Dwie płyty w cenie jednej!Pod nazwą "Przechowalnia" kryje się łódzka piwnica artystyczna prowadzona przez Elżbietę Adamiak i Andrzeja Poniedzielskiego. Raz w miesiącu przyjeżdża Artur Andrus - redaktor radiowej Trójki i wraz z Andrzejem prowadzi najśmieszniejsze spotkania na świecie. Podcz as nich powstaje, często bezpośrednio na scenie, wiele znakomitych skeczy. Na płytach zgromadzono najzabawniejsze teksty i piosenki, których można słuchać wielokrotnie z tą samą przyjemnością.Płyty Przechowalnia - część 1 i część 2 ukazały się osobno pod koniec roku 2001. Obecny zestaw ukazuje się w komplecie w wyją tkowo atrakcyjnej cenie.Przechowalnia cz. 1: Elżbieta Adamiak, Ewa Rutkowska Przechowajmy się, Artur Andrus Refleksja i radość, Andrzej Poniedzielski Wołacz - o, epoko!, Andrzej Poniedzielski Pieśniarz tamtej epoki, Artur Andrus Erotyk, albo wiersz z takimi metaforami, że głowa boli, Artur Andrus Żona jednego z nas, Elżbieta Adamiak Gdy wybierać jeszcze mogłam, Stefania grodzieńska Konsultacja, Andrzej Poniedzielski Rozdarcie, Artur Andrus Wiersz o jesieni z pointą opartą na motywach ludowych, Andrzej Poniedzielski Wiązanka poezji naszych klasyków - frag., Marta Maj Banderas, Artur Andr us Problem młodej dziewczyny, Artur Andrus Banderas (wersja dla środowisk zamkniętych), Andrzej Poniedzielski Siedz ą se chłopy, Jerzy Filar Jak się uprę, Andrzej Poniedzielski Ja z Kielc, Lubelska Federacja Bardów (Marcin Różycki ) Lola Madonna, Andrzej Poniedzielski Kiedy wyjść z ukrycia, Alosza Avdiejew Marsylia, Andrzej Poniedzielski Kraj wielkanocny, Kabaret Szum Hymn, Wojciech Młynarski Wszyscy mówią, Wojciech Młynarski Róbmy swoje - suplem ent, Artur Andrus Wiersz o chłopcach z plakatów, Ewa Rutkowska Pod podziałami, Andrzej Poniedzielski Na co ty t ak czekasz, Andrzej Poniedzielski Odkrytka do Europy, Artur Andrus Wiersz o tym, że nie wiadomo o co nam chodzi, J oanna Piwowar Sklepy iluzji, Wojciech Karolak Konsultacja, Artur Andrus Zabierzcie mi gitarę, Wojciech Karolak Konsultacja ciąg dalszy, Elżbieta Adamiak Rozmowa przy ściemnionych światłach, Artur Andrus Zatęsknienię albo rzecz o skromności autora, Elżbieta Adamiak Królewna śnieżka, Przechowalnia część 2: Elżbieta Adamiak Na ulicy Otwar tej Dłoni, Andrzej Poniedzielski Powinien, powinna /ma, Andrzej Poniedzielski Podanie o... (żal na bal), Artur And rus Słuchajcie Brassensa, Piotr Machalica Piosenka dla owerniaka, Andrzej Poniedzielski Oświadczenie dla prasy, Tadeusz Woźniak Z dobrych przeczuć, Andrzej Poniedzielski Ja stałem taki zaczarowany, Małgorzata Zwierzchowska Wys pa Bożego Narodzenia, Artur Andrus Wiersz na imieniny Andrzeja Poniedzielskiego, Adrzej Poniedzielski Piosenka o piose nkach, Artur Andrus Wiersz o tym, że mogło by być dobrze a ludzie sobie utrudniają, Krzysztof Daukszewicz Deszcz pada na Mazurach, Andrzej Poniedzielski Nowa jednostka chorobowa, Jaromir Nohavica Aż to se mnu sekne, Andrzej Poniedzi elski Tłumaczymy gości, Artur Andrus Łódzka, Artur Andrus W tramwaju, Ewa Rutkowska, Elżbieta Adamiak A Maćk a nie, Andrzej Poniedzielski Audiotelebambo, Artur Andrus Sopockie tango, Andrzej i Artur Rozpad imperium, Artur Andrus Sawaj zakurim, Andrzej Poniedzielski Nato, Grupa Mo Carta Suita deszczowa, Artur Andrus Klasówk a z biologii, Andrzej Poniedzielski Ja i e-mail, Tadeusz Przygucki Miedź a nie mieć, Artur Andrus Ballada dziad owska o zakładowej wycieczce do Tunezji, Andrzej i Artur To są rzeczy niepowtarzalne i wiersz rozpędzający, Ewa Rutkowska , Elżbieta Adamiak Przechowajmy się.

Władysław Broniewski (1897-1962), poeta i tłumacz, jeden z najwybitniejszych i najciekawszych twórców XX wieku. Autor słynnego Bagnetu nabroń, niezapomnianych wierszy o Mazowszu i trenów z cyklu Anka. Postać kontrowersyjna i tragiczna. Legionista, więzień lwowskiego Zamarstynowa i moskiewskiej Łubianki, żołnierz armii Andersa, ale też piewca rewolucji i sztandarowy poeta Polski Ludowej. Broniewski widziany oczami rodziny, przyjaciół i znajomych. Barwnie, czasem zabawnie, często bardzo osobiście wspominają poetę Kira Gałczyńska, Stefania Grodzieńska, Monika Warneńska, Erwin Axer, Bohdan Drozdowski, Jerzy Giedroyc, Piotr Parandowski, Wiktor Woroszylski oraz żony ? Janina i Wanda, przybrana córka Maria Broniewska-Pijanowska, wnuczka Ewa Zawistowska i inni. Wspomnienia zilustrowane zostały m.in. nieznanymi dokumentami i fotografiami.

Modne jest pisanie biografii i rodzinnych sag. Niegdyś bardzo je lubiłam, bo zawsze interesowały mnie fakty, a nie coś, co sobie ktoś wymyślił. Ostatnio jednak gatunek ten obrzydziły mi ponura martyrologia i łzawe wspomnienia. I oto wśród tych lamentów znalazłam rodzynek. Pani Hanna Zborowska napisała "Humor w genach". Jest to saga rodzinna, nie da się ukryć. Jak każda rodzina ta również przeżywa lepsze i gorsze czasy. Autorka potrafiła wszystko opowiedzieć dowcipnie, bez wygłupów, bez starych anegdot, po prostu z poczuciem humoru. Jak mogło być inaczej, skoro na tym drzewie genealogicznym siedzą i Jan Kobuszewski, i Wiktor Zborowski ? Stefania Grodzieńska

Drugi tom cyklu prezentującego portrety piosenkarzy, muzyków, autorów, kompozytorów, zespoły i orkiestry, a także organizacje i firmy związane z ówczesnym show-businessem. Od powojennej odbudowy Polskiego Radia, poprzez teatry rozrywkowe, festiwale i pierwsze programy telewizyjne do rewolucji muzycznej w postaci rock and rolla. Bohaterami książki są m.in. Natasza Zylska, Maria Koterbska, Władysław Szpilman, Janusz Gniatkowski, Zbigniew Kurtycz, Carmen Moreno, Stefania Grodzieńska i Marta Mirska.

Autobiografia ikony polskiej muzyki estradowej Mieczysława Fogga, nazywanego polskim Mauricem Chevalierem i Bingiem Crosby. Naukę śpiewu Fogg rozpoczął w kościelnym chórze, gdzie dostrzegł go Ludwik Sempoliński. Pomimo pierwszych sukcesów (razem z Chórem Dana) na deskach kabaretu ?Qui pro quo? Fogg nie porzucił posady kasjera kolejowego PKP. Dopiero kariera solowa oraz kilkadziesiąt zaśpiewanych i nagranych przebojów (dla wytwórni Syrena Record, Odeon, Fogg Record) pozwoliły mu na pełne poświęcenie się pracy artystycznej. Od tej pory jego popularność rosła błyskawicznie ? Fogg zjeździł z setkami koncertów wszerz i wzdłuż nie tylko całą Polskę, ale także cały świat (od Laponii przez biegun północny, Stany Zjednoczone, Kanadę, Brazylię, po Tasmanię, Nową Zelandię, Australię, Gruzję i Uzbekistan). Nie przestał także dawać koncertów w czasach II wojny światowej i Powstania Warszawskiego, kiedy to zyskał przydomek ?pieśniarza Warszawy?. Przez karty książki przewija się cała plejada najważniejszych postaci polskiej estrady, m.in.: Jan Kiepura, Adolf Dymsza, Hanka Ordonówna, Mira Zimińska, Jerzy Jurandot, Eugeniusz Bodo, Zula Pogorzelska, Fryderyk Jarosy, Stefania Grodzieńska, Sława Przybylska, Maria Koterbska, Julian Tuwim, Stefan Wiech? Książkę zamyka specjalnie do tej edycji napisane posłowie autorstwa Anny Mieszkowskiej (autorki m.in. popularnych biografii Mariana Hemara i Fryderyka Jarosyego). Mieczysław Fogg, właściwie Mieczysław Fogiel (1901-1990) Jeden z najpopularniejszych polskich piosenkarzy wszech czasów. W swojej ponad sześćdziesięcioletniej karierze wystąpił na blisko szesnastu tysiącach koncertów. Prowadził słynną kawiarnię na gruzach Warszawy ? Cafe Fogg. Nagrał setki płyt i dziesiątki przebojów (najbardziej znane to m.in.: ?Tango milonga?, ?To ostatnia niedziela?, ?Jesienne róże?, ?Mały biały domek?, ?Pierwszy siwy włos?, ?W małym kinie?, ?Co nam zostało z tych lat?, ?Bo to się zwykle tak zaczyna?, ?Piosenka o mojej Warszawie?).

Ile warta jest pamięć? Tylko tyle co pogrzeb zwykłego wróbla z dzieciństwa? Może aż tyle... Bo zwykłe zdarzenie jest jedną z cieniutkich warstw, z których składa się tort naszego życia. Tort Krystyny Gucewicz jest i słodki, i gorzki, urzekający w smaku, ale i cierpki do łez. Lecz zawsze przepyszny. Cezary Harasimowicz Ostrzeżenie Krystyna Gucewicz jest poetką, recenzentką teatralną, wykładowczynią na uniwersytecie. Jest też przedziwnym konglomeratem, miksturką, sałatką. Stanowi mieszankę wszystkich smaków. Dla myślicieli - intelektualistką, dla poetów - wzruszeniem, dla smakoszy literatury - współpożeraczką dobrych książek. Przyszły Czytelniku! Ostrzegam! Nie kupuj tej książki! To, że mnie tak zauroczyła, o niczym nie świadczy. Żebym się zakochała w tej opowieści, wystarczyłby obraz babci Frani, grzejącej plecy przy kaflowym piecu i nucącej stare rosyjskie piosenki. Czy tylko dlatego, że moja babcia Frania też miała córkę Eleonorę - moją matkę? Na pewno nie tylko. Czytelniku przyszły, nie słuchaj mnie. Kup tę książkę. Zaryzykuj. Jest niedroga. Stefania Grodzieńska

Lektura nie tylko dla wielbicieli mistrzowskiego pióra wspaniałej damy naszej kultury! Stefania Grodzieńska ukazuje się w tej książce w pełni swojego wszechstronnego utalentowania ? jako felietonistka, pisarka, autorka tekstów kabaretowych. I odkrywa kulisy niezwykle ciekawej drogi życia; pokazując siebie w wielu odsłonach ? w rolach m.in.: żony Jerzego Jurandota, aktorki, tancerki, spikerki, konferansjerki i doskonałego satyryka.

Wybór felietonów Stefanii Grodzieńskiej od lat czterdziestych do dziewięćdziesiątych minionego wieku.

? Naprawdę myślisz, że kogoś to jeszcze dziś może zainteresować?? pyta Stefania z powątpiewaniem w głosie. ? Te starocie? ? Oczywiście! ? mówię po chwili zdumionego milczenia. ? Oczywiście,że tak! Ale czy ?zainteresowanie? jest właściwym słowem, określającym uczucia towarzyszące lekturze felietonów, humoresek i skeczy Stefanii z lat 40., 50. i 60.? Tak, ale nie tylko. Dla mnie ta lektura to i dobry humor, i wzruszenie, i nostalgia, a czasem i serdeczny śmiech. To słodko-korzenny zapach pożółkłych kartek książek, które podbierałem z półek rodziców i pochłaniałem w dzieciństwie bez umiaru. To świadectwo istnienia, zapis krótkiej, dziwacznej epoki, która trwała w naszym kraju przez kilka dziesięcioleci, a teraz nieuchronnie, coraz szybciej odchodzi w niepamięć. Często zastanawiałem się jak to możliwe, że pokolenie ludzi, którzy przeżyli traumę wojny wydało tylu wspaniałych satyryków. Jak to możliwe, że polski czas powojenny ? ponury, mroczny i orwellowski ? przyniósł tyle niedoścignionych humorystycznych rodzynek? Kabaret Starszych Panów i piosenki Jeremiego Przybory i Jerzego Wasowskiego, Piwnica Pod Baranami Piotra Skrzyneckiego, felietony Stefanii Grodzieńskiej, książki Joanny Chmielewskiej, role Ireny Kwiatkowskiej, filmy Stanisława Barei... Niedoścignione przykłady wyrafinowanego i rubasznego; subtelnego i podawanego wprost poczucia humoru, które? choć odnosiło się do raczej siermiężnej rzeczywistości ? nigdy nie miało w sobie goryczy. Nigdy. A przecież Ci ludzie, którzy najpierw przez niemal sześć lat doświadczali końca świata, a później żyli w świecie nowym, opartym na niesprawiedliwości i fałszu, mieli prawo, ba, nawet powinni zgorzknieć. Być może spirala absurdu, jakiego doświadczali, skręciła się tak mocno, że nie pozostawało już nic innego jak tylko się z niej śmiać. Zakazy, cenzura, narzucone odgórnie ?jedynie słuszne? poglądy stawały się wyzwaniem ? kusiły i prowokowały do gry w kotka i myszkę. Fragment

Są książki, które się połyka, są takie które czyta się płacząc - ze wzruszenia lub ze śmiechu, a czasem i z jednego i z drugiego. Po lekturze NIE MA Z CZEGO SIĘ ŚMIAĆ Stefanii Grodzieńskiej okazuje się, że są też książki, które czyta się?. tańcząc. Opisując swoje życie - zawsze z lekkością, wdziękiem i samokrytycznym przymrużeniem oka - Autorka balansuje na linie rozpiętej między twardą rzeczywistością a nieodpartą potrzebą wydestylowania z niej śmiechu. Zachowuje się niczym zwiewna tancerka udowadniająca nam, że nawet skok nad przepaścią można wykonać udając że to baletowe pas de deux. O ile tylko znajdzie się do niego odpowiedni partner A Grodzieńska w swym życiowym tańcu miała szczęście do partnerów. Byli wśród nich między innymi: idol - Julian Tuwim, mentor - Fryderyk Járosy, mąż - Jerzy Jurandot, sceniczny partner - Artur Andrus. Może dlatego świat oglądany oczami Grodzieńskiej wygląda inaczej niż ten który przedstawiają nam codziennie media: jest pogodny, pełen dobrych, sympatycznych ludzi i nadzwyczajnie pomyślnych zbiegów okoliczności. Jest światem z naszego marzenia. Dla zmęczonych politycznymi swarami i wszechobecną kłótnią mam receptę: wystarczy przeczytać co najmniej stronę książki Grodzieńskiej przed snem a obudzicie się Państwo uśmiechnięci. Zawartej w tym egzemplarzu terapii starczy prawie na rok!

Czy wiesz, co myśli 'chałturzystka' przed wyjściem na scenę?Mogłam prowadzić spokojne życie, pracować w domu czy biurze, mogłam mieć troje dzieci, mogłam być inżynierem albo dyrektorem, albo ogrodniczką(...), albo być wykolejeńcem i w ogóle nic nie robić. Słowem, mogłam być normalnym człowiekiem(...)Teraz na wszystko jest za późno. Nieodwołalnie zbliża się chwila, kiedy wyjdę na scenę w złej sukni, potwornie uczesana, z pustką w głowie, nie umiejąc swoich i tak fatalnych tekstów.

Drogi Czytelniku! Poznaj konferansjera wszech czasów, reżysera i mistrza ówczesnych sław kabaretowych Fryderyka Járosego, który tak zachęcał ze sceny: "Nasz teatr ma dwa felery. Pierwszy - że nie ma w nim dobrych miejsc, bo orkiestrę wszędzie słychać. Drugi, że na 17 numerów jest tylko 6 zapasowych wyjść. Natomiast plusem jest to, że większość aktorów ma złą dykcję. Publiczność nie rozumie, co aktorzy mówią i dlatego nie wygwizduje programu. Zresztą publiczność nie może gwizdać, kiedy ziewa. Pociechą jest kapelmistrz. On przypomina Beethovena. Także jest głuchy. Napisał kilka operetek, tylko nie wiadomo do dziś, czyja to muzyka".

Ogromna dawka genialnego humoru, żartów, które często powstają ad hoc, na scenie. Wartość dodana zderzenia dwóch osobowości - Andrzeja Poniedzielskiego i Artura Andrusa. To płyta muzyczna z 13 piosenkami, z których połowa też ma charakter satyryczny. Istotną atrakcją są jednak teksty, stanowiące niby taki przerywnik między piosenkami ale w sumie to osobne dziełka, których można słuchać wiele razy jak dobrej piosenki i nigdy się nie nudzą. Przechowalnia to scena kabaretowa z otwarta formułą, zapraszająca gości. Tym razem na płycie znaleźli się: Maria Czubaszek, Stefania Grodzieńska, Grupa MoCarta, Marta Bizoń, Szymon Zychowicz, Voice Band i oczywiście gospodynie sceny Elżbieta Adamiak i Ewa Rutkowska. (Dalmafon)

O przedmiotach, które niekoniecznie są wartościowe, ale z jakichś powodów ważne dla ich właścicieli, opowiadają: Artur Barciś, Ernest Bryll, Piotr Dzięciołowski, Anna Dymna, Stefania Grodzieńska, Jerzy Janicki, Jan Kobuszewski, Maciej Kuroń,, Maciej Kurzajewski, Wanda Kwietniewska, Edward Lutczyn, Ilona Łepkowska, Ludwik Maciąg, Marek Majewski, Jerzy Maksymiuk, Michał Ogórek, Małgorzata Maria Potocka, Justyna Sieńczyłło, Marek Siudym, Magda Stużyńska, Mariusz Szczygieł, Szymon Szurmiej, Marzena Trybała, Barbara Wrzesińska, Elżbieta Zającówna, Xymena Zaniewska-Chwedczuk, Ewa Złotowska i Marek Frąckowiak. Ktoś wspomina maskotkę, ktoś inny zegar unieruchomiony przez Rosjan na wiele lat, jeszcze ktoś stuletnią maszynkę do mięsa... Pewien mężczyzna przywiązał się do starej walizki, pewna kobieta do zwykłego kamienia, a jedna pani zdobyła nakrycie głowy... ścisłego zarachowania.

40 lat temu tę książkę wypędzono ze zbiorowej wyobraźni polskich czytelników, nie pozwolono, by się w niej zakorzeniła. Równie bezpretensjonalna i silna jak "Pamiętnik z Powstania Warszawskiego" Mirona Białoszewskiego opowiada o tym, co działo się rok wcześniej parę ulic dalej - w getcie warszawskim i jego okolicach. PUSTA WODA to z pozoru prosta i pozbawiona oskarżeń, ale wstrząsająca opowieść o losach Żydów i Polaków pod okupacją niemiecką w czasach II wojny światowej. Po 1968 roku Krystyna Żywulska została zmuszona do wyjazdu z Polski z paszportem w jedną stronę, czyli bez prawa powrotu... "To był koktajl jakich wiele: dygnitarze, artyści, warszawska elita. Krystyna przyszła jak zwykle spóźniona. Podochoceni goście opowiadali sobie anegdotki. - Wyobraźcie sobie państwo, że przechodziłem mostem nad gettem i zobaczyłem dziecko, które chciało skoczyć z mostu, i ja w ostatniej chwili je uratowałem. Nagle pojawił się żandarm niemiecki, z karabinem wycelowanym we mnie i mówi: albo rzucisz to dziecko z mostu, albo ja zastrzelę was oboje. No proszę państwa, co byście państwo zrobili? Krystyna natychmiast przerywa: to bzdura, nie wiemy, co byśmy zrobili. Wie co mówi. Sama przeżyła dwa lata w warszawskim getcie. Sama także musiała wybrać. Teraz postanowiła napisać o tym książkę. Prawie dwadzieścia lat wcześniej wydała pierwszą - "Przeżyłam Oświęcim", która została przetłumaczona na kilkanaście języków, w Polsce stała się lekturą szkolną. Autorka nazywa się Krystyna Żywulska, jej mąż - Leon Andrzejewski, matka - Stanisława Kozłowska, ojciec został pochowany jako pan Wiśniewski. Żadne z tych nazwisk nie jest prawdziwe. Przed wojną Krystyna mieszkała w Łodzi i nazywała się Sonia Landau." Julia Pańków Autorka tej książki, Krystyna Żywulska, kiedy ją poznałam tak jak ja była piętnastoletnią uczennicą gimnazjum w Łodzi. Obie byłyśmy czołowymi podrywaczkami uczniów szkół męskich (koedukacji nie było). Znałyśmy się tylko ze słyszenia, co było powodem wzajemnej niechęci. Jaka dziewczyna chciałaby poznać rówieśnicę (o dzień starszą), o której słyszałaby wciąż: "śliczna", "urocza", "inteligentna", i to z ust najbardziej atrakcyjnych chłopców? Wreszcie - co było nieuniknione - przedstawiono nas sobie. Ze źle ukrywaną wściekłością spojrzałyśmy sobie w oczy i... od tej chwili do jej śmierci zostałyśmy najbliższymi przyjaciółkami, w tę bliskość wciągając całe nasze rodziny. Stefania Grodzieńska