Nakarm uszy! Książka do słuchania dla koneserów. Olga Tokarczuk czyta opowiadania: Bardo.Szopka Profesor Andrews w Warszawie Żurek Olga Tokarczuk, najpopularniejsza współczesna pisarka polska, ceniona jest zarówno przez krytyków jak i publiczność. W wydanym w 2001 roku zbiorze opowiadań Gra na wielu bębenkach...wyczarowała słowami światy, które zawierają w sobie ogromny ładunek wewnętrznej prawdy...Rzeczpospolita Dwa lata póżniej, w studiu wydawnictwa, oczarowała realizatorów opowiadań zimowych ciepłem, wrażliwością i inteligentnym humorem. Opowiadania: Bardo. Szopka, Profesor Andrews w Warszawie i Żurek przeistoczyły się z wyśmienicie napisanych opowiadań w tajemnicze i wzruszające słuchowisko. ...aż chce się usiąść przy kominku i słuchać głosu autorki, która umie opowiadać, nie tylko pisząc...Gazeta Wyborcza

Dom dzienny, dom nocny jest najambitniejszym projektem prozatorskim Olgi Tokarczuk. Ta pełna melancholijnego smutku (a miejscami i okrucieństwa) książka oferuje nam w finale wspaniały, optymistyczny koncept. Otwiera nas na poznanie życia, doświadczanie naszego istnienia w jego wielowymiarowej postaci. Nie udzielając nam porad ani nie serwując nam odpowiedzi na tzw. najistotniejsze pytania, zachęca do otwarcia się na tę niełatwą próbę, jaką jest nasza własna, niepowtarzalna egzystencja. (Jarosław Klejnocki, "Gazeta Wyborcza", 10 listopada 1998 Olga Tokarczuk napisała książkę niezwykłą i wieloznaczną, opowiedzianą między jawą a snem, między konkretem a mitem. Wydaje się, że powieść otwiera nowy rozdział w twórczości pisarki. (Mariusz Cieślik, "Polityka", 1998 nr 49) .

Pełne magii i poezji opowiadania Olgi Tokarczuk przenoszą nas w niezwykłe światy, gdzie fantazja sąsiaduje z mitami, a przedmioty mają własne prawa.

Pełne magii i poezji opowiadania Olgi Tokarczuk przenoszą nas w niezwykłe światy, gdzie fantazja sąsiaduje z mitami, a przedmioty mają własne prawa.

Obsypana nagrodami powieść Olgi Tokarczuk. Za Prawiek i inne czasy wyróżniono autorkę Nagrodą Fundacji im. Kościelskich (1997), Nike '97 - Nagrodą Czytelników, Paszportem "Polityki" (1997) oraz Machinerem (1996). "Prawiek jest jedną z najambitniejszych powieści, jakie powstały w ciągu ostatnich lat. Gdyby więc zasługi mierzyć ambicjami, byłaby ta powieść wielkim wydarzeniem. Ale książka Tokarczuk nie potrzebuje takiej miary. Broni się bowiem czym innym. Pięknem współodczuwania z naturą, umiejętnością znajdywania dramatyzmu w każdej szczelinie istnienia, frapującą refleksją egzystencjalną". Przemysław Czapliński ("Ex Libris", 1996 nr 98)

Obsypana nagrodami powieść Olgi Tokarczuk. Za Prawiek i inne czasy wyróżniono autorkę Nagrodą Fundacji im. Kościelskich (1997), Nike '97 - Nagrodą Czytelników, Paszportem "Polityki" (1997) oraz Machinerem (1996). "Prawiek jest jedną z najambitniejszych powieści, jakie powstały w ciągu ostatnich lat. Gdyby więc zasługi mierzyć ambicjami, byłaby ta powieść wielkim wydarzeniem. Ale książka Tokarczuk nie potrzebuje takiej miary. Broni się bowiem czym innym. Pięknem współodczuwania z naturą, umiejętnością znajdywania dramatyzmu w każdej szczelinie istnienia, frapującą refleksją egzystencjalną". Przemysław Czapliński ("Ex Libris", 1996 nr 98)

Nowa, bardzo oczekiwana powieść, której pisarka poświęciła ostatnie trzy lata pracy. Bieguni to książka odważna, w której Olga Tokarczuk opowiada o sobie i o swoim widzeniu świata.

Nowa, bardzo oczekiwana powieść, której pisarka poświęciła ostatnie trzy lata pracy. Bieguni to książka odważna, w której Olga Tokarczuk opowiada o sobie i o swoim widzeniu świata. Współczesna polska prozaiczka i eseistka. Urodziła się w 1962 w Sulechowie, ukończyła studia psychologiczne na Uniwersytecie Warszawskim, obecnie mieszka w Nowej Rudzie i prowadzi własne wydawnictwo ?Ruta?. Debiutowała w 1979 roku na łamach pisma ?Na przełaj?, gdzie (pod pseudonimem Natasza Borowin) pisywała drobne opowiadania. Tokarczuk jest autorką uhonorowaną wieloma nagrodami, m.in. nagrodą Polskiego Towarzystwa Wydawców Książek, nagrodą Fundacji im. Kościelskich.

Kolejna książka z serii MITY "Sięgam do jednego z najstarszych mitów człowieka - opowieści o Inannie, sumeryjskiej bogini, która zeszła do podziemnego świata, by zmierzyć się ze swoją siostrą, władczynią śmierci. I wróciła. To opowieść założycielska, z której potem wypączkowały inne mity, także i te, które przetrwały do dziś. Niepokojąca, dziwna i momentami okrutna opowieść została spisana na tabliczkach klinowych około czterech tysięcy lat temu. Po raz pierwszy w historii pojawia się tutaj Autor, właściwie Autorka, i po raz pierwszy w dziejach cywilizacji tekst literacki (Hymn do Inanny) zostaje podpisany. Znamy imię tej kobiety - Enheduanna. Nie pozostaje nic innego, jak opowiadać dalej". Olga Tokarczuk Udział Autorki w Projekcie MITY jest możliwy dzięki uprzejmości Wydawnictwa Literackiego.

Czy zwierzęta noszą maski? I co się kryje w ich oczach, skoro ?nie ma tam duszy?? Czy możliwa jest heterotopia ? świat radykalnie inny od naszego, gdzie ?nie ma mowy o zabijaniu i zjadaniu?, bo Inni to ?partnerzy, bliscy?? Gdzie zamiast wiedzy-władzy mamy strategię świadomej niewiedzy, a zamiast dominacji ? współodczuwanie? Balansując na granicy literackiej mitologii i krytycznej eseistyki, Olga Tokarczuk opowiada nam o ciele, seksualności i śmierci, o uwikłaniu w płeć i uwiedzeniu darkroomem. O Michelu Faberze i Matriksie. A także o swoich podróżach, mapach lęków i lądów, ulicach Amsterdamu i horyzoncie Masywu Ślęży. Jeśli świat tworzony przez Olgę jest nieco lepszy niż ten, w którym żyjemy, to nie przez przemilczenie jego bolesnych miejsc, tylko dzięki przemodelowaniu go na miarę człowieka myślącego, wnikliwego, wrażliwego, współczującego ? takiego, jakim jest autorka. Kinga Dunin, fragment wstępu

Szafa (...) składa się z trzech krótkich opowiadań, które powstały przed kilku laty, a teraz po prostu ktoś wpadł na pomysł, żeby zebrać je w jednym tomiku. Ale nie należy lekceważyć Szafy, bo wszystkie opowiadania są wysokiej próby. W trzech opowiadaniach z tego tomiku na kilkudziesięciu stronicach otrzymujemy jak w pigułce skoncentrowane najważniejsze tropy twórczości Tokarczuk: kłopoty z tożsamością i kłopoty z istnieniem. Jednocześnie ich bohaterowie stwarzają kompletne światy, jak pisarka w Prawieku i E.E." Mariusz Cieślik

Piękna i dobrze skonstruowana opowieść: epicka i niespieszna - realistyczna i psychologiczna, a przy tym tajemnicza, nasycona atmosferą niejasnego smutku i ulotnego żartu. Aneta Górnicka-Boratyńska, "Polityka" 1995

Prawiek jest jedną z najambitniejszych powieści, jakie powstały w ciągu ostatnich lat. Gdyby więc zasługi mierzyć ambicjami, byłaby ta powieść wielkim wydarzeniem. Ale książka Tokarczuk nie potrzebuje takiej miary. Broni się bowiem czym innym. Pięknem współodczuwania z naturą, umiejętnością znajdywania dramatyzmu w każdej szczelinie istnienia, frapującą refleksją egzystencjalną. Przemysław Czapliński ?Ex Libris" 1996

Nowe wydanie. "Prawiek jest jedną z najambitniejszych powieści, jakie powstały w ciągu ostatnich lat. Gdyby więc zasługi mierzyć ambicjami, byłaby ta powieść wielkim wydarzeniem. Ale książka Tokarczuk nie potrzebuje takiej miary. Broni się bowiem czym innym. Pięknem współodczuwania z naturą, umiejętnością znajdywania dramatyzmu w każdej szczelinie istnienia, frapującą refleksją egzystencjalną". (Przemysław Czapliński, "Ex Libris", 1996 nr 98).

Pisząc o Wokulskim i Izabeli - ich charakterach, losach, dążeniach - Tokarczuk stawia pytania o sens i sposób istnienia świata powieściowego. Podąża szlakiem relacji pomiędzy autorem, bohaterem i czytelnikiem. Punktem dojścia tego niekonwencjonalnego czytania powieści Prusa jest "Hymn o Perle" w przekładzie Czesława Miłosza.

Pisząc o Wokulskim i Izabeli - ich charakterach, losach, dążeniach - Tokarczuk stawia pytania o sens i sposób istnienia świata powieściowego. Podąża szlakiem relacji pomiędzy autorem, bohaterem i czytelnikiem. Punktem dojścia tego niekonwencjonalnego czytania powieści Prusa jest "Hymn o Perle" w przekładzie Czesława Miłosza.

Tokarczuk czaruje, stwarza z pustki, dopisuje dalsze ciągi do tego, co jej wiadomo. Trudniej mi nazwać tę przedziwną umiejętność przykuwania do lektury. Jej powieść czyta się chciwie i pospiesznie... . (Piotr Śliwiński, "Megaron", 1998)

Trzy kobiety, babka, córka i wnuczka, spotykają na swej drodze śmierć. Stają przed koniecznością spojrzenia na włąsne życie od nowa. Każda z nich szuka dla siebie właściwego miejsca. Choć są przedstawicielkami różnych pokoleń tej samej rodziny, ich światy nie przystają do siebie.

Trzy kobiety, babka, córka i wnuczka, spotykają na swojej drodze śmierć. Stają przed koniecznością spojrzenia na swoje życie od nowa. Każda z nich szuka dla siebie właściwego miejsca. Choć są przedstawicielkami różnych pokoleń tej samej rodziny, ich światy nie przystają do siebie. Ostatnie historie to współczesna saga, w której na oczach bohaterów przemija ich świat.