Intrygującą kwestią jest to, iż Niklas Luhmann, inaczej niż wielu innych socjologów, w odniesieniu do funkcji religii używa liczby pojedynczej. Co zatem jest ową najważniejszą, tytułową funkcją? W opinii Luhmanna jest to transformacja ?nieokreślalnego w dające się określić?, niewyrażalnego w dające się wyrazić. A zatem religia jest rodzajem języka, sytuującego się na granicy widzialnego i niewidzialnego świata - czyli w terminologii Luhmanna w odniesieniu do religii - na granicy systemu religijnego i jego środowiska. Religia oferuje narzędzia do przetworzenia i przyswojenia swoistej nicości tego co nieokreślalne poprzez rytuały, a współcześnie w nowoczesnych społeczeństwach zachodnich przede wszystkim dzięki dogmatyce. Zracjonalizowana dogmatyka, której abstrakcyjny rozwój dostosowuje się do wzrostu złożoności społeczeństwa, oferuje w ramach religijnego systemu interpretację przeżyć i działań odnoszących się do sfery nieokreślalności, interpretację, która niesie ze sobą znaczenie. Wymogiem tej nośności jest wiara. Irena Borowik

Przymus sensu, wywierany na wszystkie procesy systemów psychicznych i społecznych, posiada także konsekwencje dla stosunku między systemem a środowiskiem. Nie wszystkie systemy przetwarzają złożoność i autoreferencję w formie sensu; niemniej te, które to czynią, mają tylko tę jedną możliwość. Dla nich sens staje się formą świata, a zatem przekracza różnicę między systemem a środowiskiem. Także środowisko dane im jest w formie sensu, zaś granice ze środowiskiem są granicami sensu, odnoszą się bowiem zarazem do tego, co wewnątrz, i tego, co na zewnątrz. Fragment

Miłość jest tu ujmowana nie jako uczucie - a jeśli, to tylko marginesowo - natomiast jako symboliczny kod, który informuje, jak można się komunikować nawet w przypadkach, gdy wydaje się to nieprawdopodobne. Kod ośmiela się do budowania odpowiednich uczuć. La Rochefoucauld uważał, iż bez owego kodu większość ludzi nie potrafiłaby odnaleźć drogi do tych uczuć.

Spis treści Wprowadzenie . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 7 Artykuły Aleksander Woźny, Wokół Radia Watykanskiego, czyli? na peryferiach polskiego medioznawstwa . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 13 Grzegorz Adamczewski, Radio Wolna Europa ? słowo w walce o demokrację . . . . . . 31 Agnieszka Zwiefka-Chwałek, Podcast jako medium glokalne . . . . . . . . . . . . . . 43 Anna Piechura, Wyemituj siebie! Serwisy społecznościowe jako przestrzeń autoprezentacji . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 51 Weronika Madryas-Kowalska, Teatr Ad Spectatores jako organizacja szczególnego ryzyka drugiego typu . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 71 Agnieszka Brzezińska-Mandat, Wizerunek policji w mediach bran?owych na przykładzie czasopism ?Policja 997?, ?Dylematy Policyjne?, ?Policja ? Kwartalnik Kadry Kierowniczej? oraz Magazynu kryminalnego 997 . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 87 Michał Otrocki, ?Kryzys racjonalności? albo ?racjonalność kryzysu? ? o rytualnej dyskusji wokó3 teorii spiskowych . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 97 Kamila Ogorza3y, ?Jeżeli przyjąć, że polityka??. Dominanty znaczeniowe konstruktu polityka w polskiej prasie opinii ? wybrane aspekty . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 115 Recenzje The New Media Handbook (Katarzyna Kopecka-Piech) . . . . . . . . . . . . . . . . . 143 Niklas Luhmann, Systemy społeczne. Zarys ogólnej teorii (Kamila Ogorzały) . . . . . . 145 Agnieszka Rothert, Między porządkiem a chaosem (Weronika Madryas-Kowalska) . . . . 148 Wiesław Gałązka, Gotowych faktów nie ma (Piotr Bielawski) . . . . . . . . . . . . . . 150