"Powiecie państwo, że choroba jest niewolą. W pewnym sensie tak ? kto o tym wie lepiej ode mnie, po tylu atakach niedowładów i innych przykrych przygodach. Choroba na pewno stwarza nieraz straszliwe ograniczenia. Ale chciałabym się niezbyt uprzejmie i prosto z mostu zapytać: no to co? To już mamy zapomnieć, że jesteśmy obdarzeni duszą i możliwością myślenia? Mamy może popaść w prawdziwą i całkowitą niewolę jakichś pozbawionych rozumu wirusów albo własnych mięśni czy lekarstw hormonalnych? Ona ? choroba ? nie powinna z nas zrobić rzeczy, nawet gdy nie możemy się wcale ruszać. Jeśli jakiś system leczenia lub ktoś traktuje was jak rzecz, nawet nieumyślnie, nie pozwalajcie na to. W imię bycia człowiekiem, ze względu na waszą duchowo-cielesną całość nie możecie do tego dopuszczać. Przede wszystkim jednak nie możecie tak traktować sami siebie. Nie powinniście się kłaść, gdzie stoicie, i ze swym ciałem i duszą czekać na ?naprawienie? przez lekarza. Wasza całość musi brać w leczeniu czynny udział. Nie tylko leczenie kogoś, ale leczenie się, leczenie siebie wymaga siły woli i odpowiedzialności, które nigdy nie bywają przymiotami rzeczy"". Małgorzata Baranowska, fragment rozdziału To wasze życie "To jest wasze życie to książka o naszym życiu, o nas wszystkich. Ciągle do niej wracam. Dlaczego? Bo chcę zrozumieć, jak sobie można poradzić z życiem i nie utracić siebie, swojej niepowtarzalności. Małgorzata Baranowska od trzydziestu lat jest ciężko chora i przez cały ten długi czas ma wokół siebie przyjaciół, których obdarowuje pasją życia, ciekawością świata i ludzi. Nie wszyscy mogą się z nią spotkać, ale każdy może przeczytać tę książkę. Dla mnie jest ona niezwykłym świadectwem. Mówi o tym, jak można oderwać się od myślenia o sobie i chcieć innym pomóc, to znaczy przekazać swoje doświadczenie pokonywania choroby"". Maja Komorowska"

Poglądy Schelera dotyczące Boga, Jego istoty i Jego stosunku do świata przeszły dość radykalną ewolucję, którą trzeba było wiernie zrekonstruować. Zmieniająca się, choć - zdaniem autorki - logicznie ewoluująca koncepcja Boga stanowi punkt centralny Schelerowskiej metafizyki i filozofii religii. Dlatego podjęcie tego tematu, niezależnie od jego wagi jako takiego, jest tak istotne i ważne: wszak stosunek Schelera do problematyki Boga stał się dla wielu badaczy zasadniczym kryterium dzielącym kolejne fazy jego filozofii.prof. Władysław Stróżewski

Poglądy Schelera dotyczące Boga, Jego istoty i Jego stosunku do świata przeszły dość radykalną ewolucję, którą trzeba było wiernie zrekonstruować. Zmieniająca się, choć - zdaniem autorki - logicznie ewoluująca koncepcja Boga stanowi punkt centralny Schelerowskiej metafizyki i filozofii religii. Dlatego podjęcie tego tematu, niezależnie od jego wagi jako takiego, jest tak istotne i ważne: wszak stosunek Schelera do problematyki Boga stał się dla wielu badaczy zasadniczym kryterium dzielącym kolejne fazy jego filozofii. prof. Władysław Stróżewski Książka Bóg w myśli Schelera to przedsięwzięcie niezwykle ambitne, zważywszy chociażby na dynamiczny charakter zmieniającej się i bogatej myśli niemieckiego fenomenologa. Opiera się na założeniu, że problem Boga jest dla Schelera kluczem do zrozumienia jego myśli oraz fundamentem, na którym opierać się będzie Schelerowska epistemologia, aksjologia, antropologia czy socjologia. We wszystkich tych dziedzinach obecny jest wyraźnie teomorfizm Schelera. Obrany przez autorkę sposób interpretacji oraz niezwykle kompetentne ujęcie bardzo rozległego materiału sprawiają, że praca ta odznacza się wybitnymi walorami poznawczymi. dr hab. Jaromir Brejdak, prof. US

Takiej książki jeszcze nie było! Bo to nie tylko piękne i dowcipne historyjki słowne i obrazkowe. One naprawdę oddają ducha surrealizmu. / Małgorzata Baranowska, ?Gazeta Wyborcza?/ Utrzymana w tradycji czarnego humoru, pełna zagadek oniryczna opowieść o fikcyjnej osiemnastowiecznej wizjonerce, dwieście lat później ?odkrytej? przez francuskich surrealistów. Historię świętej Leonory, czytającej w snach przyszłość ludzkości, oraz dzieje zafascynowanych nią surrealistów ilustruje 35 barwnych kolaży w duchu Maxa Ernsta, tworzących nastrój tajemnicy i niesamowitości. Erudycyjne glosy wyjaśniają przeplatające się ze zdarzeniami fikcyjnymi aluzje do hagiografii oraz historii surrealizmu.

Przez czternaście miesięcy, od momentu zdiagnozowania choroby aż do śmierci, Anatole Broyard prowadził dziennik, którego fragmenty wraz z wcześniejszym, również autobiograficznym szkicem ""Co powiedział cystoskop"", oraz literackimi tekstami o śmierci złożył się na niewielki, lecz poruszający tom esejów Upojony chorobą. ""Język śmierci rozczarowuje banałem. Wydaje się, że umieramy, powielając klisze"", napisał. W swojej własnej walce z chorobą ? a wkrótce także z nieuchronnie zbliżającą się śmiercią ? udało mu się jednak zdobyć na intelektualną dyscyplinę, dzięki której odrzucone zastało tak rozczarowanie, jak i stereotyp. Broyard do końca pozostaje przenikliwy, ironiczny, uważny. ""Nie jestem lekarzem, w rolę pacjenta także dopiero się wprawiam. Ale jestem krytykiem i jako chory w stanie krytycznym, powinienem spożytkować mój zawód"". Upojony chorobą nie jest głosem rozpaczy, niezgody i gniewu, nie jest też ckliwą, pełną męczeństwa pochwałą rezygnacji. Jest zapisem tego, jak spokojny umysł zwraca się przeciwko bolesnej surowości i pośpiechowi śmierci. ""Nie znam równie szczerych tekstów o chorobie, tak głębokich, inteligentnych, refleksyjnych, doniosłych ? Broyard bowiem niczego nie unika i nie tuszuje, pisze bez sentymentalizmu i bez upiększeń. Czujemy, że ten człowiek ? który do końca pozostaje krytykiem i pisarzem ? dzierży pióro z niebywałą siłą, że w swych zmaganiach z chorobą jest w pełni zdeterminowany, że w paszczę śmierci chce zajrzeć żywy, jako sprawozdawca i komentator. Pióra nie wypuszcza rąk niemal do samego końca. Jego ostatnie zapiski w dzienniku powstały parę dni przed śmiercią. (...) Upojony chorobą to książka cudownie bezczelna: pełna zadufania, charakterna, prowokacyjna, harda; Broyard jest na wskroś żywy, jest całkowicie sobą, nawet gdy umiera ? dowcip i tupet nie opuszczają go do ostatka"". Oliver Sacks, ze ""Słowa wstępnego"" ""Notatki Broyarda, jego odwaga oraz prowokacyjna, ale jednocześnie oczyszczająca szczerość biorą się z przekonania, że może on ? albo nawet musi ? umrzeć, nie tracąc klasy. (?) To cenna książka, która nie tylko upamiętnia mądrego człowieka, ale także przeciera ważne szlaki"". ""Publishers Weekly"" ""'Groźna choroba podnosi poziom adrenaliny'. Pojawia się zaskakujący stan zmienionej świadomości i przyzwolenie na rodzaj szaleństwa. Życie zmienia się nie do poznania (autor zaczął uczyć się stepować). Sytuacje skrajne każą nam tworzyć historie. Pisarz, taki jak Anatole Broyard, czuł się zmuszony pisać o chorowaniu na raka i śmierci swego ojca i swojej. Bo język, narracja broni naszego człowieczeństwa. Autor twierdzi, że każdy chory musi wytworzyć własny styl chorowania. Ma ambicję zostania sprawozdawcą nawet swego umierania - 'być żywy, umierając'. PS Jakby mimochodem Broyard zanotował świetny zestaw lektur. Serdecznie radzę je przeczytać, a potem jeszcze raz Upojonego chorobą, także wstęp Olivera Sacksa. Małgorzata Baranowska"

Ewa Kuryluk - malarka, pionierka instalacji tekstylnej, fotografka i pisarka - obchodzi w tym roku jubileusz swojej pracy. Postanowiła zostać malarką wiosną 1959 roku - po namalowaniu pierwszego autoportretu, który uznała za udany - a latem 1959 roku zrobiła sobie na wakacjach pierwszą autofotografię. Z tej okazji dwie galerie- krakowska Galeria Artemis i warszawska Galeria Rempexu Art+on - prezentują dorobek artystki i wydają wspólnym nakładem pierwszą książkę o jej autofotografii, polsko-angielską, adresowaną do miłośników twórczości Ewy Kuryluk na całym świecie i amatorów współczesnej fotografii. Z tysięcy swoich zdjęć Ewa Kuryluk wybrała do tej książki trzysta i opatrzyła je komentarzami. O różnych aspektach autofotografii i jej związku z innymi gatunkami sztuki uprawianej przez artystkę piszą w swoich esejach Małgorzata Baranowska, Zofia Gebhard, Agata Jakubowska i Agnieszka Taborska, a Dorota Monkiewicz z rozmawia z Ewą Kuryluk.

Niezwykłe ocalenia, przepowiednie i spełnienia. Wciągające, tajemnicze wątki historii rodzinnej. To dom dziwnie materialnych duchów w domu historii Europy - Polski, Rosji, Niemiec. Czyta się świetnie. Małgorzata Baranowska

Zeszyt ćwiczeń kształtuje umiejętności i utrwala niezbędną wiedzę. Pomaga opanować zagadnienia z zakresu genetyki, ekologii oraz ewolucjonizmu. Bogaty materiał ilustracyjny ułatwia zrozumienie i skuteczne zapamiętanie wiadomości. Doświadczenia i obserwacje uczą stosowania metody naukowej, analizowania danych i formułowania wniosków. Podsumowania "Sprawdź, czy już umiesz" umożliwiają skuteczne utrwalenie niezbędnych wiadomości wymaganych na egzaminie gimnazjalnym.

"Trzeba się przyznać - właściwie nie wiemy, po co nam szczęście. Nie wiemy tez dokładnie, czym ono jest. To pojęcie takie jak życie. Zbyt szerokie i zbyt zależne od czasów, przyjętej filozofii i intuicji, żeby można je było zdefiniować. A jednak jest czymś, co podobnie jak życie praktykujemy. Wbrew przekonaniu wielu szczęście na co dzień nam towarzyszy. I właśnie o tym mówi ta książka. O szczęściu codziennym." (Małgorzata Baranowska)

Rozważania Małgorzaty Baranowskiej na temat poezji w ujęciu historycznym.

Zapis doświadczeń i przemyśleń autorki, która od wielu lat cierpi na chorobe przewlekłą.

Piękny album opowiadający historię pocztówki- od korespondencji czułych serc za pomocą symbolicznego języka kwiatów do wskrzeszenia Polski, od portretu kobiecego do prywatnego życia Napoleona.

"Villon wspaniale wykorzystał skonwencjonalizowany kanon testamentu, by stworzyć utwór niepowtarzalny, prywatny a zarazem nierozerwalnie związany z potocznym życiem Paryża, satyryczny i tragiczny jednocześnie. Jest Villon jednym z największych poetów śmierci na świecie, a jednocześnie głosił pochwałę bujnego, nieokiełznanego, strasznego i wesołego życia. Dla Villona życie jest przede wszystkim różnorodne. Strach się z jego bogactwem rozstawać, a rozstając się należy je wyśpiewać. Pisze więc poeta spowiedź. Ale jaką? Będącą jednocześnie złośliwą satyrą i wspaniałym opisem życia miasta, zwłaszcza od strony jego cech skrywanych, grzesznych, rozpustnych i groźnych. Villon był pierwszym z szeregu niezmordowanych pisarzy - wędrowców paryskich, pierwszym, który wpuścił do swej poezji życie tak bardzo namacalne i tak ostentacyjnie przemijające." Małgorzata Baranowska

1.Modrzewska-Pianetti Iwona - Un nuovo ritrovamento di anfora Nel sito lagunare Veneziiano: Chiesa Bruciate. 2.Modrzewska - Pianetti Iwona, Franco Pianetti - Note sul clima della laguna di Venezia 3.Tomaszewska Grażyna - Osadnictwo wiejskie w północno-wschodniej Italii od IV w. do połowy VI w. 4.Dyczek Piotr - Hypnos from Risinium (Montenegro) 5.PTOLEMAIS 6.Tomasz Herbich - Geofizyczne badania w Risan w czasie kampanii w 2008 roku 7.Tomasz Kowal - Skupisko amfor odkryte w sondażu 2/2007 na odcinku IV. 8.Baranowski Marcin, Daszkiewicz Małgorzata - Macroscopic description and laboratory analysis of twelf pottery fragnments from Novae 9.Dyczek Piotr - Ceramika typu Lower Danube Kaolin Wares (LDKW) Dystrybucja, datowanie, funkcja, typologia, geneza, miejsca produkcji. 10.Rowińska Aleksandra - Ceramika ręcznie lepiona. Tanais 1999-2005 11.Martin Lemke - Stone projectiles from Novae 12.Szymon Modzelewski - The lorica segmentata Finds from the Headqarters Building at Novae Xenia 13. Evgenia Genceva - Miasta rzymskie i póżnoantyczne w Mezji i Tracji

W prezentowanej publikacji przedstawiono krok po korku pełną metodykę nauczania ewolucji akrobatycznych, ćwiczenia przygotowawcze, asekurację, bazę wyjściową, ćwiczenia podstawowe, błędy wykonania i ćwiczenia pomocnicze. Opracowanie wzbogacono 456 fotografiami dającymi nauczycielowi lepsze wyobrażenie nauczanego ruchu. Ważność opracowania potwierdza fakt, że jest to w Polsce jedyna jak dotychczas publikacja, w której zawarto łącznie nauczanie ćwiczeń zwinnościowych i akrobatycznych uzupełnionych o ćwiczenia dwójkowe, piramidy trójkowe, czwórkowe przedstawiające nauczanie programowane. W polskich akademiach wychowania fizycznego jako placówkach kadrowych gimnastyka jest odrębnym, bardzo istotnym przedmiotem zawodowym. Realizacja treści programowych napotyka na wiele trudności, m.in. z powodu tego, że większość studentów spotyka się z gimnastyką dopiero na studiach, a więc w wieku 19?20 lat, w tym zaś okresie zwiększa się, szczególnie u kobiet, masa ciała i poczucie lęku, co w znacznym stopniu utrudnia wykonanie niektórych ewolucji. Trudności w przyswajaniu ćwiczeń polegają również na tym, że w skali kraju nie dysponujemy należytą liczbą opracowań, które w sposób przystępny prezentowa­łyby pełny cykl metodyczny w nauczaniu. Autorzy uwzględniając taki stan, uznali za celowe i konieczne opracowanie w formie zwartej zasad opanowania techniki i metodyki nauczania ćwiczeń progra­mowanych, które wskazują, co należy czynić, by wyeliminować błędy powstające w początkowym procesie przyswajania i doskonalenia elementów. Publikacja zatem wychodzi naprzeciw tym, którzy samodzielnie ? z dala od dużych ośrodków miejskich i skupisk akademickich ? chcą się uczyć gimnastyki i akrobatyki. Autorzy uczynili to także w przekonaniu, że gimnastyka powinna się stać podstawą szkolnego systemu kultury fizycznej (Szot, Korewo, 1992). Opracowanie to speł­nia formalne wymogi ? zarówno skryptu, jak i w znacznym stopniu podręcznika akademickiego ? jako przystępna pomoc dydaktyczna. Książka jest przeznaczona dla słuchaczy studiów stacjonarnych i zaocznych uczelni wychowania fizycznego, a także dla studentów instytutów i kolegiów na­uczycielskich o profilu szeroko pojętej kultury fizycznej. Z publikacji mogą korzy­stać także instruktorzy gimnastyki sportowej i korekcyjnej, kandydaci przygoto­wujący się na studia, a także zwolennicy rekreacyjnych form ruchowych. Należy dodać, że większość przedstawionych tu przykładów można realizować w szkołach podstawowych, średnich i licencjackich (Szot, Baranowska, 1988; Szot, 1992). Zaletą proponowanych ćwiczeń zwinnościowych i akrobatycznych (ćwiczenia dwójkowe, piramidy trójkowe, czwórkowe) jest to, że można je przeprowadzać wszędzie, w zasadzie w każdej szkole i w każdych warunkach. Konstrukcja książki składa się z czterech podstawowych rozdziałów. Pierwszy zawiera krótką charakte­rystykę podstawowych pojęć gimnastycznych, ułatwiającą czytelnikowi zrozumie­nie treści zawartych w tekście... Nowością tego opracowania jest omówienie po raz pierwszy w kraju kompleksowego nauczania programowanego ćwiczeń dwójkowych i piramid. W do­tychczasowej praktyce autorzy, którzy opisywali akrobatykę sportową, bardzo ogólnie przedstawiali nauczanie podstawowych elementów, najczęściej uzupełniali je rysunkami pokazującymi końcowy rezultat danego ćwiczenia (Zieliński, 1975, 1993; Karkosz 1989; Mieczkowski, 1977, 1982).