Spis treści: - O przekładaniu przysłów - o współczesności retoryki - Solecyzmy w Ferdydurke...

... Z innych powodów trudne jest wyznaczenie daty końcowej epoki. To, co weszło do naszej kultury jako zdobycz renesansu, pozostawiło w niej trwały do dnia dzisiejszego ślad. Tak zatem następująca po Odrodzeniu epoka zwana barokiem, choć w swych gustach i kanonach estetycznych przeciwstawiała się niekiedy gustom i kanonom renesansowym, była dziedzicem niezniszczalnych warości europejskiej kultury w wieku XV i XVI.

Renesans po Średniowieczu Teresy Michałowskiej i Młodej Polsce Artura Hutnikiewicza jest kolejnym tomem z serii syntez akademickich Wielkiej Historii Literatury Polskiej. Książka od wielu lat funkcjonuje jako niezastąpione kompendium dla polonistów, nauczycieli i pracowników nauki. W pracy zostały omówione renesansowe prądy umysłowe, literatura polska i obca, teksty literackie i teoretyczne z przykładami interpunkcji utworów. Na tle europejskiej wspólnoty kulturowej autor zaakceptował znaczenie w niej osobowości autorskiej takich polskich twórców, jak Rej, Kochanowski, Modrzewski czy Sęp Szarzyński. Zaletą Renesansu jest żywy tok wykładu i piękna polszczyzna.

Książka opisuje figurę autorytetu we współczesnych tekstach literaturoznawczych, to znaczy w pracach Jerzego Ziomka, Janusza Sławińskiego, Grażyny Borkowskiej, Ryszarda Nycza i Henryka Markiewicza. Główne jej założenie to nieuchronność istnienia tej techniki argumentacyjnej w humanistyce, a cel - pokazanie tekstowych mechanizmów i opis sposobu funkcjonowania autorytetu w literaturoznawczym dowodzeniu i perswazji.

"Renesans" po "Średniowieczu" T. Michałowskiej i "Młodej Polsce" A. Hutnikiewicza jest kolejnym tomem z serii syntez akademickich "Wielkiej Historii Literatury Polskiej". Książka od wielu lat funkcjonuje jako niezastąpione kompendium dla polonistów, nauczycieli i pracowników nauki. W pracy zostały omówione renesansowe prądy umysłowe, literatura polska i obca. teksty literackie i teoretyczne z przykładami interpunkcji utworów. Na tle europejskiej wspólnoty kulturowej autor zaakceptował znaczenie w niej osobowości autorskiej takich polskich twórców, jak Rej, Kochanowski, Modrzewski, Sęp Szarzyński. Zaletą "Renesansu" jest żywy tok wykładu i piękna polszczyzna. Wydanie obecne zostało poprawione przez Janinę Abramską, bibliografię uwspółcześniono a materiał ilustracyjny poszerzono o dodatkowe kolorowe ilustracje.

"Trzy po trzy" - bo to już trzeci tom wyboru prześmiesznych przygód Tytusa, Romka i A'Tomka, a w nim trzy dawno nie wznawiane książeczki: X - Ochrona przyrody, XVI - Tytus dziennikarzem oraz XVII - Umuzykalnianie Tytusa. Nie wznawiane, a bardzo na czasie. Tytus uczłowieczając się, odkrywa rolę przyrody i muzyki w rozwoju naszej cywilizacji. Oczywiście Papcio opowiada o tym na wesoło, bez dydaktycznego smrodku. * Wszystko - tak jak nasze dzieje - zaczyna się w jaskini. Jako jaskiniowiec, Tytus, zamiast polować na mamuty, przypadkowo złapał królika. - Poskarżę się partii zielonych - zagroził królik. A będzie miał na co się skarżyć, podobnie jak wąż, tygrys czy hipopotam. Tytus bowiem szybko przechodzi od ery kamienia gładzonego do kolejnych epok pary i żelaza. I nim nauczy się dbać o środowisko, nieźle narozrabia - tak jak ludzie. Wielu z nas, niczym Tytusa, trzeba wciąż przekonywać do sensu ochrony przyrodniczego makrokosmosu. * Uczłowieczający się Tytus został dziennikarzem gazety "Trele Morele", a nam - po latach - udało się wreszcie zrekonstruować XVI książeczkę, o którą prosiło tak wielu czytelników. Zmieniła się już technika w pracy dziennikarza, którego teraz wspierają najnowocześniejsze środki łączności, komputery i programy, ale podstawy i sens zawodu (jęk zawodu - poprawka red. Tytusa) pozostały takie same - jak najszybciej przekazać czytelnikom wiarygodną depeszę nawet z serca dżungli. "Chleba i informacji" - żąda publiczność, więc Tytus wymyśla gigantyczny palec do... wysysania wiadomości wyssanych z palca, a z głowy redaktora naczelnego, niczym z piekarnika, wypada... chała zdobna. * Droga do uczłowieczenia Tytusa prowadzi również przez muzykę. Nasz małpiszon zamiast słuchać "marsza żałobnego na fagot i orkiestrę" woli jednak tańczyć szałszaldans. Od roztańczonego de Zoo nawet hip-hopowe "ziomki" mogą się wiele nauczyć i to "na legalu".