Pierwszy krąg piekła Chłopięce lata otwierają autobiograficzny cykl powieści Coetzee'go. To książka wyjątkowa, pierwsza, w której autor opisuje własne dzieciństwo i dojrzewanie w Południowej Afryce epoki apartheidu. Chłopak dorasta w normalnej rodzinie, o jasno podzielonych rolach i wyrazistych poglądach. Pod gładką fasadą pozorów kryją się jednak nienawiść i obłuda, wypaczające charakter kilkuletniego Johna. Deformują jego percepcję świata, niszczą relacje w rodzinie. Coetzee, znany z powściągliwości mistrz chłodnego dystansu ukazał nierzadko przerażające okoliczności, które ukształtowały styl jego pisarstwa. Niezwykle mocny, odzierający ze złudzeń obraz dojrzewania i tego, jak Południowa Afryka łączy pierwotną niewinność i niewyobrażalne zło. "Kirkus Review" Szczerość, z jaką Coetzee analizuje swoje myśli i życie, pozwala zrozumieć fundamenty, które stworzyły styl jego pisarstwa. "Library Journal" W szkole chłopak pisał najlepsze eseje o nudnych rzeczach - jakimś sporcie czy wakacjach. Chciał pisać, ale o czymś zupełnie innym. To nie jego tematy. "O czym pisałby najchętniej?" - "O czymś znacznie bardziej mrocznym" - odpowiada Coetzee. "New York Times"

Pierwszy krąg piekła Chłopięce lata otwierają autobiograficzny cykl powieści Coetzee'go. To książka wyjątkowa, pierwsza, w której autor opisuje własne dzieciństwo i dojrzewanie w Południowej Afryce epoki apartheidu. Chłopak dorasta w normalnej rodzinie, o jasno podzielonych rolach i wyrazistych poglądach. Pod gładką fasadą pozorów kryją się jednak nienawiść i obłuda, wypaczające charakter kilkuletniego Johna. Deformują jego percepcję świata, niszczą relacje w rodzinie. Coetzee, znany z powściągliwości mistrz chłodnego dystansu ukazał nierzadko przerażające okoliczności, które ukształtowały styl jego pisarstwa. Niezwykle mocny, odzierający ze złudzeń obraz dojrzewania i tego, jak Południowa Afryka łączy pierwotną niewinność i niewyobrażalne zło. "Kirkus Review" Szczerość, z jaką Coetzee analizuje swoje myśli i życie, pozwala zrozumieć fundamenty, które stworzyły styl jego pisarstwa. "Library Journal" W szkole chłopak pisał najlepsze eseje o nudnych rzeczach - jakimś sporcie czy wakacjach. Chciał pisać, ale o czymś zupełnie innym. To nie jego tematy. "O czym pisałby najchętniej?" - "O czymś znacznie bardziej mrocznym" - odpowiada Coetzee. "New York Times"

Osobiste literackie drogowskazy NoblistyTom Punkty nawigacyjne śledzi relacje pomiędzy krytycznoliterackimi tekstami Coetzee'ego powstałymi w latach 1970-1990 a jego beletrystyką: sześcioma powieściami, które ukazywały się regularnie co trzy lub cztery lata od 1974 roku. Jest czymś więcej niż antologią esejów, określa bowiem związki pomiędzy różnymi elementami działalności literackiej autora. Coetzee dał się już poznać jako krytyk, kiedy pisał teksty o literaturze południowoafrykańskiej z okresu kolonialnego i początku XX wieku, zebrane w tomie White Writing (1988, Białe pisarstwo), oraz recenzje zamieszczane na łamach "The New York Times" i "The New York Review of Books". Niemniej Punkty nawigacyjne pozwalają się zorientować w pełnej gamie twórczości niebeletrystycznej pisarza, ponieważ przedstawiają go jako językoznawcę i stylistę, krytyka południowoafrykańskiej literatury metropolitalnej i współczesnej, tłumacza, autora tekstów o kulturze popularnej, recenzenta, polemistę i autobiografa. Doceniając jego osiągnięcia w tych dziedzinach, należy zaznaczyć, że ostatecznym potwierdzeniem intensywności i mistrzostwa dokonań Coetzee'ego w literaturze i nauce są jego powieści. Wywiady, które spajają Punkty nawigacyjne, ukazują wzajemną zależność beletrystyki i dociekań naukowych: prowadzone przez dwa lata, nadają temu tomowi kształt intelektualnej autobiografii pisarza.

Pierwszy w Polsce zbiór esejów noblisty.J.M. Coetzee, jeden z najważniejszych współczesnych prozaików, noblista i dwukrotny zdobywca Nagrody Bookera, jest także wykładowcą na University of Cape Town i twórcą esejów. W dwudziestu sześciu zebranych w tym tomie tekstach przybliża sylwetki i dzieła ważnych postaci literatury światowej. Krytycznie analizuje twórczość takich pisarzy, jak: Doris Lessing, Salman Rushdie, Josif Brodski, Amos Oz, Nadine Gordimer, Nadżib Mahfuz, Robert Musil czy Iwan Turgieniew. W swoich precyzyjnych, wyważonych szkicach Coetzee podnosi zagadnienia wpływu biografii i kontekstu historycznego na twórczość, porusza problemy kolonializmu i rozważa kwestie przekładu współczesnych klasyków, jak Kafka i Borges. Dziwniejsze brzegi to pierwszy wydany w Polsce zbiór esejów Coetzee'ego. Pomieszczone w nim teksty stanowią lekturę obowiązkową dla literaturoznawców i filologów, a także wszystkich wielbicieli dobrej współczesnej literatury. "Zbiór Dziwniejsze brzegi rzuca światło na intelektualną podróż przez świat najbardziej wpływowych i znaczących pisarzy dnia dzisiejszego". James Shapiro, "The New York Times Books Review"

W intrygującej teorii Coetzee'ego cenzura wyrasta z paranoicznej mentalności klasy dominującej, Kościoła bądź państwa, która ze strachu przed poczuciem utraty kontroli ucisza głos artysty. W ośmiu esejach pojawia się kwestia cenzury w różnych kontekstach - sztuki, literatury, polityki, ale i moralności. Przestrzeń, w jakiej porusza się Coetzee, jest wielowymiarowa: od pornografii i reklamy, przez pojęcie normy po oficjalne przekazy i zakodowane komunikaty, od Osipa Mandelsztama i Stalina po Aleksandra Sołżenicyna czy Zbigniewa Herberta.

Pisarz zmagający się z materią słowa. Syn zagubiony w trudnych relacjach ze starszym już ojcem. Wreszcie - mężczyzna uwikłany w pełne napięć, erotyki i braku zrozumienia związki. Zafascynowany kobietami, nieumiejący z nimi rozmawiać. Człowiek pełen tłumionych pasji. J.M. Coetzee nie ukrywa tożsamości bohatera. To on sam. Poznajemy go przez jego własny dziennik i pełne emocji opowieści związanych z nim kobiet. Z zapisków pisarza przebija poruszające poczucie osamotnienia, wyobcowania, niemożliwości zaopiekowania się osobami, które kocha, a którym nie jest w stanie tego okazać. Z tej perspektywy pisarstwo zdaje się jedyną, chociaż bolesną drogą kontaktu ze światem. Lato to kolejna autobiograficzna powieść J.M. Coetzee'ego po Młodości i Chłopięcych latach. Precyzyjnie skrojona, poruszająca autentycznością i bez pośpiechu opowiedziana historia. Wybitna powieść Noblisty.

Pisarz zmagający się z materią słowa. Syn zagubiony w trudnych relacjach ze starszym już ojcem. Wreszcie - mężczyzna uwikłany w pełne napięć, erotyki i braku zrozumienia związki. Zafascynowany kobietami, nieumiejący z nimi rozmawiać. Człowiek pełen tłumionych pasji. J.M. Coetzee nie ukrywa tożsamości bohatera. To on sam. Poznajemy go przez jego własny dziennik i pełne emocji opowieści związanych z nim kobiet. Z zapisków pisarza przebija poruszające poczucie osamotnienia, wyobcowania, niemożliwości zaopiekowania się osobami, które kocha, a którym nie jest w stanie tego okazać. Z tej perspektywy pisarstwo zdaje się jedyną, chociaż bolesną drogą kontaktu ze światem. Lato to kolejna autobiograficzna powieść J.M. Coetzee'ego po Młodości i Chłopięcych latach. Precyzyjnie skrojona, poruszająca autentycznością i bez pośpiechu opowiedziana historia. Wybitna powieść Noblisty.

Obcość Afryki w siedmiu odsłonach. Eseje z Białego pisarstwa poświęcone są zagadnieniom Afryki Południowej i jej literatury. Coetzee jako biały człowiek pisze o świecie znanym doskonale jemu samemu, ale całkiem obcym dla europejskiego czytelnika. Używa naszego języka, by opisać zupełnie obcą rzeczywistość. Spojrzenie noblisty na problemy Afryki poprzez jej literaturę to próba odpowiedzi na pytanie, czy możliwy jest język, którym da się opisać nieznane. "Eseje składające się na tę książkę zaledwie dotykają zagadnień nowego, neokolonialnego okresu w historii Afryki Południowej oraz literatury, która się wtedy narodziła. Nie przedstawiają historii białego pisarstwa - choćby w ograniczonych ramach czasowych - a nawet jej nie zarysowują. Również określenie "białe pisarstwo" nie zakłada istnienia jakiegoś korpusu literatury o zasadniczo innej naturze niż pisarstwo czarnych. Białe pisarstwo jest białe o tyle, o ile powstało ze spraw zajmujących ludzi, którzy już nie są Europejczykami, a jeszcze nie stali się Afrykanami."J.M. Coetzee

Twórczość Johna Maxwella Coetzee'ego, laureata Nagrody Nobla z 2003 roku, zazwyczaj rozpatruje się od strony problemów etycznych lub egzystencjalnych. Przewodnik Krytyki Politycznej przedstawia jej wymiar polityczny. Sławomir Masłoń proponuje całościową i zaskakującą interpretację dzieł noblisty. Analizuje najważniejsze dzieła, zwraca uwagę na tak kluczowe tematy jak kolonializm, rasizm, wewnętrzne sprzeczności i napięcia obecne w liberalnych społeczeństwach. Nakreśla ewolucję estetycznych i światopoglądowych poszukiwań pisarza, a wszystko to poparte bogatym instrumentarium psychoanalitycznym. Spotkanie Lacana i Coetzee'ego przynosi fascynujący efekt. Sławomir Masłoń ? pracuje w Instytucie Kultury i Literatury Brytyjskiej i Amerykańskiej na Uniwersytecie Śląskim. Publikował prace między innymi ma temat modernizmu (Beckett, Celan), sztuki współczesnej (Bruce Nauman), filozofii współczesnej (Bataille, Levinas, Derrida, Lacoue-Labarthe, Nancy), socjologii muzyki, Lacana i teorii lacanowskiej. Interesują go takie zagadnienia jak kanon, polityczna poprawność, recykling w kulturze. Jego największą pasją jest muzyka improwizowana.

Powieść, za którą J.M. Coetzee otrzymał pierwszą Nagrodę Bookera. W RPA trwa wojna domowa. Płoną miasta, kraj patrolują uzbrojone konwoje, wojskowe posterunki pilnują dróg. Michael K., prosty, wycofany ogrodnik, usiłuje przetrwać w rozpadającej się rzeczywistości. Wraz ze schorowaną matką opuszcza miasto i rusza na farmę zapamiętaną z dzieciństwa. Wkrótce jego podróż staje się poszukiwaniem punktów odniesienia w ogarniętym chaosem kraju. Życie i czasy Michaela K. to historia o poszukiwaniu wolności i niewinności w świecie upadku. Na bezdusznym lądzie, w czasach trwogi i pogardy, Michael, dojrzewając do własnej świadomości, zadaje światu proste pytania oparte na kilku podstawowych zasadach.

Powieść, za którą J.M. Coetzee otrzymał pierwszą Nagrodę Bookera. W RPA trwa wojna domowa. Płoną miasta, kraj patrolują uzbrojone konwoje, wojskowe posterunki pilnują dróg. Michael K., prosty, wycofany ogrodnik, usiłuje przetrwać w rozpadającej się rzeczywistości. Wraz ze schorowaną matką opuszcza miasto i rusza na farmę zapamiętaną z dzieciństwa. Wkrótce jego podróż staje się poszukiwaniem punktów odniesienia w ogarniętym chaosem kraju. Życie i czasy Michaela K. to historia o poszukiwaniu wolności i niewinności w świecie upadku. Na bezdusznym lądzie, w czasach trwogi i pogardy, Michael, dojrzewając do własnej świadomości, zadaje światu proste pytania oparte na kilku podstawowych zasadach.

Debiut literacki południowoafrykańskiego noblisty Lata siedemdziesiąte. Eugene Dawn, spokojny analityk wiodący nudne z pozoru życie, pisze na zlecenie rządu raport o wojnie w Wietnamie. Badając dokumenty i przeglądając makabryczne fotografie, dotyka ciemnych stron człowieczeństwa. Stopniowo budzą się w nim skrywane obsesje i lęki...Połowa XVIII stulecia. Burski kolonizator na czele grupy hotentockich niewolników wyrusza z wyprawą badawczą w głąb pustynnego interioru Afryki Południowej. Z każdym pokonanym kilometrem oddala się coraz bardziej od uporządkowanego protestanckiego świata i zanurza w obcą krainę plemion oraz dzikiego, milczącego krajobrazu, któremu stawić czoło można tylko, rezygnując z własnej tożsamości.W dwóch krótkich powieściach Coetzee ukazuje ludzi, którzy przekraczając nieprzekraczalne granice, zmieniają się i zatracają. Porażeni pejzażami, w których nie sposób odnaleźć żadnych drogowskazów, wkraczają w krainę szaleństwa, a potem próbują z niej powrócić.

Debiut literacki południowoafrykańskiego noblisty Lata siedemdziesiąte. Eugene Dawn, spokojny analityk wiodący nudne z pozoru życie, pisze na zlecenie rządu raport o wojnie w Wietnamie. Badając dokumenty i przeglądając makabryczne fotografie, dotyka ciemnych stron człowieczeństwa. Stopniowo budzą się w nim skrywane obsesje i lęki...Połowa XVIII stulecia. Burski kolonizator na czele grupy hotentockich niewolników wyrusza z wyprawą badawczą w głąb pustynnego interioru Afryki Południowej. Z każdym pokonanym kilometrem oddala się coraz bardziej od uporządkowanego protestanckiego świata i zanurza w obcą krainę plemion oraz dzikiego, milczącego krajobrazu, któremu stawić czoło można tylko, rezygnując z własnej tożsamości.W dwóch krótkich powieściach Coetzee ukazuje ludzi, którzy przekraczając nieprzekraczalne granice, zmieniają się i zatracają. Porażeni pejzażami, w których nie sposób odnaleźć żadnych drogowskazów, wkraczają w krainę szaleństwa, a potem próbują z niej powrócić.

Pierwsza z powieści, które przyniosły autorowi sławę i uznanie. Alegoryczna opowieść o władzy i wolności. Z obawy przed najazdami barbarzyńców władze bliżej nieokreślonego Imperium organizują ekspedycje karne w głąb kraju. Zarządca jednej z prowincji musi dokonać wyboru: stać na straży prawa, którego zawsze bronił, a które teraz wydaje mu się niesprawiedliwe, albo też - w imię wyznawanych przez siebie zasad - zbuntować się i wystąpić przeciw władzy, którą reprezentuje. Temat niczym z tragedii antycznej osadza Coetzee w sugestywnie odmalowanej, mrocznej scenerii i rozpisuje na kilka postaci, które gwałtownie wdzierają się w naszą pamięć i długo po zakończeniu lektury nie dają spokoju... Mistrzowsko poprowadzona akcja i znakomita, precyzyjna narracja sprawiają, że książkę tę - podobnie jak inne powieści noblisty - czyta się z zapartym tchem. Thriller polityczny, rodem z tradycji Conradowskiej, w którym prostoduszność idealisty otwiera drzwi okrucieństwu. - z werdyktu Akademii Szwedzkiej Przeczytaj recenzję na blogu krytycznymokiem

Opowieść o miłosnej kolizji światów. Dystyngowany starzejący się pisarz JC poznaje sąsiadkę Anyę, filipińską piękność, i pod wpływem impulsu nakłania ją, by przepisywała notatki do jego esejów. Początkowo obojętna wobec mechanicznej pracy sekretarki Anya powoli zanurza się w świat poglądów pisarza i zaczyna z nim polemizować. Rozważania o moralności polityków, hańbie wojny w Iraku, pedofilii czy matematyce i muzyce zderza z własnymi przekonaniami prostej, zaradnej dziewczyny. W tej dyskusji uczestniczy Alan, partner życiowy Anyi, cyniczny finansista nowej epoki, reprezentujący wszystkie wartości, którymi JC pogardza. Jednocześnie między pisarzem i dziewczyną powstaje przesycona erotyzmem, skomplikowana więź. Zapiski ze złego roku to rozpisana na trzy głosy, niepozbawiona humoru polemika między staroświeckim umiłowaniem szczerości a bezlitosnym pragmatyzmem wolnego rynku. Obecne w powieści motywy autobiograficzne powodują, że głos Coetzee'ego brzmi czysto i porażająco szczerze. Jego bohater, zawieszony między pożądaniem i niemocą, honorem i śmiesznością, przeprowadza bilans swoich stanowczych przekonań, a zarazem doświadcza ostatniej wielkiej miłości życia. Przeczytajn recenzje na blogu krytycznym okiem

Opowieść o miłosnej kolizji światów. Dystyngowany starzejący się pisarz JC poznaje sąsiadkę Anyę, filipińską piękność, i pod wpływem impulsu nakłania ją, by przepisywała notatki do jego esejów. Początkowo obojętna wobec mechanicznej pracy sekretarki Anya powoli zanurza się w świat poglądów pisarza i zaczyna z nim polemizować. Rozważania o moralności polityków, hańbie wojny w Iraku, pedofilii czy matematyce i muzyce zderza z własnymi przekonaniami prostej, zaradnej dziewczyny. W tej dyskusji uczestniczy Alan, partner życiowy Anyi, cyniczny finansista nowej epoki, reprezentujący wszystkie wartości, którymi JC pogardza. Jednocześnie między pisarzem i dziewczyną powstaje przesycona erotyzmem, skomplikowana więź. Zapiski ze złego roku to rozpisana na trzy głosy, niepozbawiona humoru polemika między staroświeckim umiłowaniem szczerości a bezlitosnym pragmatyzmem wolnego rynku. Obecne w powieści motywy autobiograficzne powodują, że głos Coetzee'ego brzmi czysto i porażająco szczerze. Jego bohater, zawieszony między pożądaniem i niemocą, honorem i śmiesznością, przeprowadza bilans swoich stanowczych przekonań, a zarazem doświadcza ostatniej wielkiej miłości życia. Przeczytajn recenzje na blogu krytycznym okiem

Największa powieść Noblisty na ekranach kin. Trudno uwierzyć, że koneser kobiecych wdzięków i wielbiciel poezji romantycznej częściej doświadcza nudy niż miłości. David Lurie, dwukrotnie rozwiedziony pięćdziesięciodwuletni profesor literatury na uniwersytecie w Kapsztadzie, świadomie burzy swój święty spokój. Nawiązuje romans z młodziutką studentką i wkrótce potem, zaskarżony przez nią, traci pracę i szacunek otoczenia. Wizyta u córki Lucy i zmiana trybu życia ujawniają, że nie potrafi znaleźć wspólnego języka z innymi. Nie radzi sobie też z poczuciem winy za tragedię, która spotkała Lucy. W końcu każde z nich będzie musiało znaleźć własny sposób na to, jak żyć z piętnem hańby. Precyzyjny, klarowny język powieści doskonale oddaje znakomity przekład Michała Kłobukowskiego.J.M. Coetzee, laureat nagrody Nobla w 2003 roku, otrzymał za Hańbę prestiżową Nagrodę Bookera. W 2008 roku powieść została sfilmowana przez Steve'a Jacobsa. W trudną rolę Lurie'ego wcielił się znakomity John Malkovich.

Wstrząsające wyznanie umierającej Elizabeth Curren, profesor literatury klasycznej w Kapsztadzie. W liście do córki, który być może nigdy nie zostanie jej dostarczony, kobieta daje świadectwo ostatnich dni swojego życia. Dzieli się bólem schorowanego ciała, rozczarowaniem cywilizacją białego człowieka, a także narastającym strachem przed samotnym odejściem. Eskalacja cierpienia, kwintesencja rozpadu. Wiek żelaza jest dogasającym wołaniem o miłość. To powieść zimna, śmiertelnie prawdziwa.

Mroczna fantazja na temat epizodu z życia Dostojewskiego. Październik 1869. Fiodor Michajłowicz przybywa do Petersburga, aby wyjaśnić okoliczności tragicznej śmierci swego pasierba. Wszystkie ślady prowadzą do siatki młodych anarchistów i ich fanatycznego przywódcy. Starzejący się pisarz zostanie skonfrontowany nie tylko z niewygodną prawdą na temat przybranego syna, lecz także samego siebie. Świetnie poprowadzona, wciągająca od pierwszych zdań intryga jest zaledwie pretekstem do przeprowadzenia wnikliwej analizy relacji międzyludzkich, mechanizmów rewolucji oraz związków między życiem i literaturą. W tle pobrzmiewają echa mitu o Orfeuszu i Biesów.

Studium psychozy. Obsesyjny, momentami deliryczny monolog wewnętrzny pogrążającej się w szaleństwie kobiety, która mieszka na podupadłej farmie razem z apodyktycznym ojcem i dwojgiem czarnych służących. Nic w tej powieści nie jest jasne ani oczywiste: prawda miesza się ze zmyśleniem, rzeczywistość przeziera spomiędzy natrętnie powracających obrazów, będących projekcjami chorego umysłu, miłość podszyta jest nienawiścią, a pragnienie bliskości rodzi żądzę zemsty. Mocna, cierpka proza. "Pytam siebie: Cóż takiego siedzi we mnie, co mnie zwabia do zakazanych sypialni i każe popełniać zakazane czyny? Czy całe życie na pustyni, uwikłane w ten lej z czarnej materii, skręciło mnie w taki zwój nienawistnej energii, że byle domokrążny handlarz albo daleki kuzyn przybyły w odwiedziny ma się spodziewać trucizny w jedzeniu bądź ciosu toporem, kiedy leży w łóżku? Czy życie sprowadzone do swoich podstaw wypala w ludziach wszystko prócz stanów najprostszych - czystego gniewu, czystej żarłoczności, czystego lenistwa?"- fragment powieści