Wywiad-rzeka, przeprowadzony z Profesorem przez Michała Komara, swoiste podsumowanie niezwykłego życia, anegdoty, refleksje, zaskakujące wyznania, fragmenty rozmów w audycjach rozmów na antenie I programu Polskiego Radia, publikacje fragmentów książki na łamach dodatku "Polityki" - "Poradnik Historyczny" i na łamach dziennika "Rzeczpospolita", spotkania autorskie. Cudem uratowany z Oświęcimia, uczestnik Powstania Warszawskiego, Polak ratujący Żydów, więzień PRL-u, szef dyplomacji w III RP, znakomity uczony ... Profesor Bartoszewski opowiada o całym swym długim i niezwykłym życiu, a obdarzony jest fotograficzną pamięcią. Jego historia osobista pełna zaskakujących wydarzeń, osób sławnych i bohaterów, znanym nielicznym, stapia się z ponadczasowymi refleksjami na temat naszej racji stanu, katolicyzmu, tolerancji, skomplikowanych wyborów moralnych, politycznych, ludzkich.

Wywiad-rzeka, przeprowadzony z Profesorem przez Michała Komara, swoiste podsumowanie niezwykłego życia, anegdoty, refleksje, zaskakujące wyznania, fragmenty rozmów w audycjach rozmów na antenie I programu Polskiego Radia, publikacje fragmentów książki na łamach dodatku "Polityki" - "Poradnik Historyczny" i na łamach dziennika "Rzeczpospolita", spotkania autorskie. Cudem uratowany z Oświęcimia, uczestnik Powstania Warszawskiego, Polak ratujący Żydów, więzień PRL-u, szef dyplomacji w III RP, znakomity uczony ... Profesor Bartoszewski opowiada o całym swym długim i niezwykłym życiu, a obdarzony jest fotograficzną pamięcią. Jego historia osobista pełna zaskakujących wydarzeń, osób sławnych i bohaterów, znanym nielicznym, stapia się z ponadczasowymi refleksjami na temat naszej racji stanu, katolicyzmu, tolerancji, skomplikowanych wyborów moralnych, politycznych, ludzkich.

"Władysław Bartoszewski. Więzień systemu nazistowskiego i komunistycznego, konspirator i powstaniec, bibliograf i kronikarz, dziennikarz i historyk, opozycjonista i państwowiec, chrześcijanin i humanista, wzór i autorytet. ?Życiorys nie do popsucia? ? chciałoby się napisać w tym miejscu, ale określenia tego użył już wcześniej (w odniesieniu do Ojca Świętego Jana Pawła II) ks. Adam Boniecki, autor Kalendarium życia Karola Wojtyły. ?Przebóg, jaki długi, jaki piękny, jaki płodny żywot? ? chciałoby się strawestować Juliana Ursyna Niemcewicza, ale uczynił to już Jan Nowak-Jeziorański mówiąc o Jerzym Giedroyciu. O Władysławie Bartoszewskim napisano już niemal wszystko. By nie wpaść w patos i nie powtarzać się, powiem językiem przełomu wieków: życiorys wielowymiarowy i multimedialny, a jednocześnie integralny i kompatybilny. To właśnie niezwykły życiorys legł u podstaw owego wyjątkowego autorytetu, jakim Władysław Bartoszewski ? nazywany pięknie ?budowniczym mostów? ? cieszy się zarówno wśród Polaków, jak Niemców i Żydów. Z kolei autorytet ów sprawił, iż mógł on odegrać ? i odgrywać nadal ? tak istotną rolę w dziele historycznego pojednania polsko-niemieckiego i dialogu polsko-żydowskiego. Sprawił, że to właśnie on został zaproszony na uroczyste sesje parlamentów Niemiec i Izraela z okazji 50. rocznicy zakończenia drugiej wojny światowej, i że to właśnie on przemawiał podczas uroczystych obchodów 60. rocznicy wyzwolenia Auschwitz (o czym wyżej wspominałem). Przewidział to prof. Hans Maier w laudacji wygłoszonej podczas wręczania Nagrody Pokojowej Księgarstwa Niemieckiego w 1986 r.: ?Jeśli polsko-niemieckie pojednanie zostanie uwieńczone sukcesem, Władysław Bartoszewski będzie jednym z jego inicjatorów i orędowników. Tak często poszukujemy wzorców. On jest jednym z nich?. (?) Ten niekwestionowany autorytet Władysława Bartoszewskiego w Polsce i na arenie międzynarodowej budowały także jego publikowane świadectwa, jak również liczne i ważne publikacje historyczne. Był on bowiem ? i jest ? nie tylko uważnym świadkiem (obserwatorem) i uczestnikiem najważniejszych wydarzeń naszej historii najnowszej, ale także wytrawnym znawcą i wydawcą źródeł, znakomitym dokumentalistą i niezwykle rzetelnym historykiem, wreszcie wybornym popularyzatorem. Pobieżna nawet znajomość życiorysu Władysława Bartoszewskiego i choćby najważniejszych tylko jego książek skłania do oczywistego wniosku o pełnej zgodności czy wręcz jedności (integralności) życiorysu i działalności publicznej z tematyką pracy badawczej i twórczości pisarskiej. Pełna bibliografia jego publikacji liczy już przeszło 1 200 pozycji. Traktował je ? zwłaszcza książki Warszawski pierścień śmierci 1939-1944 i Ten jest z ojczyzny mojej ? jako wypełnienie nakazu dania świadectwa i rodzaj spłaty długu.

Władysław Bartoszewski o najtrudniejszej przyjaźni w Europie. Po co Heinrich Böll zadawał warszawiakom pytania po niemiecku? Jakie były kulisy powstania sławnego Orędzia biskupów polskich do ich niemieckich braci w urzędzie pasterskim? Czy powinniśmy się bać Eriki Steinbach? Władysław Bartoszewski, mąż stanu, świadek Zagłady i powstaniec warszawski, opowiada o swoich osobistych kontaktach z Niemcami, przywołuje barwne anegdoty, relacjonuje kuluarowe rozmowy ważnych osobistości, zarazem szkicując tło historyczne. Niektóre informacje zawarte w książce mają charakter wręcz sensacyjny ? wcześniej niewiele osób miało do nich dostęp. Całości dopełniają: obszerny i przejrzyście napisany przewodnik po historii stosunków polsko?niemieckich od drugiej wojny światowej do 2009 roku oraz zbiór dokumentów mających kluczowe znaczenie dla pojednania polsko-niemieckiego. W ręce czytelników trafia książka będąca najpełniejszym kompendium wiedzy o powojennym dialogu z naszymi zachodnimi sąsiadami. Władysław Bartoszewski ur. 1922, w Warszawie; historyk, polityk, dziennikarz, pisarz, działacz społeczny i historyk. Więzień Auschwitz, żołnierz AK, działacz Polskiego Państwa Podziemnego, uczestnik Powstania Warszawskiego. Profesor wykładający m.in. na niemieckich uniwersytetach, honorowy obywatel Izraela. Dwukrotnie minister spraw zagranicznych, senator, sekretarz stanu w kancelarii premiera Donalda Tuska.

Profesor Władysław Bartoszewski po raz pierwszy tak szczegółowo i szczerze opowiada o pobycie w piekle Auschwitz. Partnerami w tej trudnej rozmowie są Piotr M. Cywiński i Marek Zając. 22 września 1940 roku do obozu koncentracyjnego Auschwitz trafił tzw. drugi transport warszawski. Wśród pięciu i pół tysiąca więźniów, którzy podczas apelu usłyszeli od komendanta obozu, że "komin to jedyna droga ucieczki", znalazł się osiemnastoletni Władysław Bartoszewski. Oznaczony numerem 4427 syn urzędnika bankowego trafił do miejsca, gdzie - jak sam mówi - "przestaliśmy na przykład roztrząsać, czy to straszne i niehumanitarne, że biją. W naszym rozumieniu najważniejsze były konkrety: dostać w mordę czy nerki? Lepiej w mordę, byle tylko nie kijem, żeby nie pękła czaszka". Rozmowę uzupełniają wybrane przez Władysława Bartoszewskiego i od dawna nie wznawiane teksty uświadamiające, czym były obozy koncentracyjne, m.in. opowiadanie Apel Jerzego Andrzejewskiego, broszura ojca Augustyna Za drutami obozu koncentracyjnego w Oświęcimiu, W piekle Zofii Kossak i spisany przez Halinę Krahelską Pamiętnik więźnia. Mój Auschwitz to książka, która nie pozwala zapomnieć o jednej z największych zbrodni w dziejach ludzkości.

"Nie lubię o nic prosić. Nigdy nie prosiłem. Uważam się za dziecko przeznaczenia. Szczególne warunki, w których przyszło mi spędzić całą młodość, pozbawiły mnie możliwości wahań. Jedyny wybór, przed którym stałem, był taki: albo zaakceptuję coś, co uważam za zło, albo odmówię akceptacji. Nic więcej." Władysław Bartoszewski

Wszyscy pamiętamy rolę, jaką odegrał "Tygodnik Powszechny". Zapominamy jednak, że jedynym ogólnopolskim dziennikiem dla wszystkich, a nie tylko intelektualistów, była "Gazeta Ludowa", która po wojnie próbowała walczyć o wolną Polskę. Komuniści nienawidzili "Gazety", bali się jej. Dlaczego? Ponieważ czytali ją wszyscy. Władysław Bartoszewski

Z całego dorobku mojego życia nie żałuję ani jednego napisanego zdania, choć na pewno niejedno napisałbym lepiej, precyzyjniej, mądrzej, trafniej. Nie ma takiego zdania, a tym bardziej ustępu czy artykułu, o którym marzyłbym: oby zapadł się pod ziemię, oby nigdy nie był napisany. Przywiązuję bardzo dużą wagę do tego stwierdzenia. Fragment wypowiedzi Autora w: Władysław Bartoszewski - szkic portretu

W swoim długim życiu prof. Władysław Bartoszewski spotkał wielu niezwykłych ludzi - zarówno tych powszechnie znanych, jak i zapomnianych przez Historię. W tomie ?Środowisko naturalne. Korzenie? Profesor wspomina osoby, z którymi zetknął się w młodości, do roku 1945. Wśród bohaterów m.in. Tadeusz Gajcy, Juliusz Wiktor Gomulicki, Jan Karski, Zofia Kossak-Szczucka, Kazimierz Wierzyński, ksiądz Jan Zieja. Książka zawiera noty biograficzne i fotografie.

Rozmowy układające się w monumentalną autobiografię świadka wydarzeń XX wieku. Książka została wydana na przypadające 19 lutego, 88. urodziny Profesora Bartoszewskiego. Fragment posłowia Andrzeja Friszke: "Wywiad był nagrywany z myślą o publikacji, ale bez planowania kiedy, w jak szczegółowej formie czy w jakim wydawnictwie. Byliśmy skupieni na rejestrowaniu wspomnień, nie zastanawiając się tymczasem nad redakcją, formą itp. Jako pytający miałem świadomość, że profesor opowiada o wydarzeniach wojennych i powojennych z na tyle dużą szczegółowością, iż nie jestem w stanie często nadążyć z pytaniami, gdyż poruszamy się w materii nieprzebadanej i nieznanej. Byłem pod wrażeniem niezwykłej pamięci, zdolności rekonstruowania zdarzeń, sylwetek dziesiątków, a potem setek pojawiających się postaci. Słuchałem więc raczej, niż prowadziłem typowy wywiad. Starałem się nie przerywać zbyt często, by nie wybić rozmówcy z rytmu opowieści, nie przerwać toku pamięci. Rozmawialiśmy według pewnego planu, posuwając się chronologicznie od czasów dzieciństwa i wczesnej młodości w przedwojennej Warszawie, poprzez wspomnienie września, potem opisanie warunków niemieckiej okupacji, straszne doświadczenie Oświęcimia. Dalej były równolegle rozwijające się wątki prac w podziemiu: komórka więzienna Delegatury Rządu, Front Odrodzenia Polski, Biuro Informacji i Propagandy Komendy Głównej AK, Rada Pomocy Żydom. Potem Powstanie Warszawskie, trudny okres popowstaniowy, zderzenie z nową rzeczywistością powojenną. I tak dalej. Poprzez PSL, więzienie, aż do lat sześćdziesiątych. Miałem wrażenie, że powstał zapis będący kopalnią wiedzy i unikalną opowieścią o niezwykłych doświadczeniach. (...)Inicjatywa Wydawnictwa Znak, by rzecz dokończyć i opublikować w całości, jest więc nie tylko cenna dla autora i dla mnie jako interlokutora. Jest ważnym gestem wobec tych wszystkich ludzi i ich dzieł, o których opowiedział Władysław Bartoszewski, by utrwalić o nich pamięć.

Trzeci tom Pism Wybranych Władysława Bartoszewskiego zawiera teksty rozproszone z lat 1969-1979. Podczas ich lektury warto wiedzieć, iż od października 1970r. do jesieni 1974r. Autor objęty był faktycznym zakazem druku w Polsce. SPIS TREŚCI Andrzej Krzysztof Kunert, [Warszawa. Historia.] Lata 1939-45 Elżbieta Krajewska [Recenzja] Prasa Powstania Warszawskiego. Zarys historyczno-bibliograficzny ?Wiadomości z Miasta i Wiadomości Radiowe" Ze wspomnień powstańczego biuletynu Sprawa Hahna Po wyroku w Hamburgu Polska podziemna a walka getta warszawskiego Wybrane zagadnienia Bitwa pod Monte Cassino w publikacjach konspiracyjnych Karol Makuch Lata wojenne Stanisława Herbsta Mój warsztat pisarski Mówi Władysław Bartoszewski, Sekretarz Polskiego PEN Clubu ?Rafał" [Kazimierz Moczarski] ...

Pierwsze od 27 lat nowe wydanie antologii przygotowanej przez profesora Władysława Bartoszewskiego."Spośród kilkuset tekstów dotyczących problematyki II wojny światowej - pisał w 1982 roku Władysław Bartoszewski - ogłoszonych w "Tygodniku Powszechnym" w ciągu trzydziestu pięciu lat, przedrukowano w tym tomie siedemdziesiąt cztery. Wśród autorów figurują m.in. Paweł Jasienica, Antoni Słonimski, Maria Czapska, Jan Parandowski. Opracowania, przyczynki historyczne, eseje, artykuły polemiczne, dokumenty są próbą mówienia prawdy o najnowszej historii Polski, tworząc bardzo bogaty i wszechstronny obraz czasów pogardy i heroizmu ukazywanych od strony postaw ludzkich i problematyki moralnej".

"Dziennik z internowania" to unikalny w kulturze zapis doświadczeń grupy najwybitniejszych polskich intelektualistów, internowanych po wprowadzeniu stanu wojennego w grudniu 1981 roku.. Władysław Bartoszewski, bohater walki podziemnej w czasie II wojny światowej i więzień stalinizmu, historyk i pionier pojednania polsko-żydowskiego oraz polsko-niemieckiego, był jednym z nich. Prowadzony przez niego dziennik jest kroniką obozu w Jaworzu, codziennych spraw, rozmów z przyjaciółmi. Zapisy uzupełnia Księga Pamiątkowa ofiarowana Profesorowi z okazji 60 urodzin, obchodzonych właśnie podczas internowania. Znajdują się w niej unikalne mini-eseje wybitnych wspóltowarzyszy niewoli, takich jak Bronisław Geremek, Tadusz Mazowiecki, Jerzy Jedlicki, Wikyor Woroszylski, Andrzej Drawicz i wielu innych. Uzupełnienieniem jest korespondencj kierowana do Władysława Bartoszewskiegom z zewnątrz. Wydana po bibliofilsku, z reprintami stron Dziennika i Księgi Pamiątkowej ksiązka ukazuje się w 25 rocznicę wprowadzenia stanu wojennego

Opowieść Władysława Bartoszewskiego o ludziach, którzy mieli znaczący udział w jego życiu, ale też w kształtowaniu polskiej polityki, kultury i historii. To ludzie, którzy stanowili elitę polskiej inteligencji, wśród nich: Stefan Kisielewski, Zofia Lewinówna, Marek Edelman, Jan Józef Lipski, Aleksander Kamiński, Paweł Jasienica. ?W najnowszej historii Polski ostatnich trzech pokoleń bardzo ważną rolę odegrał rok 1956. Jego znaczenie polegało na tym, że po śmierci Stalina i Berii w ciągu niewielu miesięcy u nas właśnie zarysowała się gotowość do daleko idącego zaangażowania ludzi na rzecz testowania granic możliwości, na rzecz rozszerzenia granic wolności. Wyszedłem z murów, jak żartowałem ? z klatki na wybieg, który jest ogrodzony, zabezpieczony i z którego można w każdej chwili być cofniętym do klatki. A na tym wybiegu człowiek tyle zje, ile mu pozwolą, tyle pooddycha świeżym powietrzem, ile mu pozwolą, ale w każdej chwili pozwolenie może być cofnięte. Moje własne doświadczenia i moja własna sytuacja były doświadczeniami i sytuacją pars pro toto bardzo znacznej części Polaków. I to mnie ośmiela do refleksji, do wracania do tych doświadczeń i poprzez sylwetki ludzi, których już nie ma między nami, do przypomnienia, jaką rolę dogrywali w kształtowaniu nie tylko moich poglądów, ale w wielu przypadkach zachowań innych ludzi, których motywowali do czegoś dobrego. I temu poświęcona jest w założeniu koncepcja tego tomu zatytułowanego ?Wiosna jesienią.? Władysław Bartoszewski Seria ?Na dwa głosy? to rozmowy wybitnych Polaków ze znakomitymi dziennikarzami. Poruszają sprawy niekiedy trudne, zawsze ważne i pobudzające do myślenia.

Nowe, poszerzone i wolne od ingerencji cenzury wydanie klasycznej już książki profesora Władysława Bartoszewskiego.Trzydzieści dni września 1939 roku, tysiąc siedemset sześćdziesiąt trzy dni okupacji i sześćdziesiąt sześć dni powstania warszawskiego składa się na tytułowe 1859 dni Warszawy będących tematem tej książki - kroniki stolicy walczącej, cierpiącej, niszczonej i niepokonanej. Autor z niezwykłą skrupulatnością, dzień po dniu, relacjonuje dzieje stolicy w czasie wojny i okupacji, przytacza nie tylko niemieckie obwieszczenia i komunikaty, ale także rozporządzenia władz Polski podziemnej i teksty z konspiracyjnej prasy. Opisuje codzienny rytuał ulicznych łapanek i aresztowań oraz akcje Małego Sabotażu. Dzięki benedyktyńskiej pracy Władysława Bartoszewskiego możemy dowiedzieć się, ilu ludzi danego dnia zostało rozstrzelanych lub wywiezionych do obozu, a także jaka wówczas była temperatura, ile kosztował talerz zupy oraz co grano w teatrach i kinach. Ta książka jest nie tylko znakomitą pracą historyczną, lecz przede wszystkim bezcennym świadectwem uczestnika tamtych wydarzeń. Dzieło monumentalne, dokument wierny i okrutny. Pisarz trzyma rękę na pulsie konającego miasta i przekazuje nam każde uderzenie serca, przyspieszenia, arytmię i wreszcie zamieranie tętna. 1859 dni walk, nadziei, rozpaczy i zagłady. Antoni Słonimski Ze wstępu prof. Aleksandra Gieysztora: Władysław Bartoszewski w sposób w pełni świadomy posłużył się kroniką jako wypróbowaną formą pisania historii dla odtworzenia dziejów Warszawy w ciągu pięciu lat wojny i okupacji [...]. Najistotniejsze dla korzystających z tej podstawowej odtąd książki wydaje się to, że nikt z żyjących obecnie świadków Warszawy nie zdobył tak kompletnego widzenia ówczesnej rzeczywistości jak Bartoszewski, sam świadek epoki. Autor tych 1859 dni Warszawy, obok swego podstawowego zadania, aby dać możliwie dużo rzetelnej faktografii, nie ukrył i innego: spłacenia długu żywych wobec poległych... Przeczytaj recenzję na portalu konflikty.pl

Czwarty tom Pism wybranych Władysława Bartoszewskiego zawiera teksty rozproszone z lat 1980?1990. Podczas ich lektury warto pamiętać, iż w pamiętnym Sierpniu 1980 r. był On sygnatariuszem solidarnościowego listu intelektualistów do strajkujących robotników Wybrzeża, następnie w grudniu 1980 r. współzałożycielem ukonstytuowanego Komitetu Obrony Więzionych za Przekonania przy Komisji Krajowej NSZZ ?Solidarność?. Dwukrotnie otrzymał od Prezydenta RP na uchodźstwie Edwarda Raczyńskiego propozycję zostania następcą Prezydenta RP (w lutym 1981 r. i w grudniu 1982 r.). Przemawiał 12 XII 1981 r., drugiego dnia obrad I Kongresu Kultury Polskiej w Warszawie, przerwanego z chwilą wprowadzenia stanu wojennego. Internowany wówczas, został 28 IV 1982 r. zwolniony z Jaworza (gdzie był z wyboru starszym obozu). Od jesieni 1982 r. z krótkimi przerwami aż do 1990 r. Władysław Bartoszewski przebywał w Niemczech, początkowo jako stypendysta Wissenschaftskollege zu Berlin, zaś od jesieni 1983 r. jako wykładowca najnowszej historii Polski na kilku znanych uniwersytetach niemieckich ? w Monachium, Eichstätt i Augsburgu. W tym czasie, w październiku 1986 r., podczas Międzynarodowych Targów Książki we Frankfurcie nad Menem w obecności prezydenta Richarda von Weizsäckera otrzymał Nagrodę Pokojową Księgarstwa Niemieckiego, nazywaną potocznie pół-Noblem. Symbolicznym zamknięciem objętego niniejszym tomem okresu życia Autora jest objęcie przezeń we wrześniu 1990 r. stanowiska ambasadora wolnej i suwerennej Trzeciej Rzeczypospolitej Polskiej w Wiedniu. Andrzej Krzysztof Kunert

Dopełnienie bestsellerowego wywiadu rzeki z prof. Władysławem Bartoszewskim (ur. 1922). Odpowiadając na rozbudowane pytania Michała Komara, Profesor opowiada szerzej o kwestiach, którymi interesował się przez całe życie, m.in. o skomplikowanych stosunkach polsko-niemieckich i polsko-żydowskich. Komentuje doświadczenia osobiste, snuje refleksje na najważniejsze tematy, o odwadze, osądzaniu innych, przyjaźni, uczciwości czy ludzkiej przyzwoitości. Książka dokumentuje też dorobek Profesora jako dziennikarza, polityka i pedagoga. Na dodanej płycie CD znajdują się najbardziej niezwykłe, prywatne wyznania Władysława Bartoszewskiego

Warsaw, the Unvanquished - a historic, patriotic and modern capital. Conceptand design Leszek Sosnowski Text Wladyslaw Bartoszewski Photo Adam Bujak First edition

Niestereotypowe - bardzo osobiste spojrzenie na papieża Jana Pawła II. Fascynujący dokument historii naszych czasów. Spotkanie z wielkim człowiekiem naszej epoki.