Artur Schopenhauer obecnie już przebrzmiały filozof, podejmuje wciąż aktualne pytania. Inna sprawa do jakich wniosków dochodzi, trzeba jednak przyznać, że oryginalność jego myśli sprawia, że nie można przejść obojętnie obok pism tego myśliciela. Schopenhauer nie waha się podejmować spraw trudnych i kontrowersyjnych; w jego filozofii nie znajdziemy tematów tabu. Filozof kwestionuje tak oczywiste poglądy jak pewność postępu, dobra, istnienia harmonii we wszechświecie, czystość sumienia czy sens życia. Niezwykle interesujące są podejmowane przez Schopenhauera kwestie religijne, jego stosunek do chrześcijaństwa i filozofii indyjskiej, notabene przeniknięte ateistycznym światopoglądem. Najistotniejsze wydaje się podejście Schopenhauera do szeroko rozumianej etyki, gdzie badacz ustosunkowuje się do życia, do świata oraz do drugiego człowieka. Bez wątpienia jakaś część jego pesymizmu jest wynikiem trudnego, można wręcz powiedzieć neurotycznego charakteru, jednak trzeba pamiętać, że Schopenhauer jest dobrym obserwatorem otaczającego go świata. Interesujący jest wniosek Schopenhauera, w którym przekonuje, że lepiej byłoby jakby świat w ogóle nie istniał. W trakcie lektury dowiemy się więcej o samej intencji filozofa. Przekonamy się, że słowa te skierowane są do wszystkiego na poziomie świata empirycznego i bez niego nie bylibyśmy w stanie nawet ich wypowiedzieć. Człowiek i wszelkie żywe stworzenia skazani są na konieczność zaspakajania własnych potrzeb, narażeni tym samym na stałe cierpienie jakie niesie życie. Nie tylko dlatego myśl Schopenhauera zasługuje na uwagę po dziś dzień. Schopenhauer jako pierwszy zwraca uwagę na czynnik sfery popędowej i na długo przed samym Freudem dokonuje zwrotu w zachodniej myśli zorientowanej wokół świadomości. Wskazuje także, że poznanie człowieka jako element cielesności jest na usługach woli, czyli jest przyrównane do czegoś na kształt instynktu samozachowawczego, a w tym najogólniejszym sensie - jak zaznacza - człowiek dysponuje jedynie quasi-poznaniem. Streszczenie: Pierwszy rozdział Uwarunkowania badawcze budowany jest wokół ontologiczno-epistemologicznej konstrukcji filozofii, gdzie przedstawię pojęcie woli uprzedmiotowionej i scharakteryzuję na czym polega idealizm transcendentalny. W rozdziale drugim Wola versus przedstawienie wskażę na metafizykę woli i zasady jej uprzedmiotowienia. Jednocześnie zwrócę uwagę na problematykę związaną z Schopenhauerowską koncepcją geniusza, świadomością, poznaniem i intuicją oraz z samym społeczeństwem. W trzecim rozdziale Metafizyczna podstawa etyki, podsumowującym pracę filozofa, skoncentruję się wokół tematyki etycznej, charakteryzując między innymi problem wolności i odpowiedzialności, z uwzględnieniem czynników kształtujących charakter człowieka. W tym miejscu przedstawię na czym tak naprawdę polega pesymizm filozofa, przybliżając czytelnikowi problematykę zła, cierpienia oraz współczucia. Jednocześnie zwrócę uwagę na mistykę wschodnią i stosunek A. Schopenhauera do szeroko rozumianej religii.

Anna Leśniewska - doktor filozofii, wykładowca etyki i metodyki nauczania filozofii naa Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, specjalizuje się w filozofii niemieckiej, metaetyce,edukacyjnej teorii rozwoju moralnego oraz metodyce edukacji etycznej.

Ta niewielka książeczka, napisana przez słynnego niemieckiego filozofa, jest znakomitym przewodnikiem po chwytach retorycznych, które stosuje się w słownych sporach. Sztuka dyskutowania, rozwijana już w czasach starożytnych, ja swoje jasne, etyczne sposoby walki, ale także chwyty, które z dawaniem równych szans przeciwnikowi niewiele mają wspólnego. Schopenhauer nie wierzył w ludzką dobroć, był pesymistą. Tym jednak, którzy chcą dla właściwego pożytku wykorzystać ten minipodręcznik erystyki, zawsze przydać się może wiedza o tym, jak podstępne i niemoralne chwyty może stosować przeciwnik.

Wykazawszy mylność czy niedostateczność dotychczasowych ujęć zasady racji dostatecznej, autor charakteryzuje ja jako wyrażającą prawidłowy i co do formy określany a priori związek między przedstawieniami, przedmiotami istniejącymi dla podmiotu. Ponieważ przedmioty te są różnego rodzaju, wspomniany związek przybiera odpowiednio różne postaci. Wspólny korzeń zasady racji dostatecznej ulega czworakiej modyfikacji, a to stosownie do czterech klas przedstawień. (...)

Przedmiotem niniejszej rozprawki są takie chwyty, których używają w sporze ci, co za wszelką cenę prawdy i słuszności, poprawności wywodu - chcą koniecznie postawić na swoim, zrobić tak, by uznano, że to oni maja rację.Dobrze jest uprzytomnić sobie różne możliwe fortele aby wiedzieć na co można być narażonym w sporach z ludzmi nierzetelnymi.

Fragment: Gdyby w ludzkiej naturze nie było złego, gdybyśmy byli zupełnie uczciwi przy każdej wymianie zdań, wówczas staralibyśmy się dotrzeć jedynie do prawdy, nie dbając o to, czy racya okaże się po stronie poglądu, wygłoszonego przez nas samych, czy też przez naszego przeciwnika. Ten ostatni wzgląd byłby dla nas zupełnie obojętnym, albo przynajmniej nie nadawalibyśmy mu pierwszorzędnego znaczenia. Dziś zaś, przeciwnie, jest to rzecz najważniejsza...

W dzisiejszych czasach wielu ludzi cierpi na wzdęcia, zga­gę, uczucie pełni w żołądku i jelitach, alergie pokarmowe, otyłość. Niestety rzadko kto uświadamia sobie, że główną przyczyną takiego stanu rzeczy jest nieprawidłowe łączenie ze sobą różnych pokarmów. Odży­wianie wiąże się z tradycjami i nawykami. Jemy chleb z serem, mięso z ziemniakami, ryż z groszkiem, słodki deser, owoce po głównym posiłku. Nawet w kręgach dietetyków, przywiązujących wielką wagę do prawidłowego odżywania, rzadko kiedy uwzględnia się prawidłowe zestawianie pokar­mów, które polega na tym, że podczas jednego posiłku spożywamy wyłącznie pasujące do siebie produkty. I nie jest prawdą, że znacznie ograniczamy przez to możliwość wyboru. Po prostu komponując posiłek musimy dokonać właściwego wyboru, uwzględniając procesy zachodzące w ludzkim systemie trawiennym. W pierwszej chwili brzmi to nieco niewiarygodnie. Jeśli jednak raz zapoznamy się z koncepcją właś­ciwego łączenia pokarmów, to będziemy potrafili posługiwać się jej zasadami bez żadnych kłopotów. Zasady te są tak proste i oczywiste, że prawidłowe odżywanie przychodzi bez trudu. ?Zdrowie to nie wszystko, ale bez zdrowia wszystko jest niczym? Artur Schopenhauer

Dialektyka Hegla, która w pewnych kręgach uchodzi za wykład niezwykle wyrafinowanej i hermetycznej metafizyki, jest w istocie dialektyką jedynie w sensie sprecyzowanym w znakomitej rozprawce Artura Schopenhauera o dialektyce erystycznej. Lektura "Fenomenologii ducha" czy "Nauki logiki" może więc stanowić ? wielce żmudne, niestety ? studium różnego rodzaju nieuczciwych wybiegów, jakich ima się Hegel, by wmówić swoim czytelnikom, że zgłębiają wraz z nim naturę Absolutu. To, co było natychmiast widoczne dla przenikliwego umysłu Schopenhauera, w świadomości następnych pokoleń jakoś się zatarło, jakby sam upływ czasu mógł tu cokolwiek polepszyć, a przecież nie mamy do czynienia z koniakiem, a raczej już z okowitą, ową osławioną gorzałką, tyle że nie dla ludu, lecz dla intelektualistów.

Monografia Gabriele D'Annunzio. U źródeł ideologicznych włoskiego faszyzmu jest pierwszą w historiografii polskiej próbą przedstawienia myśli politycznej Gabriele D'Annunzia (1863-1938), wybitnego włoskiego poety, pisarza i dramaturga. D'Annunzio był nie tylko głównym przedstawicielem dekadentyzmu włoskiego oraz reformatorem teatru, ale także jedną z najważniejszych indywidualności włoskiej sceny politycznej od końca XIX do lat 30. XX w. Uważany za "Jana Chrzciciela" włoskiego faszyzmu, pomysłodawcę Marszu na Rzym, potencjalnego antagonistę i konkurenta Benito Mussoliniego, ciągle budzi wiele kontrowersji we współczesnej historio-grafii. Autorka omawia ewolucję poglądów politycznych włoskiego poety na tle rozgrywających się wydarzeń politycznych, przed-stawiając związki literacko-artystyczne łączące go z najwybitniejszymi przedstawicielami włoskiego i europejskiego życia kulturalnego końca XIX i początków XX wieku. Ukazuje w szczególności zafascynowanie D'Annunzia filozofią Artura Schopenhauera, Fryderyka Nietzschego, koncepcjami estetycznymi Ryszarda Wagnera oraz twórczością Giosue Carducciego w pierwszym okresie kształtowania się jego poglądów politycznych. W pracy znalazły się również rozważania na temat kontaktów poety ze środowiskiem nacjonalistycznym, jego udziału w I wojnie światowej, roli w okupacji zbrojnej miasta Fiume oraz relacji z faszyzmem włoskim.

"Erystyka" napisana została przez niemieckiego filozofa Artura Schopenhauera około 1830 roku. Chociaż od jej powstania minęło ponad sto siedemdziesiąt lat, książka ta nie straciła na aktualności. Autor opisał w niej trzydzieści osiem forteli stosowanych w dyskusjach przez ludzi, którzy za wszelką cenę chcą udowodnić swoją rację, bez względu na słuszność ich argumentów. To wspaniałe dzieło, pełne ciekawych spostrzeżeń i przykładów zaczerpniętych z życia.

W dzisiejszym świecie polityki i biznesu, a także w życiu codziennym spory i dyskusje wygrywają nie ci, którzy mają rację, lecz ci, którzy za pomocą sprytnych sztuczek, a czasem nawet bezczelnych chwytów potrafią zapędzić przeciwnika w kozi róg. Często robią to tak chytrze, że ich rozmówcy nie zauważają poważnych błędów logicznych w prezentowanym rozumowaniu. Owi współcześni sofiści grają na ludzkich emocjach i odwracają uwagę od sedna sprawy - wyłącznie w celu upozorowania słuszności swojej tezy. Warto poznać techniki stosowane przez takich wytrawnych polemistów - niekoniecznie po to, by je stosować, lecz po to, by umieć bronić się przed pułapkami, jakie na nas zastawiają. "Erystyka" napisana została przez niemieckiego filozofa Artura Schopenhauera około 1830 roku. Chociaż od jej powstania minęło ponad sto siedemdziesiąt lat, książka ta nie straciła na aktualności. Autor opisał w niej trzydzieści osiem forteli stosowanych w dyskusjach przez ludzi, którzy za wszelką cenę chcą udowodnić swoją rację, bez względu na słuszność ich argumentów. To wspaniałe dzieło, pełne ciekawych spostrzeżeń i przykładów zaczerpniętych z życia.

Ta niewielka książeczka, napisana przez słynnego niemieckiego filozofa, jest znakomitym przewodnikiem po chwytach retorycznych, które stosuje się w słownych sporach. Sztuka dyskutowania, rozwijana już w czasach starożytnych, ma swoje jasne, etyczne sposoby walki, ale także chwyty, które z dawaniem równych szans przeciwnikowi niewiele mają wspólnego. Schopenhauer nie wierzył w ludzką dobroć, był pesymistą. Tym jednak którzy chcą dla właściwego pożytku wykorzystać ten minipodręcznik erystyki, zawsze przydać się może wiedza o tym, jak podstępne i niemoralne chwyty może stosować przeciwnik.

Po tym cośmy powiedzieli, nie można wątpić ani o rzeczywistości, ani o ważnym znaczeniu miłości i nie należy dziwić się, że filozof do swoich badań wybiera przedmiot ukochany przez poetów, raczej dziwić by się należało, że sprawa, tak ważną rolę w życiu ludzkim, grająca, dotychczas nie była rozważaną filozoficznie i pozostała materiałem nie opracowanym. Artur Schopenhauer

Czarna retoryka to takie wykorzystanie siły i magii instrumentów językowych, aby argumentować, lamentować, akcentować, wykładać lub dyskutować w taki sposób, żeby mówca wygrał sprawę. I to, według sformułowania Artura Schopenhauera, per fas et nefas ? słusznie czy niesłusznie. Czarna retoryka to sztuka: ? posługiwania się wszelkimi retorycznymi środkami, by celowo poprowadzić rozmowę bądź spór w pożądanym kierunku ? rozpoznawania, w przypadku jakich pytań argumenty zawodzą lub po prostu nie należy ich ruszać ? wychodzenia z impasu w rozmowie i kontrolowanie jej dalej na każdym etapie ? przetwarzanie negatywnych schematów myślowych i zachowań w pozytywne ? sprawnego posługiwania się tzw. ?ciętym językiem? w końcowej fazie rozmowy Lektura tej książki wymaga stanowczej decyzji. Albo, albo. Nie przeczytasz jej ? wówczas ciągle będzie ci czegoś brakowało, z tym, że nie będziesz wiedział czego. Przeczytasz ją ? wyostrzysz swój język, swoją spostrzegawczość i czujność w rozmowach i będziesz inaczej, zdecydowanie efektywniej je prowadził.