Anna (Danuta Stenka) to żywiołowa, atrakcyjna czterdziestolatka z poczuciem humoru. Jej styl to bojówki i zwykła podkoszulka. Kasia, córka Anny (Ania Antonowicz) nie jest typową dziewiętnastolatką. Nie lubi imprez, nie interesuje się chłopakami, jada zdrową żywność i uprawia jogę. Michał (Jan Frycz) jest bardzo przystojnym, poukładanym i zamożnym prawnikiem. Paweł (Przemek Cypryański) ma dwadzieścia lat, kocha życie, ładne dziewczyny i zabawę. W wyniku szeregu dziwnych zbiegów okoliczności (a może po prostu przeznaczenia...) matka i córka spotykają dwóch facetów, którzy je bezgranicznie irytują. Czy mimo to jest cień szansy na happy end?

Anna (Danuta Stenka) to żywiołowa, atrakcyjna czterdziestolatka z poczuciem humoru. Jej styl to bojówki i zwykła podkoszulka. Kasia, córka Anny, (Ania Antonowicz) nie jest typową dziewiętnastolatką. Nie lubi imprez, nie interesuje się chłopakami, jada zdrową żywność i uprawia jogę. Michał (Jan Frycz) jest bardzo przystojnym, poukładanym i zamożnym prawnikiem. Paweł (Przemek Cypryański) ma dwadzieścia lat, kocha życie, ładne dziewczyny i zabawę. W wyniku szeregu dziwnych zbiegów okoliczności (a może po prostu przeznaczenia..) matka i córka spotykają dwóch facetów, którzy je bezgranicznie irytują. Czy mimo to jest cień szansy na happy end?

Dni oczekiwania, czasem nawet tygodnie. Bilet, szalik, koszulka czy flaga ? tego dnia muszą być pod ręką. Od rana nerwy, mnożące się w głowie pytania o formę i przede wszystkim wynik. Poziom adrenaliny podnosi się wraz z kolejnymi odliczanymi minutami. Droga na stadion. Coraz bliżej. To widać, w końcu ludzie mijani obok coraz częściej noszą jeden kolor. Jaki? Wiadomo, nasz. Tłum gęstnieje, słychać śpiewy, na niebie łuna od jupiterów. Kolejka, kołowroty. Bilet pod czytnik, uśmiech dla ?wielkiego brata? i rewizja. Wreszcie na trybunie. Strumień ludzi zalewa sektory, coraz więcej znajomych twarzy. Nasi wychodzą na rozgrzewkę. Oklaski, powitanie. Rozmowa z sąsiadem z miejsca obok nie pomaga, przecież on też nie zna wyniku. Poczekamy co najmniej 90 minut. Hymn, barwy w górę, tumult i duma ? już my Wam pokażemy. Ostatni gwizdek ? padając sobie w ramiona lub w kompletnej, przerażającej ciszy wychodzimy. Kolejna szansa za kilka, kilkanaście dni. Ten rytuał powtarzają co tydzień miliony ludzi na całym świecie. Mówimy różnymi językami, może nas różnić niemal wszystko ? płeć, pochodzenie, rasa, religia, orientacja seksualna czy wreszcie podejście do własnej roli w tym cotygodniowym rytmie. Możemy śpiewać w różnych językach (lub wcale) czy wściekać się po straconej bramce na tysiące sposobów, ale rozumiemy się świetnie. Najlepszym dowodem jest właśnie ten projekt. Zetknęliśmy się z ludźmi o najróżniejszych korzeniach, od Argentyny po Indonezję, ale informując ich o celu i charakterze przedsięwzięcia ani raz nie usłyszeliśmy odmowy, ani jednego pytania o wynagrodzenie. Tak to działa, w końcu mówimy jednym językiem. Co nas łączy? Dlaczego? Jak? Pokazać to starają się dr Dominik Antonowicz, Łukasz Wrzesiński czy Anna Chodacka.