Jest to zestaw 96 kolorowych kart do nauki angielskich słówek ? nazw zwierząt. Na jednej stronie kartonika znajduje się zdjęcie zwierzątka, a na drugiej jego angielska nazwa wraz z transkrypcją fonetyczną. Karty można wykorzystać do przeróżnych ćwiczeń, dzięki którym dziecko nie tylko będzie rozwijać znajomość języka, ale także świetnie się bawić. Kartoniki umieszczone są w plastikowym pudełeczku.

Na 10 kwietnia 2011 roku przypada pierwsza rocznica katastrofy smoleńskiej. Jest to dzień, kiedy uczcimy pamięć tych, którzy zginęli. 96 końców świata. Gdy runął ich świat pod Smoleńskiem to zapis rozmów z rodzinami ofiar katastrofy smoleńskiej. Wzruszający i jednocześnie budujący obraz ich trudnych zmagań z codziennością, żałobą i zgiełkiem medialnym. Czytelnik nie znajdzie tu smoleńskich sensacji, politycznych przepychanek, zakulisowych rozgrywek, relacji na gorąco z miejsca katastrofy. To książka przybliżająca atmosferę dni kwietniowych tuż po katastrofie, kiedy cały naród zjednoczył się w żałobie. Rozmowy z rodzinami ofiar To jest książka o tych, którzy odeszli i o tych, co zostali. O ich bólu, lękach, cierpieniu, o tym, jak radzą sobie z pustką. Literacka stypa, podczas której zmarłych wspomina się dobrze, bo mówią o nich ci, którzy ich kochali...

Na 10 kwietnia 2011 roku przypada pierwsza rocznica katastrofy smoleńskiej. Jest to dzień, kiedy uczcimy pamięć tych, którzy zginęli. 96 końców świata. Gdy runął ich świat pod Smoleńskiem to zapis rozmów z rodzinami ofiar katastrofy smoleńskiej. Wzruszający i jednocześnie budujący obraz ich trudnych zmagań z codziennością, żałobą i zgiełkiem medialnym. Czytelnik nie znajdzie tu smoleńskich sensacji, politycznych przepychanek, zakulisowych rozgrywek, relacji na gorąco z miejsca katastrofy. To książka przybliżająca atmosferę dni kwietniowych tuż po katastrofie, kiedy cały naród zjednoczył się w żałobie. Rozmowy z rodzinami ofiar To jest książka o tych, którzy odeszli i o tych, co zostali. O ich bólu, lękach, cierpieniu, o tym, jak radzą sobie z pustką. Literacka stypa, podczas której zmarłych wspomina się dobrze, bo mówią o nich ci, którzy ich kochali...

Na 10 kwietnia 2011 roku przypada pierwsza rocznica katastrofy smoleńskiej. Jest to dzień, kiedy uczcimy pamięć tych, którzy zginęli. 96 końców świata. Gdy runął ich świat pod Smoleńskiem to zapis rozmów z rodzinami ofiar katastrofy smoleńskiej. Wzruszający i jednocześnie budujący obraz ich trudnych zmagań z codziennością, żałobą i zgiełkiem medialnym. Czytelnik nie znajdzie tu smoleńskich sensacji, politycznych przepychanek, zakulisowych rozgrywek, relacji na gorąco z miejsca katastrofy. To książka przybliżająca atmosferę dni kwietniowych tuż po katastrofie, kiedy cały naród zjednoczył się w żałobie. To jest książka o tych, którzy odeszli i o tych, co zostali. O ich bólu, lękach, cierpieniu, o tym, jak radzą sobie z pustką. Literacka stypa, podczas której zmarłych wspomina się dobrze, a mówią o nich ci, którzy ich kochali... Dochodziła godzina 10.41 (8.41 czasu polskiego). Siergiej Glinczenko, 38-letni pracownik warsztatu samochodowego, położonego przy polanie, obok lotniska Siewiernyj w Smoleńsku, sprawdzał olej w samochodzie. Mechanik słuchał radia. Lektor właśnie podawał, że jest 10 kwietnia, setny dzień 2010 roku. Nagle fale radiowe zaniknęły. Siergiej Glinczenko spojrzał na radioodbiornik, a następnie w okno. Zobaczył, że kolos wielkości dziesięciopiętrowego bloku spada z nieba.- Koniec świata! - krzyknął do kolegów w warsztacie. (...)- W środku wraku było miejsce "kula", w której były ludzkie ciała. Te ciała były przemieszane. Samolot jest "rurą", a jak samolot odwróci się do góry kołami, ludzie odczepiają się z siedzeniami od podłoża. Pasy od siedzeń przecinają ludzkie ciała, a te ciała po uderzeniu samolotu o powierzchnię przyciągane siłą grawitacji udają się w jedno miejsce. Z ekspertyz Instytutu Medycyny Sądowej w Moskwie wynika, że przebadano 320 fragmentów zwłok. Przynajmniej trzy części przypadały na jedną ofiarę. Takiej katastrofy jeszcze nie było...

Timemaster 128-96 to damski zegarek z kolekcji Tmaster, wyposażony w mechanizm Citizen-Miyota. W tym naręcznym zegarku zastosowano specjalnie utwardzane szkiełko mineralne. Koperta wykonana jest z powlekanego mosiądzu, natomiast pasek został wykonany z wysokiej jakości skóry zapewniającej trwałość i komfort użytkowania. Klasa wodoszczelności WR 30 zapewnia odporność na drobne zamoczenie np. podczas deszczu. Zegarek objęty jest gwarancją przez 3 lata.

Biorąc tę płytę do ręki słuchacz otrzymuje krążek, będący esencją dotychczasowych jej dokonań płytowych. Piosenkarka i kompozytorka, także aktorka. Absolwentka Liceum Muzycznego w Rzeszowie w klasie skrzypiec Stefana Ząbka. Studiowała wiolinistykę w Akademii Muzycznej w Gdańsku. Pochodzi z wielodzietnej, niezwykle utalentowanej muzycznie rodziny. Wraz z rodzeństwem i rodzicami (ojciec był dyrygentem, matka nauczycielką muzyki) przez wiele lat tworzyła familijny zespół, który zyskał ogólnopolską popularność w telewizyjnym programie Spotkania muzykujących rodzin. Stawiała w nim pierwsze estradowe kroki, koncertowała także w wielu krajach Europy. W 1992 roku zrezygnowała ze studiów, by poświęcić się wokalistyce. Śpiewała w zespołach rockowych Agresiva 69, Wańka Wstańka, Revolutio Cordis i jazzowych, m.in. z własną grupą Shoco i Duet. W 1994 roku zwyciężyła w telewizyjnym konkursie muzycznym Szansa na sukces. W tym samym roku wystąpiła na KFPP w Opolu w koncercie Debiuty, gdzie zdobyła nagrodę im. A. Jantar za interpretację piosenki Moja intymność. Reprezentowała w 1995 roku polską piosenkę w konkursie Eurowizji w Dublinie (Irlandia). Wystąpiła w filmie Billboard (reż. Ł. Zadrzyński), zagrała pierwszoplanową rolę Teresy w filmie Na koniec świata (reż. M. Łazarkiewicz), do którego nagrała tytułową piosenkę i napisała muzykę (współaut. A. Łazarkiewicz), w roli Hipolity i Tytanii śpiewała i tańczyła w transoperze Sen nocy letniej (reż. W. Kościelniak, muz. L. Możdżer) w Teatrze Muzycznym w Gdyni, w Teatrze TV zagrała w sztukach Księga raju, Ludzie ognia, w oratorium wielkopostnym Droga, życie, miłość Jana Kantego Pawluśkiewicza oraz w filmach reklamowych. Partnerowała w nagraniach płytowych Irenie Santor, Grzegorzowi Turnauowi, Pawłowi Delągowi, zespołowi Voo Voo oraz Marcinowi Pospieszalskiemu do filmu Prawo ojca (reż. M. Kondrat) i Tomaszowi Stańce do filmu Egzekutor (reż. F. Zylber). Jest laureatką Grand Prix na Baltic Festival w Karlshamn (Szwecja) w 1995 roku, nagrody dziennikarzy na Sopot Festival 96, nagród polskiego przemysłu fonograficznego Fryderyk 96 w kategoriach: wokalistka roku, fonograficzny debiut roku, album roku pop (CD J. Steczkowska: Dziewczyna Szamana) i piosenka roku (Oko za oko, słowo za słowo, wspólnie z Grzegorzem Ciechowskim), nagrody Play-Box 96, nagrody Wiktor 96 dla najpopularniejszej postaci telewizyjnej w dziedzinie estrady, konkursu Radia France Internationale Decouverte Est 97 (Odkrycie Wschodu). To są fakty. Jak zawsze rzeczowe i obiektywne, pozbawione jednak emocji i komentarza. Tworzą zaledwie kontury portretu artysty. Bez głębi i koloru. Ktoś, kto jak Justyna Steczkowska obdarzony został przez naturę słuchem absolutnym, prawie czterooktawową skalą głosu i scenicznym temperamentem, a do tego posiadł klasyczne wykształcenie muzyczne, nienaganną dykcję i pewność intonacji, musi być postacią wielobarwną. W rodzinnym zespole wyznaczono jej rolę skrzypaczki. Ale jej muzyczna dusza nie chciała dalej grać, tylko śpiewać. Śpiewać pierwsze skrzypce. Droga do sławy nie była jednak łatwa. Nie dostała się na Wydział Jazzu Akademii Muzycznej w Katowicach, bo podobno umiała za mało. Nie chciano jej w Teatrze Muzycznym w Gdyni, bo umiała zbyt wiele. Na Wydział Wokalno-Aktorski w Akademii Muzycznej w Gdańsku nie dostała się, bo podobno , co prawda robiła niezwykłe wrażenie, nie umiała wcale śpiewać. Koło się zamknęło. Zabrakło miejsca, gdzie mogłaby się uczyć. Co było dalej wiadomo. Telewizyjna audycja Szansa na sukces i sukces w Opolu. Jeszcze dziś brzmią w uszach słowa Ireny Santor, która wręczając jej pierwszą festiwalową nagrodę, powiedziała: nie zgubmy tej perły . Biorąc tę płytę do ręki, otrzymujesz Drogi Słuchaczu krążek, będący esencją dotychczasowych jej dokonań płytowych. Zbiór najbardziej znanych i lubianych piosenek z krążków złotych i platynowych, okraszony jak zwykle bywa w tej Złotej kolekcji dodatkowymi smakami : eurowizyjną, dotąd niepublikowaną piosenką Sama i nagrodzoną w opolskim debiucie Moją intymność. Pójdź więc złoto do złota, a nawet do platyny.

To jest książka o tych, którzy odeszli i o tych, co zostali. O ich bólu, lękach, cierpieniu, o tym, jak radzą sobie z pustką. Literacka stypa, podczas której zmarłych wspomina się dobrze, a mówią o nich ci, którzy ich kochali... Dochodziła godzina 10.41 (8.41 czasu polskiego). Siergiej Glinczenko, 38-letni pracownik warsztatu samochodowego, położonego przy polanie, obok lotniska Siewiernyj w Smoleńsku, sprawdzał olej w samochodzie. Mechanik słuchał radia. Lektor właśnie podawał, że jest 10 kwietnia, setny dzień 2010 roku. Nagle fale radiowe zaniknęły. Siergiej Glinczenko spojrzał na radioodbiornik, a następnie w okno. Zobaczył, że kolos wielkości dziesięciopiętrowego bloku spada z nieba. ? Koniec świata! ? krzyknął do kolegów w warsztacie. (...) ? W środku wraku było miejsce "kula", w której były ludzkie ciała. Te ciała były przemieszane. Samolot jest "rurą", a jak samolot odwróci się do góry kołami, ludzie odczepiają się z siedzeniami od podłoża. Pasy od siedzeń przecinają ludzkie ciała, a te ciała po uderzeniu samolotu o powierzchnię przyciągane siłą grawitacji udają się w jedno miejsce. Z ekspertyz Instytutu Medycyny Sądowej w Moskwie wynika, że przebadano 320 fragmentów zwłok. Przynajmniej trzy części przypadały na jedną ofiarę. Takiej katastrofy jeszcze nie było...

To jest książka o tych, którzy odeszli i o tych, co zostali. O ich bólu, lękach, cierpieniu, o tym, jak radzą sobie z pustką. Literacka stypa, podczas której zmarłych wspomina się dobrze, a mówią o nich ci, którzy ich kochali... Dochodziła godzina 10.41 (8.41 czasu polskiego). Siergiej Glinczenko, 38-letni pracownik warsztatu samochodowego, położonego przy polanie, obok lotniska Siewiernyj w Smoleńsku, sprawdzał olej w samochodzie. Mechanik słuchał radia. Lektor właśnie podawał, że jest 10 kwietnia, setny dzień 2010 roku. Nagle fale radiowe zaniknęły. Siergiej Glinczenko spojrzał na radioodbiornik, a następnie w okno. Zobaczył, że kolos wielkości dziesięciopiętrowego bloku spada z nieba. ? Koniec świata! ? krzyknął do kolegów w warsztacie. (...) ? W środku wraku było miejsce "kula", w której były ludzkie ciała. Te ciała były przemieszane. Samolot jest "rurą", a jak samolot odwróci się do góry kołami, ludzie odczepiają się z siedzeniami od podłoża. Pasy od siedzeń przecinają ludzkie ciała, a te ciała po uderzeniu samolotu o powierzchnię przyciągane siłą grawitacji udają się w jedno miejsce. Z ekspertyz Instytutu Medycyny Sądowej w Moskwie wynika, że przebadano 320 fragmentów zwłok. Przynajmniej trzy części przypadały na jedną ofiarę. Takiej katastrofy jeszcze nie było...

Informacje o ludziach, którzy w 1995r.: * objęli kierownicze stanowiska państwowe * zostali ambasadorami, generałami, wojewodami, sędziami SN * stanęli na czele ważnych przedsiębiorstw i banków * otrzymali tytuł doktora honoris causa * zdobyli nagrodę za twórczość naukową lub artystyczną * odnieśli sukcesy sportowe