W roku 1989 miałam niespełna trzy latka. Nie znam i nie pamiętam PRLu. Kartki na żywność znam jedynie z rodzinnych anegdot o tym, jak to stałam z nosem przylepionym do szyby wpatrzona w lizaka. Anegdota mówi, że pani za ladą zlitowała się nad dzieckiem i mimo braku kartki lizaka dała.
Od jakiegoś już czasu chciałam przeczytać książkę, która pokazałaby mi tamte czasy bez historyczno-oficjalnego tonu i liczb. 4 czerwca J. Szczepkowskiej jest właśnie taki - prosty, prawdziwy, pozbawiony patosu, a mimo wszystko poruszający.
Książka zbudowana z obrazów opowiada o dorastaniu w cieniu PRLu. O codziennym zmaganiu się z dwoma prawdami - tą szkolną, jedyna poprawną i tą przekazywaną jej przez rodziców, której nie wolno wypowiadać na głos. Dla dziecka to musi być szczególnie trudne - kłamać, gdy kłamać nie wolno, być inną w domu i inną w szkole, uważać co się mówi, wybierać komu wierzyć.
"Nie chcę tej prawdy. Przeszkadza mi żyć, cieszyć się normalną zdrową młodością, nie chcę wiedzieć, że zgadzam się na bzdury, bo żyję w kraju, w którym kłamstwo należy do języka oficjalnego"
Autorka pokazuje nam ważne momenty - manifestacje, Dziady Dejmka, wybór papieża Polaka, chwile wspólnoty, trudne wybory, konspirację. Pokazuje nam swoją drogę do tego momentu w historii, który dla niektórych był wybrykiem, a dla autorki jedynie konsekwencją całego życia.
Książka napisana jest w bardzo zgrabny sposób. Trudno wyrazić ogrom emocji, które za sobą niesie, dlatego jedyne co mogę zrobić to zachęcić do sięgnięcia po 4 czerwca...

Ostatnio, miałam przyjemność przeczytać najnowszą książkę Joanny Szczepkowskiej "4 czerwca". Jestem zachwycona lekkością, z jaką pani Joanna roztacza przed nami historię swojego życia, swoje wspomnienia z dzieciństwa, młodość, dorosłe życie. Nie jest to żadna budząca sensację autobiografia pełna pikantnych szczegółów z życia aktorki, ale bardzo mądra i delikatna opowieść o jej dorastaniu, spojrzeniu na świat i ludzi. O tym jak było wtedy, 20 lat temu, gdy wszystko było inne. No właśnie, czy takie inne? Lektura zmusza do refleksji nad tym, co zmieniło się od czasu upadku komunizmu w Polsce. Gorąco polecam "4 czerwca" wszystkim czytelnikom, nie tylko wielbicielom talentu Szczepkowskiej, ale i tym, którzy już nie pamiętają PRL.