Przede wszystkim gratuluję autorowi, P.Januszowi.
Przez tyle lat unieruchomiony człowiek sam tylko może wiedzieć co tak naprawdę przeżywa, nawet w książce czy na forum zapewne nie da się tego opisać słowami, ponieważ nalezy to przełożyć na język zrozumiały dla ludzi nie będących w stanie Pana Janusza. Nie znam Tego Człowieka, ale gratuluję Mu Wielkiego Umysłu, bystrości, komunikatywnoiści, obiektywizmu.
Panie Januszu, Człowiek zna się na tyle, na ile się sprawdzi. Pan się sprawdził pod każdym względem, a nawet bardziej. Podziwiam Pana i pozdrawiam, jestem pod Pana ogromnym wrażeniem. To zresztą za mało powiedziane, nie wszystko da się ubrać w słowa.
Magda Wolny.

Poznałam Janusza, poznałam drugi raz dzieki ksiązce, mało powiedziane, ze poruszajjąca, po rpostu prawdziwa...

Książka bardzo interesująca i sprawnie napisana. Autor będący w trudnej sytuacji życiowej nie odnosi się do siebie z litością, szczerze opisuje swoje doznania, nie bez brutalności co do swego przypadku. Nie jest to krzyk rozpaczy lecz domaganie się swych praw zarówno jako pacjent, ale i członek naszego społeczeństwa.