(...) jednym z kluczowych wątków Odda… jest rzeźbienie w kawałku drewna, w którym kształt tkwi od samego początku. Podobnie postępuje Gaiman z baśniowo-mitologicznym materiałem – bierze na warsztat i obrabia tak, by nie zabić jego istoty, charakteru. Styl tej powiastki jest bardzo prosty, momentami wręcz surowy, a mimo to ubarwiony jakimś rodzajem niesamowitości. Owa dziwność kryje się w uśmiechu Odda, w nietypowych rozwiązaniach fabularnych, w walce, która zarazem nią jest i nie jest. Zakończenie historii zgrabnie wymija schemat „i żyli razem długo i szczęśliwie”, z którego nic konkretnego wyniknąć by nie mogło. W Oddzie i Lodowych Olbrzymach życie nieodmiennie wiąże się z konkretem i jest to wielka zaleta tej książki. (...)
Pełna wersja tekstu dostępna na stronach Papierowych Myśli.