Oficyna Wydawnicza "Rewasz" - Armenia Przewodnik. Autor: Waksmundzki Leszek. Wydanie I. Pruszków 2008256 stron formatu B6, plus 24 str. barwne z 48 zdjęciami, 38 zdjęć oraz ilustracji czarno-białych w tekście, 17 planów i mapek, 13 szkiców sytuacyjnych. Broszura szyta nićmi. Okładka ze skrzydełkami, wewnątrz skrzydełek ogólny plan Erywania oraz podział administracyjny Armenii. ISBN:978 83 89188-81-6 Armenia - kraj na rozdrożu, "kolebka cywilizacji". Kraj, który pierwszy przyjął chrześcijaństwo za religię państwową, wcześniej niż Rzym i siedemset lat przed Polską. Kraj apostołów: Bartłomieja, Tadeusza Judy, Szymona i Andrzeja. Kraj - prawdziwe muzeum pod otwartym niebem, z niezliczonymi średniowiecznymi kościołami, klasztorami i prastarymi kamiennymi krzyżami - chaczkarami, posadowionymi w najbardziej nieoczekiwanych miejscach, wśród skał i przepaści.Armenia to kraj górski poprzecinany głębokimi kanionami rzek o stromych, urwistych zboczach. Wysoko w góry sięgają pola uprawne, jeszcze wyżej ciągną się pastwiska. Całe praktycznie terytorium obejmuje strefa aktywna sejsmicznie i Armenia stale jest zagrożona trzęsieniami ziemi.Armenia to kraj spokojny, najspokojniejszy na Kaukazie. Ormianie mówią o sobie, że myślą są z Zachodem, a sercem ze Wschodem. W ich naturze łączą się góralska zawziętość i hart ducha z umiłowaniem zabawy właściwymi kulturze śródziemnomorskiej.Ormianie pamiętają swą tragiczną historię. Tutejsze "dzień dobry" - cawyt tanem - oznacza dosłownie: "pozwól, że pomogę ci dźwigać twoją boleść". Na zewnątrz są jednak zawsze pogodni i bardzo życzliwi dla przybyszów.Książkę można podzielić na część ogólno-informacyjną oraz na turystyczną (opis tras i miejscowości). W tej ostatniej opisano kolejno:ErywańOkolice Erywania(Kotajk: Garni, Geghard, Cachkadzor; Gegharkunik: okolice jeziora Sewan; Armawir: Zwartnoc, Eczmiadzyń, Mecamor, pole bitwy pod Sardarapat; Aragacotn: Asztarak, Biurakan, góra Aragac, Talin; Ararat: klasztor Chor Wirap, rezerwat Chosrowski, monaster św. Jana Chrzciciela, Dwin)Armenia Północna(Szirak: Giumri, Marmaszen, Hariczawank, Ani, bazylika Jereruk; Lori: Wanadzor, Stepanawan, Kanion Debed, monaster Kobajr, Odzun, Alawerdi, monaster Sanahin, Hachpat, Achtala; Tawusz: Dilidżan, monaster Hagharcin, Goszawank, Iczewan)Armenia Południowa(Wajoc Dzor: Areni, Norawank, jeghegnadzor, Karawanseraj Selim, Dolina Jeghegis, Wajk, Dżermuk; Sjunik: Sisian, Goris, monaster Tatew, Kapan, Meghri)Górski Karabach(Stepanakert, Agdam, monaster Gandzasar, Martakert, Karwatczar, Martuni, Hadrut, Hagari)

Wspomnienia wybitnego krajoznawcy z pobytu w Australii w latach pięćdziesiątych. WładysławMidowicz urodził się 28 maja 1907 r. w Mikuliczynie u podnóża Gorganów. W latach 1918-19 brał udział w obronie Lwowa jako jeden ze słynnych "Orląt". W latach 1925-1936 studiował we Lwowie i Krakowie, ukończył wydział geografii Uniwersytetu Jagiellońskiego. Jednocześnie intensywnie działał w Polskim Towarzystwie Tatrzańskim: znakował pierwsze szlaki turystyczne w Beskidach Zachodnich, m.in. wytyczył Perć Akademików na stokach Babiej Góry. W głośnej "wojnie na pędzle" przyczynił się walnie do wyparcia z Beskidów gospodarki turystycznej niemieckiego Beskiden-Verein. W 1930 r. utworzył pierwszy Akademicki Oddział PTT. W latach 1932-37 był gospodarzem schroniska na Markowych Szczawinach, a następnie do wybuchu wojny - kierownikiem obserwatorium na czarnohorskim Popie Iwanie.W latach II wojny światowej pracował w służbie meteorologicznej lotnictwa polskiego i RAF, osiągając stopień kapitana. Po wojnie pracował jako meteorolog w brytyjskim lotnictwie cywilnym w Singapurze. Po 1958 r. zamieszkał w Australii. Pracując jako wykładowca geografii w Unley High School w Adelajdzie znajdował czas na wędrówki przez Australię, a także na znakowanie pierwszych szlaków turystycznych w Górach Flindersa.W 1967 r. powrócił do Polski. Kontynuuował w PTTK działalność społeczną, rozpoczętą przed wojną w PTT. Przez sześć kolejnych lat pełnił funkcję społecznego opiekuna szlaków znakowanych Tatr Polskich. Od 1991 roku do śmierci (15 lutego 1993 roku) działał w Towarzystwie Karpackim.Był autorem licznych przewodników turystycznych, artykułów naukowych i publicystycznych, a także prozy beletrystycznej.

352 strony, 68 zdjęć barwnych, 60 zdjęć oraz ilustracji czarno-białych w tekście, 10 planów i mapek, 7 panoram. Beskid Mały to dziecko piękne, miłe, powabne i zajmujące, w dobra przyrodzone uposażone,uwagi, poznania i miłości godne, którego jedynym defektem, ściągającym nań niechęć niesłuszną, jest to, że jest niższe wzrostem od innej braci beskidzkiej.Kazimierz SosnowskiBeskid Mały - od zawsze niedoceniany w kręgach turystycznych. Nie posiada wysokich szczytów, skalistych turni, egzotycznych zabytków. Zwykle mijany jest w podróży w Beskid Śląski czy Żywiecki, przytłumiony sławą Baraniej czy Babiej Góry. Istny beskidzki kopciuszek.A jednak potrafi zadziwić stromizną swych stoków, wychodniami skalnymi, malowniczymi zbiornikami wodnymi, a nade wszystko wspaniałymi widokami zarówno na otaczające pasma górskie, jak i leżące u jego stóp pogórze. Przewodnik “Beskid Mały" obejmuje teren wieloboku wyznaczonego przez podgórskie miasta: Bielsko-Białą, Żywiec, Suchą Beskidzką, Wadowice, Andrychów. Zatem obejmuje swym zasięgiem także Czeretniki, czyli Pasmo Pewelskie i Grupę Żurawnicy, które to pasma geografowie najchętniej by widzieli w Beskidzie Makowskim (zwanym przez niektórych Średnim). Inni twierdzą, że Kotlina Rzycka to już Pogórze Śląskie, jeszcze inni w okolicach Mucharza widzieliby nawet Pogórze Wielickie, za to położoną na wschód od Skawy Jaroszowicką Górę włączają do Beskidu Małego. Gdy na dodatek uświadomimy sobie, że geologowie traktuje Beskid Mały i Śląski jako całość, to już śmiało możemy powtórzyć za Sokratesem: "Wiem, że NIC nie wiem."Autor zajął tedy stanowisko pragmatyczne i uznał za Beskid Mały obszar, nazywany tak przez turystów, rozpościerający się między dolinami Białej i Skawy i położony na północ od linii kolejowej Żywiec - Sucha.

352 strony tekstu, 49 fotografii czarno-białych, 19 mapek i planów, 13 panoram ze szczytów i polanGóry opisywane w tym przewodniku znane są raczej jako Beskid Średni, względnie Beskid Makowski. Terminu Beskid Myślenicki po raz pierwszy użył w 1938 r. dr Mieczysław Orłowicz, twórca turystycznego podziału Karpat. Wg jego koncepcji Beskid Myślenicki stanowił zachodnią część Beskidu Wyspowego, ograniczoną dolinami Skawy na zachodzie, Raby na południowym wschodzie i Stradomki na wschodzie. Niniejszy przewodnik obejmuje swym zasięgiem centralną część Beskidu Myślenickiego, najsilniej związaną z jego historycznym ośrodkiem - Myślenicami, bez położonych na zachodzie masywów Chełmu i Mioduszyny oraz wyspowych gór Lubonia, Strzebla, Lubogoszczy i Cietnia na południowym wschodzie. Część turystyczna przewodnika zawiera opis 69 tras turystycznych (w tym 38 nieznakowanych) oraz 12 krótszych lub dłuższych wariantów tras. Trasy zgrupowano w siedmiu podrozdziałach; dla każdego z nich opracowano odpowiednią mapkę. Pierwszy z nich obejmuje Dalin i Pasmo Babicy, drugi - rejon gór Kotuń i Parszywka, trzeci - okolice Koskowej Góry, czwarty - południową część Pasma Koskowej Góry, piąty - masyw Zębolowej, szósty - rozległe pasmo Łysiny, siódmy - Pasmo Glichowca, czyli tzw. Pogórze Dobczyckie. Każdy z tych regionów został krótko opisany pod względem granic, topografii, komunikacji i najciekawszych atrakcji turystycznych.W nagłówku każdej trasy podany jest jej skrótowy przebieg, wysokość nad poziom morza poszczególnych formacji i czas przejścia (tam i z powrotem). Specjalną uwagę autorzy poświęcili regionalnym odznakom krajoznawczym: “Miłośnik Ziemi Myślenickiej" oraz “Przyjaciel Ziemi Dobczyckiej" .Autorzy wykonali mrówczą pracę w terenie. Dzięki temu z przyjemnością można zwiedzić poszczególne miejscowości regionu (Myślenice, Dobczyce, Jordanów, Maków, Sułkowice), poznać atrakcje przyrodnicze (skałki, osuwiska, pomnikowe drzewa). Można dowiedzieć się kim są Kliszczacy i co właściwie oznacza nazwa Pcim. Można poszukać umocnień z lat obu wojen światowych oraz starożytnych kurhanów. Szczególnie cieszy znakomicie opracowana toponomastyka. W ten sposób sprostowano szereg błędów, które pokutowały na mapach od połowy XIX w.

280 strony formatu B6, 32 strony ze zdjęciami barwnymi, 27 ilustracji czarno-białych w tekście, 33 szczegółowych mapek i planów miejscowości, 9 panoram.Zasięg przewodnika określa linia: Przełęcz Tylicka - Tylicz - Mochnaczka - Przełęcz Krzyżówka - Nowy Sącz - Krościenko - Leśnica - Wielki Lipnik - Stara Lubowla - Pławiec - Leluchów - granica państwa do Przełęczy Tylickiej. Opisane zostały pasma Radziejowej i Jaworzyny Krynickiej (tworzące Beskid Sądecki), Pasmo Dubnego, Małe Pieniny oraz Góry Lubowelskie na Słowacji (staropolski Krępak). W części ogólnej opisane zostały historia i środowisko przyrodnicze regionu. W części szczegółowej znaleźć można opisy 125 szlaków turystycznych (w tym wszystkie wyznakowane przez PTTK oraz gminy Piwniczna i Rytro). Wewnątrz skrzydełek mapka - schemat tras opisanych w przewodniku oraz barwna fotografia - panorama Tatr z Jaworzyny (z opisem). Jak zwykle, najobszerniejszą część przewodnika stanowi Słownik miejscowości zawierający szczegółowe informacje krajoznawcze o wszystkich miejscowościach na omawianym terenie.

496 stron, 55 zdjęć barwnych, 11 zdjęć oraz ilustracji czarno-białych w tekście, 13 mapek i planów miejscowości; 10 panoram górskich.Beskid Ślaski to góry graniczne. Przewodnik obejmuje całość tej grupy górskiej w jej najszerszym, turystycznym pojęciu, a więc od dolin Soły i Białej na wschodzie po dolinę Olzy na zachodzie i od granicy Pogórza Śląskiego na północy po dolinę Czernianki na południu. Łatwo zatem zauważyć, iż część opisanych tras przebiega po terytorium należącym do Czech i Słowacji.Przewodnik opracowany został z myślą o turystach pieszych, którzy z plecakiem zechcą odwiedzić gronie Beskidu Śląskiego. Wybór tras jest duży. Opisano zarówno łatwe, kilkugodzinne wycieczki zdatne dla wczasowiczów z Wisły czy Szczyrku, jak i długie, czasem parodniowe marszruty przecinające całe pasmo. Opisy tras pokrywają cały Beskid Śląski, w tym także dość egzotyczne tereny pogranicza polsko-czesko-słowackiego w okolicy Girowej. Opisywany obszar podzielono na siedem części omówionych w osobnych rozdziałach.Na uwagę zasługuje (polecamy!!!) bardzo solidnie opracowana część ogólna (120 stron), stanowiąca nieocenione kompendium wiedzy o Beskidzie Śląskim - jego geografii, przyrodzie i jej ochronie, dziejach i pradziejach oraz kulturze ludowej.