Sofokles (496-406 p.n.e.), tragediopisarz grecki, jeden z trzech wielkich tragików starożytnych (obok Ajschylosa i Eurypidesa). Brał udział w życiu politycznym Aten (był skarbnikiem Związku Ateńskiego, strategiem, kapłanem herosa-lekarza Amynosa). Autor ok. 120 sztuk (90 tragedii, 30 dramatów satyrowych). Zachowało się tylko 7 tragedii: Ajas, Antygona, Edyp król, Trachinki, Elektra, Filoktet, Edyp w Kolonie. W papirusach z Oksyrynchos w Egipcie odkryto 400 wierszy dramatu satyrowego Tropiciele.

Akropolis. Dramat w 4 aktach. - utwór dramatyczny Stanisława Wyspiańskiego, który powstał w latach 1903-1904. Został wydany w Krakowie w 1904 roku, wystawiony tamże przez J. Sosnowskiego w 1926 roku. Wydarzenia dramatu rozpoczynają się o północy, po ukończeniu nabożeństwa rezurekcyjnego w katedrze wawelskiej, i trwają do świtu pierwszego dnia Wielkanocy ("Rzecz dzieje się na Wawelu w Noc Wielką Zmartwychwstania"). W akcie I twórca powołuje do życia autentyczne posągi w katedrze; ich dialogi wyrażają pewność zmartwychwstania biologicznego, wyższość życia nad śmiercią i chwałę miłości. Akt II, podobnie jak III, oparty został na temacie gobelinu wawelskiego; dzieje się na murach Wawelu. Autor w akcie III-im ożywił gobelinowe postacie, prezentujące znaną z "Starego Testamentu" historię Jakuba i Ezawa. Postacie te przeniósł na schody wiodące do kaplic i uczynił je drabiną, na której rozgrywa się walka Jakuba z Aniołem. W akcie IV wydarzenia się toczą nadal w katedrze. Wypełnia go głośna pieśń Harfiarza, wieszcząca nadejście wolności narodu, które ma się dokonać w sposób symboliczno-wizyjny. O świcie słychać głos Salwatora, na złocistym rydwanie wjeżdża Apollo. W gruzy pada katedra, symbol tradycji i przeszłości, otwiera się nowe życie.

Przedmiotem podjętych przez Autorkę badań była problematyka dotycząca nadawcy w procesie komunikowania masowego czyli dziennikarza-publicysty, a przede wszystkim jego opinii, wyobrażeń na temat funkcjonowania w roli polityka zarówno kobiet, jak i mężczyzn. Podstawę pracy stanowią badania empiryczne przeprowadzone w ramach rozprawy doktorskiej przygotowanej pod kierunkiem Kazimiery Wódz.Temat wizerunku polityków w oczach dziennikarzy został poruszony w tekście Obraz polityków w oczach dziennikarzy, którego celem było zebranie danych umożliwiających rozpoznanie obrazu kobiet i mężczyzn polityków w oczach dziennikarzy, a także dokonanie analizy pewnych jego uwarunkowań. Zagadnienie to stało się przedmiotem socjologicznych dociekań za sprawą kilku przyczyn. Pierwszą z nich jest rosnące w polskim społeczeństwie poparcie dla kobiet działających na scenie politycznej.Zainteresowanie Polaków zwiększeniem ich uczestnictwa w polityce zachęca do postawienia pytania o to, jaka ma być ich zdaniem rola kobiet w polityce? Czy wyborcy oczekują od nich takiego samego stylu uprawiania polityki, jaki znają ze świata polityki kształtowanego wyłącznie przez mężczyzn? Czy płeć polityka rodzi odmienne oczekiwania polskiego społeczeństwa co do sposobu politycznego działania?Większa widoczność kobiet aktywnie działających w polityce, zarówno na scenie ogólnokrajowej, jak i we władzach lokalnych, dostarcza materiału do analizy ocen ich rzeczywistego funkcjonowania. Pojawia się zatem pytanie: jak są spostrzegane kobiety, którym udało się wejść w role tak długo w historii przedtem blokowane, i jak dalece rożnie w stosunku do mężczyzn są one w tych rolach odbierane.

Fascynująca historia tragicznej miłości egipskiej królowej i Antoniusza. Powikłane dzieje miłości, która musiała wybierać między prywatnymi porywami serca a honorem dwóch imperiów starożytnego świata. Słomczyński czuje Shakespeare'a jak u nas nikt inny. Jego dzieła przekazuje językiem dzisiejszym, pięknym, jasnym i komunikatywnym, wydobywającym bezbłędnie każdą myśl oryginału i niezatracającym przy tym, a przeciwnie, podkreślającym uroki poetyckie utworu.

Antygona - tragedia Sofoklesa z roku 442 p.n.e.. Nazywana jest tragedią władzy i klasyfikowana jako chronologicznie ostatnia z cyklu trzech tragedii tebańskich (Król Edyp, Edyp w Kolonie, Antygona) opartych na mitach o tebańskim rodzie Labdakidów.

Zabłocki Franciszek (1752-1821), komediopisarz i poeta. Przebywał na dworze A. Górskiego. Od 1774 urzędnik w Komisji Edukacji Narodowej, od 1788 faktyczny sekretarz Towarzystwa do Ksiąg Elementarnych, 1791 pracował w Wydziale Edukacyjnym Straży Praw. W trakcie obrad Sejmu Czteroletniego (1788-1792) popierał Stronnictwo Patriotyczne swymi satyrami i pamfletami. 1794 był członkiem powstania kościuszkowskiego. Po 1795 zaprzestał działalności literackiej, wyjechał do Rzymu i przyjął tam święcenia kapłańskie. Po powrocie do kraju był od 1798 proboszczem w Górze, od 1800 w Końskowoli.