"GDZIE CHRYSTUS NOSIŁ KORONĘ CIERNIOWĄ" — książka historyczna, oparta na notatkach kronikarza tamtych lat. Intrygi, miłość, mądry król, zachowanie dynastii i atmosfera średniowiecznego Bliskiego Wschodu — wszystko to pojawia się na kartach niniejszego opowiadania. W tym samym czasie damy w średniowiecznej Francji nie zabierały głosu, nie decydowały o swoim losie, nie wyrażały swojej opinii w sprawach państwowych. Tymczasem w Jerozolimie było inaczej. Kobiety były też królami. Większość przybywających do Jerozolimy francuskich rycerzy było wręcz zgorszonych rozwiązłością w zachowaniu obu płci i tak wielkim wpływem kultury arabskiej na Chrześcijan mieszkających w tamtym czasie w tamtych rejonach. Znane nam nawet z dnia dzisiejszego nazwy — Jerozolima, Tyr, Akka, Nabulus, Askalon, Jaffa — przewijają się przez cały tekst opowiadania. "Gdzie Chrystus nosił koronę cierniową" opowiada o czasach i władzy ostatnich żyjących władców — rodzeństwa Baldwina i Sybilli - z dynastii Franków, która rządziła Jerozolimą przez kolejnych 90 lat. Autorka opowiedziała o upadku tego lewantyńskiego królestwa Franków. Na kartach niniejszej opowieści znalazły się też słowa uznania dla charyzmatycznego i legendarnego władcy islamskiego Saladyna. Dla jednych był okrutny, dla drugich szlachetny. Tą swoją sprawiedliwością zyskał uznanie wśród współczesnych mu zarówno chrześcijan, jak i wyznawców islamu. Historia "Gdzie Chrystus nosił koronę cierniową" zaczyna się w przeddzień narodzin jego pierworodnego dziecka, którym okazuje się córka Sybilla. Rok później na świat przychodzi następca tronu, Baldwin. Wtedy okazuje się, że Amalryk ma objąć tron w Jerozolimie po śmierci swojego brata Baldwina, ale Rada Baronów stawia jeden warunek — Amalryk musi zmienić żonę. Nikt nie chce ambitnej, przebiegłej i intrygującej Agnieszki na tronie Jerozolimy. Mądry i sprawiedliwy król zgadza się i przekonuje swoją dumną żonę, że jedynym sposobem, by jej dzieci kiedyś zasiadły na tronie Jerozolimy potrzeba tego jej poświęcenia. Agnieszka zgadza się, zostaje hrabiną Jaffy. Sybilla i Baldwin wyjeżdżają z ojcem do Jerozolimy. Amalryk zgodnie z życzeniem Rady Baronów zgadza się na małżeństwo z grecką księżniczką, Marią Komneną. Była dobrą macochą dla dzieci Agnieszki, która w pewnym momencie wkracza ponownie w życie swoich dzieci, po przedwczesnej śmierci Amalryka. Jej młodociany syn obejmuje tron. Wszystko wtedy toczy się już ku upadkowi. ZOFIA KALISKA — rocznik 1978. Mieszka w Gnieźnie. W 2003 roku ukończyła Wydział Historyczny UAM w Poznaniu. Po studiach pracowała dorywczo przez krótki czas jako bibliotekarz, a później w gnieźnieńskim Archiwum Archidiecezjalnym. Jak twierdzi autorka, prawdziwym powołaniem i pasją dla niej jest jednak pisarstwo. W 2006 roku wydała powieść dla młodzieży. Wkrótce ukaże się druga jej część. Pisze zarówno dla dzieci, jak i dla dorosłych.

Uznaje się, iż święci się nie psują - kto się odważy sprawdzić? Otto III to dwudziestoletnie genialne cesarskie dziecko, któremu powierzono władzę nad największa potęgą chrześcijańskiego świata. Od trzeciego roku życia w cesarskiej koronie. Otoczony najwybitniejszymi umysłami epoki. Zmęczony władzą, znajduje upodobanie w ekstazie. Bolesław Chrobry to trzydziestotrzyletni mężczyzna. Świadomy siebie, rozgrywający sojusze. Kocha kobiety, seks, szaleńcze polowania, przyjaciół, mocne wrażenia. Pragnie korony i dla niej gotów jest na wszystko. Europa wchodzi w rok tysięczny. Dwubiegunowa konstrukcja Gry w kości poprzez osobne sekwencje dworu piastowskiego, cesarskiego i papieskiego - świata Bolesława Chrobrego i świata Ottona III - wiedzie do spotkania w Gnieźnie w marcu 1000 roku. Każdy z władców zagra wtedy o wszystko. Ta powieść unika monumentu, koturnu, przerysowania. Jest współczesna do szpiku: wojna wywiadów, polityka, racje stanu, manipulacja informacją, średniowieczny public relation. A jednocześnie doskonale oddaje realia historyczne, szczegół, detal i to, co w średniowieczu najgłębsze: mentalność epoki, w której religijna ekstaza i okrucieństwo graniczą ze sobą. Z każdego grzechu można się wyspowiadać. Wszystko dzieje się szybko, bardzo szybko. Gra w kości chociaż może zdawać się brawurowa historycznie - opiera się na faktach. Tych, które można wyczytać ze źródeł. Tych, których szukamy między ich wierszami. Co się wydarzy, gdy Bolesław stanie z Ottonem twarzą w twarz? A gdzie miejsce świętego Wojciecha Adalberta? To jest właśnie Gra w kości.