Czy chodzi Pani na spacery w innych miastach i z innym mężczyzną? Pyta on na początku pierwszego listu. Jej to pytanie wyda się zuchwałe, ale napisze mu o tym dopiero w ostatnim liście. Po 188 dniach i nocach elektronicznej korespondencji, podczas której kilobajtami tekstu opisywali sobie siebie.Małgorzata Domagalik i Janusz Leon Wiśniewski oddają w ręce czytelników fascynujący zapis mailowych rozmów. O wszystkim. On - czasem bywa prowokujący. Ona - często się z nim nie zgadza. Bo też piszą o rzeczach trudnych. Samotności, zdradzie, miłości. Przytaczają ciekawostki ze świata nauki i kultury, dzielą się spostrzeżeniami z przeczytanych książek, opowiadają o ludziach, którzy ich otaczają. Spierają się o feminizm, homoseksualizm i kult młodości. O Biblię i dziesięcioro przykazań. Ona powoli przestaje zwracać się do niego Panie Januszu, on dla żadnej innej kobiety nie był tyle razy w bibliotece.Obydwoje - wirtuozi pióra. Obydwoje prawdziwi, wyzuci z wszelkiej fikcji literackiej. Inteligentni, dojrzali, sławni i coraz bardziej sobie bliscy. Wiśniewski zabiera Domagalik do miejsc, które jej obiecał. Szczególnie do tych, do których mieli dotrzeć nocą. A my możemy dyskretnie im towarzyszyć. I chyba na tym polega fenomen tej korespondencji.Jest w tej książce wiele błyskotliwego fechtunku na słowa i równie błyskotliwych ripost. Jest trochę gry, ale więcej wzajemnej życzliwości, zrozumienia i zadumy.Gazeta WyborczaPowstała książka jak na nasze czasy niezwykła. Mniejsze budziłaby zdziwienie sto lat temu, kiedy epistolografia nie była w zaniku... Domagalik i Wiśniewski ślą do siebie listy pełne przyjaźni, marzeń i poezji.Twój StylWiśniewski czaruje Domagalik swoją subtelnością i umiejętnością przyglądania się kobietom niczym zjawiskom.ksiazki.wp.pl

"Amazonia w weekend" to nie książka przyrodnicza ani przewodnik. Amazonia to nawiązanie do gąszczu dziczy, jaka nas otacza, gdzie człowiek jest najniebezpieczniejszym stworzeniem ze swoimi emocjami, charakterem, zwyczajami i wygodnym życiem. Tak sobie Autor zatytułował zbiór humoresek, wyśmiewających różne zdarzenia sytuacyjne z historii nie tylko politycznej zaszłej i obecnej. Nawet, jeśli ktoś dotrze do historii pt. "Zabójca cebuli" lub "Ucieczka z wolnej Europy", to też dotyczy to teraźniejszości, mimo że tło zdarzeń wydawałoby się osadzone w jakiejś nieokreślonej przyszłości. To są przestrogi przed tym, do czego możemy dojść, jeśli... Historie Pana Jareckiego mają celną pointę, trafiają w sedno historii, wyłapując i wyjaskrawiając głupotę ludzką, dziwne zdarzenia w sposób bardzo groteskowy. Czasem się śmiejemy, a czasem historia wymusza na nas refleksję nad tekstem podczas czytania, wyobrażając lub przypominając sobie czasy, o których pisze autor. W życiu dobrze jest się nie tylko uczyć, ale i bawić lub wręcz uczyć poprzez zabawę i śmiech. W końcu życie samo w sobie jest zbyt poważne, żeby nie zauważać krotochwili dnia powszedniego, żeby nie wyśmiać tego, co należy wyśmiać — w naszym mniemaniu uchodzącym za śmiesznotę czy wręcz bzdurę.   Jacek Jarecki (1963) — mieszkaniec Goliny, niewielkiego miasteczka koło Konina. Do obecnego swojego pisarstwa wrócił po dwudziestu latach przerwy. Wcześniej pisał komentarze do wydarzeń politycznych. Potem doszedł do wniosku, że lepiej postrzegane są takie komentarze w wersji humoresek z tym humorem na odpowiednim poziomie. Nie trzeba być wybitnie spostrzegawczym by dostrzec, że nasza współczesna literatura cierpi dotkliwie z powodu braku tekstów pozornie ulotnych, tekstów nie podlanych ciężkimi egzystencjalnymi sosami. Pisał też wiersze, drukowane pojedynczo w różnych gazetach. Ma na swoim koncie również tomik, który sam autor określił jako taki "podziemny", bo z drutem kolczastym na okładce. Pisanie to rodzinne hobby. Autorowi udało się spotkać na swojej drodze życiowej wspaniałą żonę, która również trudni się pisarstwem. Ma trójkę dzieci. Jest też młodym dziadkiem.

Rozmowy ze słynnymi amerykańskimi intelektualistami. Portret współczesnej Ameryki okiem jej najwybitniejszych krytyków prawdziwe oblicze "amerykańskiej wolności", "terroryzm państwowy" itd. Noam Chomsky, Eric Foner, Rochard Rorty, Joseph Stiglitz, Howard Zin... Wszyscy oni mówią "nie" takiej Ameryce, jaką widzą. Choć różnią się poglądami, są głosem niezgody i buntu intelektualnego i etycznego. W jaki sposób "wojna z terroryzmem" stała się "terroryzmem państwowym" Co naprawdę oznaczają "uboczne straty" w wojnie z Irakiem...

Rozmowy ze słynnymi amerykańskimi intelektualistami. Portret współczesnej Ameryki okiem jej najwybitniejszych krytyków prawdziwe oblicze "amerykańskiej wolności", "terroryzm państwowy" itd. Noam Chomsky, Eric Foner, Rochard Rorty, Joseph Stiglitz, Howard Zin... Wszyscy oni mówią "nie" takiej Ameryce, jaką widzą. Choć różnią się poglądami, są głosem niezgody i buntu intelektualnego i etycznego. W jaki sposób "wojna z terroryzmem" stała się "terroryzmem państwowym" Co naprawdę oznaczają "uboczne straty" w wojnie z Irakiem...

"Żyjemy w oplątanym świecie. Oplątanym różnorakimi sieciami, które są widzialne i tajne, mniej i bardziej elastyczne. Uznajemy za realne instytucje i hierarchie, bo sądzimy, że to z nich płynie siła, władza i prestiż. Ale one są tylko skutkiem podstawowych faktów społecznych: aktów komunikacji pomiędzy uczestnikami życia publicznego, podczas których ludzie dochodzą do porozumienia, wymieniają dobra i idee. Jeśli chcemy zrozumieć, jak działa społeczeństwo, jak i kiedy wybuchają rewolucje, jak i kiedy upowszechniają się mody i ideologie musimy zrozumieć, jak działają sieci."(Edwin Bendyk).

"A to Polska Właśnie? czyli Wesele 2012" to świetna satyryczna opowieść o naszych wyobrażeniach na temat artystów, polityków i zdobywania popularności. Autor w zabawny i prześmiewczy sposób ukazuje proces manipulacji społeczeństwa przez media. Lektura "Wesela" to świetna zabawa ale również refleksja jak łatwo poddajemy się iluzji... Poprzez krótki zarys symbolicznych dla naszego społeczeństwa postaci, autor prezentuje w niej jakże prawdziwy, kreowany przez media i narastające szaleństwo autokreacji obraz naszego kraju i jego mieszkańców. Jej główni bohaterowie to super-szpieg, długoletni pracownik tajnej jednostki z siedzibą w miejskim magistracie, niespełniony artysta, jakich wielu tuła się po naszym kraju oraz wysokiej rangi urzędnik skarbówki. Ich spotkanie i niezwykły pomysł to iście "Dyzmowski" sposób na sukces.Jeśli masz dość codziennej papki medialnej i szukasz odtrutki na to ciągłe "wesele" naszych elit politycznych - ta książka jest dla ciebie. Dawka uzdrawiającego śmiechu - gratis:)