Praca niniejsza jest próbą wykazania obecności elementów, motywów i tematów Kabały żydowskiej w twórczości Tadeusza Micińskiego. Przedmiotem pracy w sensie ogólniejszym stają się następujące zagadnienie: 1. mistyczna doktryna Boga, 2. Dwa aspekty aktu stworzenia: teogonia i kosmogonia, 3. Natura doświadczenia mistycznego ("przeżycie mistyczne"), 4. Mistyka nihilistyczna, 5. Teoria chasydzkiej "etyki wyższej".

Jest to książka o pragnieniu empatii obecnym we współczesnej literaturze, książka o prozie, która problematyzuje doświadczenie empatii, odsłaniając zjawisko zarówno podmiotowej autokonstrukcji i autonarracji, jak też konstruowania "innego i opowieści o "innym " prozie, która ujawnia wyobcowanie i nieuchronne zapośredniczenia (wizerunki, przedmioty, teksty, filtry kulturowe, w tym także stereotyp) w relacjach międzyludzkich. Jest to zarazem książka o karierze kategorii empatii w dzisiejszej refleksji humanistycznej, o przemianach w jej zakresie znaczeniowym, o roli podłoża antropologiczno-kulturowego, etycznego i wreszcie estetycznego. Ważne dopełnienie stanowi tu prezentacja roli tej kategorii we współczesnej kulturowej teorii literatury, a także analiza miejsc wspólnych między dyskursem literaturoznawczym a literaturą. "

Miejsce zamieszkania na kuli ziemskiej sprawia, że na jedne kultury otwieramy się bardziej, inne znamy mniej lub wręcz są nam obce. Niemniej literatury światowej od starożytności są oknem dającym wgląd na to, czym człowiek rożnych kultur żył, co myślał, do jakich ideałów dążył. Uświadamiają one różnorodność obywateli ziemi i bogactwo kulturowe, w którym religie odegrały wiodącą rolę. W niniejszym opracowaniu uwzględniono jedynie wybrane dzieła "literatury pięknej", gdyż liczba autorów, których wypadałoby choćby tylko wymienić, zajęłaby prawie połowę niniejszego i tak obszernego tomu. Literatura piękna w rozumieniu wydawców "Starożytności" to nie tylko twórczość artystyczna. Każdy z antycznych autorów piszących o filozofii, historii, architekturze, sztuce, medycynie, prawie czy wojskowości, starał się używać pięknego i dla wszystkich zrozumiałego języka, stosowanego przez prozaików i poetów. Dziś są to wyjątkowe przykłady dorobku kulturowego ludzkości, piękne zabytki piśmiennictwa i działa sztuki.

W 10 tomach (każdy po ok. 350 stron) autorzy różnych specjalności i z różnych uczelni ukazują wszechstronnie - aczkolwiek z niezbędną w tego typu pracach zwięzłością - dzieje kultury polskiej od czasów Mieszka I po dzień dzisiejszy.Choć główny nacisk kładziemy na literaturę, obszerne szkice omawiają także dorobek artystów polskich i cudzoziemców w Polsce działających w zakresie muzyki, sztuki, architektury, teatru oraz edukacji. W tomach obejmujących najbliższe nam dziesięciolecia nie pomijamy filmu, radia, telewizji, a nawet tych typów aktywności, które dopiero aspirują do miana sztuki, jak graffiti czy twórczość internetowa.

"Obraz Pragi we współczesnej literaturze" jest bogatym erudycyjnie esejem z pogranicza literaturoznawstwa i kulturoznawstwa. Autorka jednakże nie ogranicza się w swojej narracji tylko do celów poznawczych (zarezerwowanych dla tych dyscyplin). Snuje intelektualną i antropologiczną opowieść o "mieście". Z jednej strony operuje teoretyczną wiedzą paleologiczną, z drugiej egzemplifikuje ją materiałem literackim odnoszącym się do stolicy Czech." Z recenzji prof. dr. hab. Zbigniewa Chojnowskiego

Metafora, wprowadzona do tytułu książki, a zaczerpnięta z Balladyny ("pryzma"), łączy wszystkie teksty, które kierują światło na twórczość Słowackiego oraz na różnorodne formy obecności jego spuścizny. Artykuły zawarte w części pierwszej dotyczą: improwizacji poety (I. Puchalska) problemów edytorskich oraz interpretacyjnych związanych z wierszami brulionowymi i Córką Cerery (Z. Przychodniak, J. Brzozowski) współistnienia w Beniowskim dwóch wykluczających się koncepcji poezji (M. Siwiec). Kolejne dwie części książki przynoszą teksty poświęcone audio-wizualnej obecności Słowackiego. Zagadnienia muzycznej transpozycji dzieł poety zostały omówione w kilku ujęciach: to rozważania nad "muzycznością" poematu W Szwajcarii (A. Seweryn), studia na temat adaptacji dramatyczno-muzycznych dzieł poety (A Borkowska-Rychlewska, A Wypych-Gawrońska), a także propozycja podpowiadająca "czytanie" Anhellego jako kompozycji jazzowej (M. Strzyżewski). Osobne studia poświecono teatralnym i telewizyjnym inscenizacjom dramatów Słowackiego w XIX i XX wieku (A. Przybyszewska, E. Kalemba-Kasprzak, J. Kubiak, D. Latour), przedstawiono również i omówiono częściowo zachowaną rosyjską adaptację Mazepy z 1914 r. (M. Hendrykowska). Zamknięcie tomu stanowią prace poświadczające różne formy kultu poety - dotyczącą one publikacji Hoesicka (M. Dziadek), apoteoz wystawianych podczas uroczystości rocznicowych (M. Piotrowska) oraz mowy J. Piłsudskiego wygłoszonej podczas przeniesienia prochów Słowackiego na Wawel (M. Junkiert).