Siedem opisów Pokucia i Huculszczyzny, powstałych na przestrzeni prawie 150 lat (1794- 1939), a sporządzonych przez cudzoziemskich podróżników, było dotąd znanych jedynie wąskiemu gronu badaczy. Dzięki tej publikacji, opisami tymi będą mogły się zainteresować szersze kręgi miłośników Huculszczyzny. Autorami prezentowanych prac są: profesor nauk przyrodniczych, który pod koniec XVIII w. prowadził badania w Karpatach Wschodnich, w Siedmiogrodzie i na Bukowinie; angielski podróżnik powracający w 1836 r. z Kaukazu; czeski urzędnik pracujący we Lwowie, który odwiedził Pokucie w 1844 r.; młoda Szkotka, przebywająca na Huculszczyźnie w 1890 r.; angielski dziennikarz i dawny szpieg z czasów I wojny światowej, objeżdżający w latach trzydziestych XX w. Polskę na rowerze; amerykańska dziennikarka zwiedzająca Pokucie i Huculszczyznę ? również na rowerze ? na rok przed wybuchem II wojny światowej; wreszcie szwajcarski pisarz i naukowiec-socjolog, przebywający tam aż do pierwszych dni września 1939 r.

Postać Lucyny Winnickiej ? jednej z największych dam polskiego kina lat. 60. i 70. ? przybliża dziennikarz prasowy Paweł T. Felis. W na poły biograficznym szkicu ten znany krytyk filmowy opowiada o karierze aktorki i omawia dzieła, które składają się na jej filmografię. Przygoda Lucyny Winnickiej z filmem zaczęła się od ?Gwiazdy frygijskiej? ? adaptacji głośnej w latach 50. socrealistycznej powieści Igora Newerlego. Zanim aktorka otrzymała tę rolę, musiała przekonać do siebie Jerzego Kawalerowicza, reżysera tej realizacji kinowej. Zrobiła to tak skutecznie, że nie tylko zagrała Madzię, lecz także została jego muzą i żoną. Swoje najlepsze kreacje stworzyła w filmach męża. W ?Pociągu? wcieliła się w napisaną specjalnie dla niej rolę Marty, tajemniczej pasażerki, uciekającej przed zawiedzioną miłością. Razem z Gustawem Holoubkiem zachwycała w ?Grze? ? fascynującym do dziś dramacie o małżeństwie przeżywającym głęboki kryzys. Na ekranie pojawiła się ostatni raz w 1977 r. Potem poświęciła się całkowicie dziennikarstwu i podróżom.

Postać Tadeusza Konwickiego ? uznanego pisarza, utalentowanego scenarzysty i reżysera ? przybliża krytyk filmowy Jacek Szczerba. W swoim szkicu kreśli portret artysty o niezwykle silnej osobowości i omawia dzieła składające się na jego filmografię. Tadeusza Konwickiego kojarzy się przede wszystkim z literaturą. Był on jednak równie mocno związany ze światem filmu. Pisywał recenzje, które ukazywały się w piśmie ?Odrodzenie?, kierował działem filmowym w ?Nowej Kulturze?, potem został scenarzystą i wkrótce kierownikiem literackim Zespołu Filmowego ?Kadr?. Wraz ze swoim szefem Jerzym Kawalerowiczem stworzył ?Matkę Joannę od Aniołów?, ?Faraona? i ?Austerię?. Jest autorem scenariusza do ?Jowity? Janusza Morgensterna. Zaadaptował też tekst własnej powieści ? ?Kronika wypadków miłosnych? ? na scenariusz filmu Andrzeja Wajdy.

Postać Jana Machulskiego ? aktora, reżysera teatralnego i pedagoga ? przybliża krytyk filmowy Paweł T. Felis. W szkicu poświęconym wybitnemu artyście wspomina jego błyskotliwą karierę, różnorodne dokonania oraz niezwykłe relacje z synem Juliuszem. Jan Machulski chciał zostać aktorem takim jak w kinie amerykańskim. Początkowo jednak realizował się głównie w teatrze. W filmach występował w mało znaczących epizodach, a jego nazwisko nie pojawiało się nawet w napisach końcowych. Poważniejszą rolę otrzymał w ?Historii jednego myśliwca? Huberta Drapelli. Potem były doskonały ?Ostatni dzień lata? Tadeusza Konwickiego, a także ?Wolne miasto? Stanisława Różewicza, ?Sublokator? Janusza Majewskiego i ?Lalka? Wojciecha Jerzego Hasa. Mimo tych świetnych kreacji Machulski ciągle czekał na ?swojego? reżysera. Okazał się nim? jego syn. Juliusz obsadził go nie tylko w ?Vabanku?, lecz również w innych swoich filmach, m.in. w ?Kingsajzie?, obu ?Kilerach?, serialu ?Matki, żony i kochanki?. Jan Machulski był też reżyserem teatralnym i zaangażowanym pedagogiem. Razem z żoną stworzył teatralną scenę Reduta 61, prowadził warszawski Teatr Ochota, a przy nim ognisko dla utalentowanej młodzieży, które przygotowało do zawodu wielu znanych obecnie aktorów, m.in. Katrzynę Figurę, Edytę Jungowską, Cezarego Pazurę, Piotra Adamczyka. Wykładał w łódzkiej Filmówce, założył prywatną szkołę aktorską.

Postać Edwarda Dziewońskiego ? wszechstronnego aktora, świetnego reżysera i arcyzabawnego kabareciarza ? przybliża krytyk filmowy Jacek Szczerba. W częściowo biograficznym szkicu opowiada o barwnym życiu artysty i omawia dzieła polskiej kinematografii, do których powstania się przyczynił. Życie Dziewońskiego od początku związane było ze sceną. Wszak jego ojciec Janusz to współzałożyciel Teatru Ateneum. Sam Dudek ? wyrastający w środowisku aktorskim ? był na ty choćby z Hanką Ordonówną, a uczył się u wielkiego Aleksandra Zelwerowicza. Tuż po wojnie znakomicie nadawał się do ról hitlerowców dzięki biegłej znajomości języka niemieckiego. Był gestapowcem w ?Zakazanych piosenkach? Leonarda Buczkowskiego, esesmanem w ?Ostatnim etapie? Wandy Jakubowskiej. Słynący też z celnego dowcipu po prostu musiał założyć kabaret ? nazwany od jego przezwiska ?Dudek?. Polaków rozśmieszał wraz z Ireną Kwiatkowską, Wiesławem Gołasem, Janem Kobuszewskim i Wiesławem Michnikowskim. Już w starszym wieku, ale nadal w doskonałej formie, zachwycał m.in. rolą dziadka Surkonta w ?Dolinie Issy? Tadeusza Konwickiego, a także w ironicznym ?Strasznym śnie Dzidziusia Górkiewicza? Kazimierza Kutza.

Kolejny tom z cyklu "Sztuka. Mały przewodnik" opisujący w skondensowanej formie informacje na temat życia i twórczości Monet`a.