Nie jest nam dane odgadnąć, jak wiele z tych potencjalnych rajów lub piekieł jest zamieszkanych i przez jakiego rodzaju istoty. Najbliższy z nich znajduje się milion razy dalej niż Mars czy Wenus, które nadal stanowią odległe cele kolejnych pokoleń. Lecz przełamujemy bariery odległości i być może któregoś dnia spotkamy pośród gwiazd równych sobie, jeśli nie potężniejszych. Ludzkość bardzo wolno zdaje sobie sprawę z tej możliwości, gdyż ? jak sądzą niektórzy ? nigdy nie stanie się ona rzeczywistością. Jednak coraz więcej ludzi zadaje pytanie: Dlaczego nie doszło jeszcze do takiego spotkania, skoro my sami już za chwilę podbijemy kosmos? Dlaczego? Oto jedna z możliwych odpowiedzi na to bardzo rozsądne pytanie. Pamiętajcie jednak, proszę, że jest ona jedynie fikcją. Prawda ? jak to bywa ? okaże się o wiele bardziej niezwykła.

Książka, którą zamierzacie przeczytać, jest niewątpliwie o wiele bardziej złożona, niż można by się spodziewać po przysłowiowym dalszym ciągu wcześniejszej powieści bądź filmu. Tam, gdzie pierwsza część i film różniły się, pozostałem zazwyczaj wierny wersji filmowej; jednakże głównym celem, który mi przyświecał, było uczynienie obecnej powieści bardziej zwartą i tak dokładną przy opisywaniu faktów w świetle dzisiejszej wiedzy, jak tylko jest to możliwe. Arthur C. Clarke Sir Arthur Charles Clarke (ur. 16 grudnia 1917, zm. 19 marca 2008) - jeden z najwybitniejszych pisarzy science fiction. Z powołania naukowiec i wizjoner, z zamiłowania nurek. W swoich powieściach, zwłaszcza właśnie w serii Odyseja kosmiczna, z wyprzedzeniem kilkudziesięcioletnim zadziwiająco precyzyjnie opisuje przyszłe wynalazki. Czy i zbliżający się rok 2010 będzie zgodny z wizją pisarza? Mamy okazję skonfrontować.

21 grudnia 2012 roku to najprawdopodobniej jedna z najbardziej wyczekiwanych dat w dziejach ludzkości. Co dwadzieścia sześć tysięcy lat Ziemia znajduje się w idealnej linii prostej z centrum naszej galaktyki. Sytuacja taka powtórzy się właśnie 21 grudnia 2012 roku o godzinie 11.11. Jak wynika z obliczeń starożytnych Majów, nastąpi wtedy nie tylko koniec naszej epoki ? tego właśnie dnia zagładzie ulegnie ludzka świadomość w tej formie, w jakiej znamy ją dzisiaj. W swojej doskonałej książce Whitley Strieber, autor kultowej Wspólnoty i zekranizowanej książki Pojutrze, oferuje zupełnie nowe wejrzenie na tajemnice roku 2012 oraz ekscytującą opowieść o tajemniczych obcych bytach, które nagle pojawiają się w najświętszych miejscach Ziemi, aby zniszczyć ludzkie dusze i wtrącić nasz świat w otchłań chaosu, jakiego jeszcze nigdy nie zaznał.

Odyseja kosmiczna 2010 nie była dalszym ciągiem powieści Odyseja kosmiczna 2001również ta książka nie jest zwykłą kontynuacją wątków Odysei 2010. Wszystkie trzy powieści należy traktować jako wariacje na ten sam temat, powiązane wielu postaciami i sytuacjami, niekoniecznie jednak rozgrywające się w tym samym wszechświecie.

Oczywiście, gdy pisanie cyklu czterech powieści fantastyczno-naukowych trwa ponad trzydzieści lat, i to takich lat obfitujących w dech zapierające przemiany technologiczne (zwłaszcza w dziedzinie eksploracji kosmosu) i polityczne, nie ma szans na dzieło w pełni jednorodne.

Po niebie latają odrzutowce z głowicami atomowymi, ludzie spędzają czas przed telewizyjnymi ścianami, a strażacy ? zamiast gasić ? wzniecają pożary. Najchętniej palą książki?do tego są zostali powołani. 451 stopni Fahrenheita to temperatura, w której zaczyna palić się papier. Najsłynniejsza powieść Raya Bradbury?ego, pięćdziesiąt pięć lat od pierwszego wydania, wciąż szokuje i wzbudza pozytywne emocje. Kiedyś odbierana jako głos przeciwko totalitaryzmowi, teraz ukazuje drugie dno i zmusza do namysłu nad losem cywilizacji. Świat wyzbyty ?wysokiej kultury?, zdominowany przez opery mydlane, historyjki obrazkowe, tanią rozrywkę dla mas. Nie ma w nim miejsca na rozmowę, miłość, szczęście. Zastępują ją dragi, ogłupiająca telewizja, przemoc, samotność w tłumie. Wizja Bradbury?ego, szokująca przed półwieczem, dzisiaj także budzi dreszcz realnego przerażenia ? oto na własne oczy widzimy, jak futurystyczne i groźne założenia autora stają się rzeczywistością. Dobrowolne odrzucenie dorobku kultury, schedy po pokoleniach przodków szokuje, ale przykład strażaka Guya Montaga pokazuje, że nie jest łatwo zabić człowieczeństwo, a to co dobre, zawsze w człowieku na wierzch wypłynie.