Adramel, bohater dramatu Piotra Słomkowskiego, żałuje swego występku przeciw Bogu. Nie sposób na powrót zostać aniołem, nie chce jednak też zjednoczyć się z demonami. Zamiast tego spędza nieskończone dni wśród ludzi i z biegiem czasu nabiera typowo ludzkich zachowań. Lubuje się w wódce i papierosach, ale też w metafizycznych rozmyślaniach. A na tym padole może się nauczyć właściwie jednego ? emocji i uczuć obcych istotom nieziemskim. Z racji pełnych swady monologów i podanego z przymrużeniem oka przesłania szczególnie polecamy tę książkę do czytania w niedzielę. Adramel to jedyne w swoim rodzaju połączenie rozrywki i metafizyki.

W tym tomie znalazło się pięć sztuk Allena: Pytanie, Gdy śmierć zastuka, Nad kobietami Lovborga, Śmierć oraz Bóg. Zaludniają je postaci autentyczne ? jak Abraham Lincoln ? i fikcyjne ? jak nowojorski Żyd, który nie waha się zagrać w remika ze Śmiercią, dramaturg, twórca wybitnych postaci kobiecych, wyrwany ze snu mężczyzna, który z tropiciela mordercy staje się ofiarą szalonego tłumu tropicieli, czy strapiony autor klasycznych greckich sztuk. Mimo różnorodności postaci, miejsc i czasów, w których się rozgrywają, wszystkie te teksty łączy błyskotliwy, surrealistyczny humor ? znak firmowy autora. Czytając je, nie sposób się nudzić. Woody Allen jest satyrykiem, aktorem, reżyserem, pisarzem, koncertującym od czasu do czasu muzykiem, felietonistą oraz autorem sztuk. REBIS opublikował dwa tomy jego tekstów: Czysta anarchia i Obrona szaleństwa.

Lata 1945?2005 to dwie różne epoki historyczne i zarazem jeden z najpłodniejszych okresów w dziejach polskiej dramaturgii. Tworzyło w tym czasie kilkudziesięciu wybitnych dramaturgów. Niestety, ich pisarstwo w powszechnej świadomości często nie istnieje. A są to autorzy sztuk mających za sobą znaczące premiery, także za granicą. Od lat 60. po 80. polska dramaturgia była tłumaczona i wystawiana w świecie jak nigdy przedtem. Dzisiaj trudno do niej dotrzeć. Większość polskich sztuk współczesnych od 1956 roku drukuje wprawdzie nieoceniony ?Dialog?, ale jest to miesięcznik czytany głównie przez specjalistów. Również niełatwo dostępna twórczość dramaturgów debiutujących w ostatnim piętnastoleciu domaga się konfrontacji z poprzednikami. Sześćdziesiąt sztuk czterdziestu autorów to wybór pozwalający sięgnąć po dzieła najważniejsze. Układają się one w obraz Polski czasów, w których powstawały, pokazują też, jakim wyzwaniom musieli sprostać ich autorzy. Wybór kończy się na roku 2005, w momencie, który nie zamyka ani nie otwiera żadnej epoki w literaturze i teatrze. Jednak w ostatecznym rozrachunku historyczne tło nie ma decydującego znaczenia; niezależnie od kontekstu i utrwalonych klasyfikacji czytane dzisiaj sztuki ? i te sprzed sześćdziesięciu lat, i najnowsze ? muszą bronić się same.

Tragedia Sofoklesa z roku 442 p.n.e.. Nazywana jest tragedią władzy i klasyfikowana jako chronologicznie ostatnia z cyklu trzech tragedii tebańskich (Król Edyp, Edyp w Kolonie, Antygona) opartych na mitach o tebańskim rodzie Labdakidów.

Tom I obejmuje trzy utwory renesansowe, powstałe na Krecie pod panowaniem. Wenecji: epicką katabazę do podziemi pióra Bergadisa pt. Utrudzony, anonimową sielankę Piękna Pastereczka oraz dramat religijny Ofiara Abrahama, autorstwa najwybitniejszego twórcy greckiego tego okresu, Witsendzosa Kornarosa. Tom II zawiera obszerną antologię nowogreckiej pieśni gminnej, wybór z przebogatej, żywej jeszcze w początkach XX wieku, twórczości ludowej, która zachwyciła europejskich badaczy folkloru różnorodnością wątków i motywów, oryginalnością improwizacji i wysoką jakością artystyczną. Tom III prezentuje utwory najwybitniejszych poetów Szkoły Jońskiej; Ody Andreasa Kalwosa i prozaiczny poemat Kobieta z Zakintos największego z romantyków greckich- Dionizjosa Solomosa, autora greckiego hymnu narodowego.

Pozwól, że pisząc do ciebie, zacznę od apologu, który mi opowiedziano nad Salaminy zatoką. Stary i ślepy harfiarz z wyspy Scio przyszedł nad brzegi Morza Egejskiego, a usłyszawszy z wielkim hukiem łamiące się fale, myślał, że szum ów pochodzi od zgiełku ludzi, którzy się zbiegli pieśni rycerskich posłuchać. - Oparł się więc na harfie i śpiewał pustemu morza brzegowi...