Praca niniejsza jest próbą wykazania obecności elementów, motywów i tematów Kabały żydowskiej w twórczości Tadeusza Micińskiego. Przedmiotem pracy w sensie ogólniejszym stają się następujące zagadnienie: 1. mistyczna doktryna Boga, 2. Dwa aspekty aktu stworzenia: teogonia i kosmogonia, 3. Natura doświadczenia mistycznego ("przeżycie mistyczne"), 4. Mistyka nihilistyczna, 5. Teoria chasydzkiej "etyki wyższej".

Jest to książka o pragnieniu empatii obecnym we współczesnej literaturze, książka o prozie, która problematyzuje doświadczenie empatii, odsłaniając zjawisko zarówno podmiotowej autokonstrukcji i autonarracji, jak też konstruowania "innego i opowieści o "innym " prozie, która ujawnia wyobcowanie i nieuchronne zapośredniczenia (wizerunki, przedmioty, teksty, filtry kulturowe, w tym także stereotyp) w relacjach międzyludzkich. Jest to zarazem książka o karierze kategorii empatii w dzisiejszej refleksji humanistycznej, o przemianach w jej zakresie znaczeniowym, o roli podłoża antropologiczno-kulturowego, etycznego i wreszcie estetycznego. Ważne dopełnienie stanowi tu prezentacja roli tej kategorii we współczesnej kulturowej teorii literatury, a także analiza miejsc wspólnych między dyskursem literaturoznawczym a literaturą. "

Miejsce zamieszkania na kuli ziemskiej sprawia, że na jedne kultury otwieramy się bardziej, inne znamy mniej lub wręcz są nam obce. Niemniej literatury światowej od starożytności są oknem dającym wgląd na to, czym człowiek rożnych kultur żył, co myślał, do jakich ideałów dążył. Uświadamiają one różnorodność obywateli ziemi i bogactwo kulturowe, w którym religie odegrały wiodącą rolę. W niniejszym opracowaniu uwzględniono jedynie wybrane dzieła "literatury pięknej", gdyż liczba autorów, których wypadałoby choćby tylko wymienić, zajęłaby prawie połowę niniejszego i tak obszernego tomu. Literatura piękna w rozumieniu wydawców "Starożytności" to nie tylko twórczość artystyczna. Każdy z antycznych autorów piszących o filozofii, historii, architekturze, sztuce, medycynie, prawie czy wojskowości, starał się używać pięknego i dla wszystkich zrozumiałego języka, stosowanego przez prozaików i poetów. Dziś są to wyjątkowe przykłady dorobku kulturowego ludzkości, piękne zabytki piśmiennictwa i działa sztuki.

W 10 tomach (każdy po ok. 350 stron) autorzy różnych specjalności i z różnych uczelni ukazują wszechstronnie - aczkolwiek z niezbędną w tego typu pracach zwięzłością - dzieje kultury polskiej od czasów Mieszka I po dzień dzisiejszy.Choć główny nacisk kładziemy na literaturę, obszerne szkice omawiają także dorobek artystów polskich i cudzoziemców w Polsce działających w zakresie muzyki, sztuki, architektury, teatru oraz edukacji. W tomach obejmujących najbliższe nam dziesięciolecia nie pomijamy filmu, radia, telewizji, a nawet tych typów aktywności, które dopiero aspirują do miana sztuki, jak graffiti czy twórczość internetowa.

"Obraz Pragi we współczesnej literaturze" jest bogatym erudycyjnie esejem z pogranicza literaturoznawstwa i kulturoznawstwa. Autorka jednakże nie ogranicza się w swojej narracji tylko do celów poznawczych (zarezerwowanych dla tych dyscyplin). Snuje intelektualną i antropologiczną opowieść o "mieście". Z jednej strony operuje teoretyczną wiedzą paleologiczną, z drugiej egzemplifikuje ją materiałem literackim odnoszącym się do stolicy Czech." Z recenzji prof. dr. hab. Zbigniewa Chojnowskiego

Metafora, wprowadzona do tytułu książki, a zaczerpnięta z Balladyny ("pryzma"), łączy wszystkie teksty, które kierują światło na twórczość Słowackiego oraz na różnorodne formy obecności jego spuścizny. Artykuły zawarte w części pierwszej dotyczą: improwizacji poety (I. Puchalska) problemów edytorskich oraz interpretacyjnych związanych z wierszami brulionowymi i Córką Cerery (Z. Przychodniak, J. Brzozowski) współistnienia w Beniowskim dwóch wykluczających się koncepcji poezji (M. Siwiec). Kolejne dwie części książki przynoszą teksty poświęcone audio-wizualnej obecności Słowackiego. Zagadnienia muzycznej transpozycji dzieł poety zostały omówione w kilku ujęciach: to rozważania nad "muzycznością" poematu W Szwajcarii (A. Seweryn), studia na temat adaptacji dramatyczno-muzycznych dzieł poety (A Borkowska-Rychlewska, A Wypych-Gawrońska), a także propozycja podpowiadająca "czytanie" Anhellego jako kompozycji jazzowej (M. Strzyżewski). Osobne studia poświecono teatralnym i telewizyjnym inscenizacjom dramatów Słowackiego w XIX i XX wieku (A. Przybyszewska, E. Kalemba-Kasprzak, J. Kubiak, D. Latour), przedstawiono również i omówiono częściowo zachowaną rosyjską adaptację Mazepy z 1914 r. (M. Hendrykowska). Zamknięcie tomu stanowią prace poświadczające różne formy kultu poety - dotyczącą one publikacji Hoesicka (M. Dziadek), apoteoz wystawianych podczas uroczystości rocznicowych (M. Piotrowska) oraz mowy J. Piłsudskiego wygłoszonej podczas przeniesienia prochów Słowackiego na Wawel (M. Junkiert).

"Autorka pisze de facto o powieści młodopolskiej, jednak wybiera nowszą perspektywę metodologiczną, kwalifikując wybrane zjawiska nie jako zagadnienia typowe dla jednej epoki literackiej, lecz jako problemy wczesnego modernizmu, mające swoje kontynuacje w okresach następnych. Praca zawiera imponujący materiał dokumentacyjny, będący podstawą analiz, interpretacji i wniosków historycznoliterackich. Dość powiedzieć, że autorka uwzględniła w swojej pracy dwieście powieści polskich z przełomu XIX i XX wieku. Jeśli dodać do tego ponad sto wypowiedzi krytycznoliterackich dotyczących tych utworów i generalnie wczesnomodernistycznych odczytań prozy polskiej, to jest oczywiste, że tak bogata dokumentacja materiałowa jest bez precedensu w polskich pracach z zakresu historii literatury XX wieku." Z Recenzji prof. dr. hab. Włodzimierza Boleckiego

Przestawiony Czytelnikowi kolejny tom serii "Klasycy Nauki Poznańskiej" jest przedrukiem czterech publikowanych w latach 1935-1997 prac Konstantego Troczyńskiego. W prezentowanym tomie zachowano indywidualne cechy stylu i języka Autora, zmodernizowano natomiast ortografię, fleksję i interpunkcję tekstów oraz usunięto zdarzające się błędy typograficzne."

To głębokie wprowadzenie w świat twórców, którzy na przełomie XX i XXI wieku odnowili poetycką polszczyznę. Książka wskazuje trzy zasadnicze nurty nowej poezji i portretuje najwybitniejszych przedstawicieli każdego z nich.

Ponieważ o dekadentyzmie i dandyzmie niewiele u nas napisano, natomiast o kreacji dekadenckiej przestrzeni u Sienkiewicza nigdy tak obszernie, praca Ewy Góreckiej doskonale wypełnia tę lukę, wskazując przy tym, jak w ostatniej fazie pozytywizm zapatrzył się w modernizm. Wszak "Quo Vadis?" i "Bez dogmatu" Sienkiewicza wyszły już poza pozytywizm, kreując swego bohatera na dekadenta czego właśnie omówiono tu tak analitycznie literacka przestrzeń dowodzi. (z recenzji prof. zw. dr. hab. Tadeusza Linknera).

"Książka dr. Sławomira Studniarza jest wydarzeniem, które może zainteresować zarówno polskich amerykanistów, badaczy twórczości amerykańskiego pisarza, jak i teoretyków i filozofów literatury. Autor łączy w swej pracy refleksję natury historyczno-literackiej i filozoficznej (estetycznej) ze staranną i bardzo pracochłonną analizą materiału poetyckiego wierszy Edgara Allana Poego." Z recenzji prof. dr hab. Zofii Kolbuszewskiej

Autorzy postanowili przyjrzeć się najnowszej polskiej literaturze w kontekście towarzyszących jej dyskusji, polemik i ocen. Przemiany, jakie obserwujemy od kilkunastu lat - opisywane w dyskursach krytycznoliterackich, a więc w wypowiedziach tyleż emocjonalnych, co pospiesznych - zasługują z pewnością na obserwacje bardziej zracjonalizowane i obiektywne.

Zbiorowa monografia przedstawicieli środowisk akademickich Polski i Rosji. Oba kraje łączy szczególne, tylko im właściwe doświadczenie czasu historycznego - paradoksalne przenikanie się prawie stuletniej przeszłości i współczesności. Z jednej strony zarówno dla Rosji, jak i dla Polski ważne jest włączenie narodowych nauk humanistycznych do światowej kultury akademickiej i przezwyciężenie szczątkowego prowincjonalizmu, który zachował się z czasów sowieckiej izolacji. Z drugiej strony bardzo by się chciało uniknąć postawy "recepcjonisty", który zbiera "wyroby intelektualne" z "zagranicznych części" - niekiedy przestarzałych. Palącą potrzebą pozostaje rozwój badań podstawowych i kształtowanie szkół naukowych. Ponadto, Rosjanie, Polacy i inni wschodni Europejczycy powinni spróbować na nowo otworzyć wartości swojej kultury akademickiej dla światowego rynku naukowo-edukacyjnego. Te i szereg innych zagadnień porusza niniejsza publikacja, złożona z przenikających się części poświęconych nauce polskiej i rosyjskiej. W dyscyplinach społeczno-humanistycznych stan narodowej nauki i związane z nią problemy łączą się nierozerwalnie z kwestiami narodowej tradycji intelektualnej oraz tożsamości historycznej i kulturowej narodu i państwa. Powiązania te są artykułowane w odniesieniu do rozważanych w zbiorze dyscyplin. Humanistyka krajowa prowadzi dyskurs na polu filologii klasycznej, literaturoznawstwa i językoznawstwa, historii, orientalistyki, filozofii, psychologii, socjologii i prawa oraz nauk ekonomicznych.

"Przygotowana przez Małgorzatę Janiak publikacja, jest bardzo potrzebna, gdyż po ukazaniu się książki Marii Dembowskiej przed dwudziestu laty, nie było całościowej analizy literatury z zakresu informacji naukowej, która pokazałaby stan tej dyscypliny i kierunki jej rozwoju. Okazało się wprawdzie, że nauka o informacji rozwija się spokojnie bez spodziewanych fluktuacji i gwałtownych zmian, a ciąży ona coraz silniej ku problematyce ekonomicznej, biznesowej, informacji społecznej, samorządowej. Nowe technologie informacyjne zbliżają ją wprawdzie do informatyki, ale równocześnie ujawnia się w badaniach czynnik ludzki wynikający z konieczności komunikowania się. Równie więc silny prąd uwzględnia informacyjne potrzeby ludzi. Kształtuje się pod wpływem filozofii związanej z kognitywizmem, kierunek badań nad ujarzmianiem technologii przez człowieka dla człowieka. Coraz więcej zainteresowania budzą zatem badania nad tworzeniem systemów i modeli informacyjnych przyjaznych dla ludzi." Fragment z recenzji prof. dr hab. Wandy Pindlowej

Autor, wychodząc od spostrzeżenia, że całą historię naszej cywilizacji przenikają intrygi, że intryga właściwie stoi u podstaw stworzenia (pierwsze zdanie książki brzmi ?Stworzenie kłamie?) ? próbuje zarysować ogólną teorię podstępu. Bazuje na przykładach z historii literatury, począwszy od Adama i Ewy, przez Lutra i Machiavellego do Maxa Webera, od mitologii greckiej poprzez Homera, Dantego, Calderona, Corneille?a, Schillera, Goethego i Shakespeare?a do Patricii Higismith, Grahama Greena, Philipa Rotha i Johna Forsytha, od ?Królewny Śnieżki? po Balzaka, Strindberga i Thomasa Bernharda. Stworzenie kłamie. Kosmos istot żywych to nieprzewidywalny splot kłamstwa, oszustwa, przebiegłości i śmiercionośnego podstępu, a przecież cieszy nas, bo zawiera bezmiar piękna i podtrzymuje przy życiu. Prolog z modliszką diabelską

Tom zawiera 27 tekstów poświęconych sferze kultury popularnej, do których należy komiks. Podzielone zostały na siedem części tematycznych: 1 - (Inter)tekstualność komiksów, 2 - Między komiksem a filmem, 3 - Pamięć, historia, polityka, 4 - Konteksty (wielo)kulturowe, 5 - Studia genderowie, 6 - Rozważania teoretyczno-krytyczne oraz 7 - Komiks w bibliotece. W tomie znalazły się m.in. opracowania literaturoznawców, historyków sztuki, kulturoznawców i filozofów. Poruszono zagadnienia, które wcześniej nie były znane polskim czytelnikom - np. komiks afrykański czy genderowie interpretacje opowieści graficznych.

Książka powstała w ramach projektu badawczego "Polskie dziedzictwo kulturowe w nowej Europie", który został zainicjowany przez Instytut Badań Literackich PAN. W realizacji projektu, koordynowanego przez IBL, uczestniczyło około stu pracowników naukowych, wywodzących się z dwunastu placówek badawczych. Przedmiotem prac była interpretacja polskiego dziedzictwa kulturowego, dokonana z perspektywy jego roli w kulturze europejskiej. Badania objęły całość polskiej kultury od średniowiecza aż po współczesność.

W 1623 roku, w kilka lat po śmierci Szekspira, ukazało się słynne wydanie jego najważniejszych dzieł, zwane przez badaczy Pierwszym Folio. "Małe folio" to opowieść o wierszu i poecie, jedynym Polaku, który mógł poznać Szekspira i oglądać premierowe przedstawienie "Burzy". W tle Europa przełomu XVI i XVII wieku: dwory szalonych władców i pięknych kobiet, gabinety polityków, kunsztkamery i alchemiczne pracownie, zgiełk oręża i śpiew mechanicznych ptaków, zagadka tajemniczych różokrzyżowców i tajemnica magicznych ogrodów.

Nie ulega wątpliwości, że polska rzeczpospolita Ludowa odeszła do historii, ale też nie da się ukryć, iż stanowi najbliższe sąsiedztwo III Rzeczypospolitej, a ukształtowana w powojennym półwieczu mentalność i zbiorowa pamięć Polaków są ważnym układem odniesienia dzisiejszych sposobów reagowania na procesy transformacyjne. Ma on wpływ na współczesną definicję pojęcia polskiej normalnośći, wolnośći, poczucia codziennego bezpieczeństwa, a także sfery wartości oraz wyznaczników tożsamości arówno jednostkowej jak i zbiorowej.

Opracowanie tak złożonego, skomplikowanego w swych konotacjach ideologicznych i estetycznych tematu [...] powinno jak najszybciej dotrzeć do szerokiego grona odbiorców: historyków, literaturoznawców, politologów, badaczy stosunków polsko-hiszpańskich oraz licznych rzesz hispanofilów i miłośników lektur o najnowszych dziejach Europy. Monografia Moniki Bednarczuk skonstruowana została [...] z zachowaniem należytych proporcji między historią a literaturą, a następnie publicystyką a twórczością oryginalną. Ta ostatnia przedstawiona została z uwzględnieniem swych uwarunkowań dziejowych i priorytetów ideowych [...].