Joanna Racewicz, dziennikarka, której mąż ? oficer BOR-u, szef ochrony prezydenta por. Paweł Janeczek ? zginął w katastrofie smoleńskiej, w rozmowach z kobietami, których bliscy znaleźli się na pokładzie prezydenckiego samolotu podczas feralnego lotu. 12 rozmów o miłości. Rok po katastrofie to dwanaście portretów dwunastu mężczyzn. Dwanaście miesięcy w życiu bliskich każdego z Nich. Dwanaście pożegnań 10 kwietnia 2010 roku i tyle samo sposobów na oswojenie tego, co nieodwracalne. Z Joanną Racewicz zgodziły się porozmawiać: Małgorzata Sekuła-Szmajdzińska, Barbara Stasiak, Lucyna Gągor, Magdalena Protasiuk, Barbara Kazana, Joanna Krupska, Izabella Sariusz-Skąpska, Beata Lubińska, Jolanta Przewoźnik, Halina Jankowska i Elżbieta Łuczyńska, Krystyna Łuczak-Surówka, Małgorzata Michalak. To książka o codzienności i o dniach wyjątkowych. O radości i tęsknocie. O życiu i śmierci. To książka o miłości.

Książka jest zapisem wywiadów z dziewięcioma znanymi osobistościami: Andrzejem Blikle, Piotrem Czarneckim, Ireną Eris, Romanem Kluską, Dariuszem Pachlą, Krzysztofem Pawłowskim, Jackiem Santorskim, Józefem Wojciechowskim, o. Maciejem Ziębą Znani biznesmeni opowiadają, jak hartował się nasz kapitalizm jak nie dali się zachodnim koncernom i polskim urzędnikom, kto naprawdę jest bogaty, skąd się bierze pierwszy milion.

To jest książka o tych, którzy odeszli i o tych, co zostali. O ich bólu, lękach, cierpieniu, o tym, jak radzą sobie z pustką. Literacka stypa, podczas której zmarłych wspomina się dobrze, a mówią o nich ci, którzy ich kochali... Dochodziła godzina 10.41 (8.41 czasu polskiego). Siergiej Glinczenko, 38-letni pracownik warsztatu samochodowego, położonego przy polanie, obok lotniska Siewiernyj w Smoleńsku, sprawdzał olej w samochodzie. Mechanik słuchał radia. Lektor właśnie podawał, że jest 10 kwietnia, setny dzień 2010 roku. Nagle fale radiowe zaniknęły. Siergiej Glinczenko spojrzał na radioodbiornik, a następnie w okno. Zobaczył, że kolos wielkości dziesięciopiętrowego bloku spada z nieba. ? Koniec świata! ? krzyknął do kolegów w warsztacie. (...) ? W środku wraku było miejsce "kula", w której były ludzkie ciała. Te ciała były przemieszane. Samolot jest "rurą", a jak samolot odwróci się do góry kołami, ludzie odczepiają się z siedzeniami od podłoża. Pasy od siedzeń przecinają ludzkie ciała, a te ciała po uderzeniu samolotu o powierzchnię przyciągane siłą grawitacji udają się w jedno miejsce. Z ekspertyz Instytutu Medycyny Sądowej w Moskwie wynika, że przebadano 320 fragmentów zwłok. Przynajmniej trzy części przypadały na jedną ofiarę. Takiej katastrofy jeszcze nie było...

To jest książka o tych, którzy odeszli i o tych, co zostali. O ich bólu, lękach, cierpieniu, o tym, jak radzą sobie z pustką. Literacka stypa, podczas której zmarłych wspomina się dobrze, a mówią o nich ci, którzy ich kochali... Dochodziła godzina 10.41 (8.41 czasu polskiego). Siergiej Glinczenko, 38-letni pracownik warsztatu samochodowego, położonego przy polanie, obok lotniska Siewiernyj w Smoleńsku, sprawdzał olej w samochodzie. Mechanik słuchał radia. Lektor właśnie podawał, że jest 10 kwietnia, setny dzień 2010 roku. Nagle fale radiowe zaniknęły. Siergiej Glinczenko spojrzał na radioodbiornik, a następnie w okno. Zobaczył, że kolos wielkości dziesięciopiętrowego bloku spada z nieba. ? Koniec świata! ? krzyknął do kolegów w warsztacie. (...) ? W środku wraku było miejsce "kula", w której były ludzkie ciała. Te ciała były przemieszane. Samolot jest "rurą", a jak samolot odwróci się do góry kołami, ludzie odczepiają się z siedzeniami od podłoża. Pasy od siedzeń przecinają ludzkie ciała, a te ciała po uderzeniu samolotu o powierzchnię przyciągane siłą grawitacji udają się w jedno miejsce. Z ekspertyz Instytutu Medycyny Sądowej w Moskwie wynika, że przebadano 320 fragmentów zwłok. Przynajmniej trzy części przypadały na jedną ofiarę. Takiej katastrofy jeszcze nie było...

O KSIĄŻCE napisali kilka słów m.in.: MADELEINE K. ALBRIGHT Adam Daniel Rotfeld jest jednym z najlepszych dyplomatów, jakich znam. I człowiekiem o niezwykłej biografii, który wykazał się odwagą w najtrudniejszych czasach. Ta książka to nie tylko podsumowanie jego pracy i życiowego dorobku ? to także niezwykły zapis stosunków międzynarodowych końca XX i początku XXI wieku. ADAM MICHNIK: Ta książka to opowieść świadka epoki. Adam Daniel Rotfeld to erudyta, przenikliwy analityk z komputerem w głowie. Wszystko wie, wszystko pamięta. I wszystko rozumie. Fascynująca lektura.

"Aby dowiedzieć się, jak naprawdę wyglądała kariera agenta Tomka, odbyłem z nim wiele spotkań. Ich efektem jest wywiad-rzeka, który stanowi część czwartą niniejszej książki. Tomka obowiązuje jednak tajemnica służbowa, stąd rozmowa ta dotyczy głównie jego życia prywatnego i kariery policyjnej. Aby odtworzyć szczegóły jego głośnych akcji w CBA, przeprowadziłem dziesiątki rozmów z jego znajomymi, kolegami z pracy, śledczymi. Przeanalizowałem tez cały dostępny materiał prasowy. Efektem tej prasy są trzy pierwsze części książki. Czy zawierają one prawdę? Agent Tomek zapoznał się z nimi. Ponieważ obowiązuje go tajemnica służbowa nie mógł mi niczego potwierdzić. Ale niczemu tez nie zaprzeczał. " Piotr Krysiak ? dziennikarz prasowy i telewizyjny. Specjalizuje się w tematyce śledczej i kryminalnej. Publikował m.in. W ?Życiu Warszawy?, ?Super Expresie?, ?Trybunie?, i we ?Wprost?. Współtworzył popularne programy TVP, m.in. ?Patrol?, ?Kronikę kryminalną? i ?Raport kryminalny?. Od 2008 pracuje w TVP INFO, gdzie emitowano m.in. Dwa filmy dokumentalne o porwaniu i zabójstwie Krzysztofa Olewnika oraz reportaże o polskiej mafii. W 2004 r., podczas pomarańczowej rewolucji na Ukrainie, był pomysłodawcą i organizatorem koncertu polskich artystów na kijowskim Majdanie.

Trochę humoru (choć z nutą ironii), trochę optymizmu (choć z nutą melancholii), a przede wszystkim mądrość (ta przez wielkie M). 25 wybranych przez Księdza haseł na 25 kolejnych liter. Ponad 20 mini-rozmów. W rozmowie trudno się przed czytelnikiem schować, trudno się nie odkryć, nie odsłonić. Zresztą ? może Ksiądz tak do końca wcale tego nie chce...?

Zygmunt Kałużyński nigdy nie oczekiwał, by jego czytelnicy zgadzali się ze wszystkim co pisał. Ważniejsza była dla niego wymiana myśli a nawet ożywiająca umysł prowokacja. To była istota jego publicystyki! Przecież nie był profesorem ani nauczycielem; był krytykiem filmowym i poszukiwaczem prawdy, którą potem na swoją odpowiedzialność głosił. Czasem upierał się przy niej, ale nigdy tych, którzy mieli inne zdanie nie lekceważył. Uważał, że dopiero w ogniu dyskusji powstają myśli, które się liczą. Rozmowy z Zygmuntem Kałużyńskim były intelektualną rozkoszą. Przekonywałem się o tym przez prawie 30 lat naszej współpracy w telewizji ("Warianty", "Perły z lamusa" i wiele innych programów), w radiu, w tygodnikach "Polityka" i "Wprost", w czasie spotkań z czytelnikami i w trakcie pisania naszych 8 wspólnych książek. Przeszedłem wszystkie fazy: od zafascynowanego niepokornym krytykiem ucznia aż po jego przyjaciela, który przyjął na siebie zadanie zapewnienia mu nieśmiertelności. Przynajmniej w pamięci pokoleń, z którymi sam będę miał do czynienia. 30 września 2009 roku minęło pięć lat od śmierci Kałużyńskiego. Dopiero po tak długim okresie jestem gotowy, by przedstawić naszą ostatnią książkę złożoną prawie w całości z nigdy dotąd niepublikowanych rozmów. Nagrywałem je w czasie choroby Zygmunta, gdy nastał czas w naturalny sposób skłaniający do prywatnej refleksji i podsumowania. Teraz wreszcie mogliśmy w naszych dialogach wyjść poza magiczny krąg tematyki filmowej i porozmawiać o tym, co w naszym życiu najważniejsze.

Zygmunt Kałużyński nigdy nie oczekiwał, by jego czytelnicy zgadzali się ze wszystkim co pisał. Ważniejsza była dla niego wymiana myśli a nawet ożywiająca umysł prowokacja. To była istota jego publicystyki! 30 września 2009 roku minęło pięć lat od śmierci Kałużyńskiego. Dopiero po tak długim okresie poczułem się gotowy, by zamknąć rozdział, który zdecydował o jakości i wartości mojego zawodowego życia. Dopiero po pięciu latach usiadłem do spisywania naszych ostatnich, dotąd niepublikowanych rozmów. Nagrywałem je w czasie choroby Zygmunta, gdy nastał czas w naturalny sposób skłaniający do prywatnej refleksji i podsumowania. Nigdy niepublikowane osobiste wyznania sławnego duetu + edycja jubileuszowa 20 lat od powstania Pereł z Lamusa

"Alfabet" (w tym kształcie) i ostatni wywiad nagrywałem na przełomie 2005 i 2006 roku. Swego czasu fragmenty ukazały się na łamach tygodnika "Przegląd" i katowickiego "Sportu". Nie tylko moim zdaniem spisanie i wydanie tego w formie książkowej panu Kazimierzowi Górskiemu się należało. Maciej Polkowski

"Ojciec Chrzestny", "Człowiek z Blizną", "Adwokat Diabła" - te role i wiele innych zapewniły Pacino trwałe miejsce w historii kina. Osiem razy nominowany do Oskara - nagrodę otrzymał w końcu za rolę w "Zapachu Kobiety". Mimo to wciąż woli pracę na deskach teatru od pracy w studio filmowym, kocha Szekspira, chętnie zajmuje się produkcjami niezależnymi. Jego życie pełne jest pasji, a największą miłością pozostaje teatr. Pacino zawsze uciekał od rozmów z prasą - dla Grobela zrobił wyjątek. W ciągu ponad dwudziestu pięciu lat Al Pacino udzielał mu wielokrotnie wywiadów - przez lata zawiązała się pomiędzy nimi bliska przyjażń. Rozmawiali oczywiście o filmach, pracy nad kolejnymi rolami, ale też o dzieciństwie aktora, jego prywatnym życiu i rodzinie. Grobel i Pacino pozostawiają tylko parę tematów tabu, mówią szczerze niemal o wszystkim: nocnych eskpadach do klubów jazzowych; garściach Valium połykanych na ceremonii rozdania Oskarów; o miłości do Nowego Jorku i uzależnieniu od alkoholu. W rozmowach maluje się obraz wrażliwego człowieka ogarniętego aktorską pasją, ceniącego wyżej sztukę niż gwiazdorskie splendory. Książka "Al Pacino" to wnikliwe spojrzenie na życie artysty, skupionego bardziej na procesie tworzenia roli niż na owocach wielkiej kariery; to opowieść o kreatywnym geniuszu u szczytu swych artystycznych możliwości. Książka zawiera filmografię, obszerne komentarze autora dopełniające każdy wywiad, polską przedmowę autorstwa Ernesta Brylla oraz niepublikowane dotąd zdjęcia prywatne. Lawrence Grobel - to współpracownik New York Timesa, autor bestsellerowych pozycji - "Rozmowy z Capowe", "Rozmowy z Brando".Współpracuje z magazynami Playboy i Movieline`s Hollywood Life, pisał m.in. dla New York Timesa, Rolling Stone`a, Details i Entertainment Weekly. Jest laureatem specjalnej nagrody amerykańskiego PEN klubu, autorem książki "Sztuka Wywiadu". Wykłada na Uniwersytecie Kalifornijskim w Los Angeles (UCLA).

W naszej kulturze, wiele uwagi poświęca się możliwości spotkania z obcymi cywilizacjami, o fenomenie UFO bardzo często wspominają media na całym święcie. Aniołowie i kosmici to książka ukazująca katolickie spojrzenie na problem możliwości istnienia cywilizacji pozaziemskich i zjawisk UFO. Pozycja to zbiór wywiadów ze znanymi polskimi teologami (między innymi: ks. prof. Jacek Bolewski SJ, o. prof. Zdzisław Kijas OFM, o. prof. Jacek Sali OP, ks. prof. Andrzej Zwoliński, śp. abp Józef Życiński) na temat nauki Kościoła wobec możliwości istnienia innych cywilizacji pozaziemskich i zjawisk UFO. Książa ukazuje katolickie spojrzenie na tą bogatą problematykę, przestrzega przed zagrożeniami związanymi z fascynacją zjawiskami UFO, uczy duchowego rozeznania, pokazuje miejsce ludzkości w perspektywie całego wszechświata.

Jestem bogatszy, niż mi się to kiedykolwiek marzyło!`` - oświadczył Robbie Williams po podpisaniu największego kontraktu w całej historii muzyki brytyjskiej. A mimo to, będąc zagorzałym, jakże często napastowanym przez światowe media ekshibicjonistą, niechętnie pozwala sobie na ujawnianie swego prawdziwego człowieczeństwa. Anioły i Demony - praca oparta na wyłącznych wywiadach z najbliższymi Robowi osobami, od jego byłych menadżerów i przyjaciółek, do przyjaciół i rodziny - opowiada o jego fenomenalnej podróży do szczytów sławy, dostarczając równocześnie wielu niepublikowanych wcześniej informacji o tej gwieździe popu. Począwszy od jego młodości w Stoke-on-Tent, a skończywszy na międzynarodowej sławie w boysbandzie Take That, od chwil bliskich jego samounicestwienia i piosenki, która ``uratowała mu życie``, do jego nie pozbawionego kłopotów życia intymnego i chwil desperacji, przez wszystkie meandry życia aż do jego obecnej pozycji niekwestionowanego Króla Popu, Anioły i Demony to najbardziej gruntowny i wyważony portret tego ekscytująco nieprzewidywalnego showmana naszych czasów. Paul Scott jest byłym zastępcą redaktora naczelnego i kierownikiem działu show-biznesu w czasopiśmie Sunday Mirror.

Jaka jest wymowa fotografii? Jej pierwotny sens? Jest nim światło. Wyczucie chwili. Kontekst ruchu zatrzymany w kadrze. Czym się różni camera obscura od nowoczesnej cyfrowej lustrzanki? To nie ma znaczenia, ponieważ fotografię tworzy człowiek, nie aparat. Techniki, o których powstaje tysiące podręczników, są drugorzędne. Świat jest trójwymiarowy, tymczasem fotografia widzi to samo w dwóch wymiarach. Świat pozostaje w ciągłym ruchu, lecz fotografia musi go zatrzymać. Od fotografa zależy bowiem interpretacja rzeczywistości , wybór tej jednej chwili ze znacznie szerszego kontekstu. I jeszcze publiczność? Ona również ma własne atelier. Moje prywatne rozmowy z mistrzami obiektywu to coś znacznie więcej niż podręcznik. To opowieść o czystym medium, poprzez które świat zewnętrzny kontaktuje się z duchem artysty, a duch artysty z tym, co widzialne, namacalne, zmysłowe.

Pewnego dnia pewna kobieta zadała pewnemu mężczyźnie pytanie... Tą kobietą była Dorota Wellman, a mężczyzną - Janusz Leon Wiśniewski. Po pierwszym pytaniu przyszły kolejne - czasami trudne, często dowcipne, zawsze dociekliwe. I tak powstała fascynująca podróż po rozmaitych miejscach i momentach życia znanego pisarza, a przede wszystkim po świecie jego emocji. Czy Janusz Leon Wiśniewski był kujonem? Kto jest jego sąsiadem? Za jakimi kobietami ogląda się na ulicy? Czego nie chciałby zrobić z Angelą Merkel? Czy jest snobem i gadżeciarzem? Na te i inne pytania pisarz odpowiada Dorocie Wellman. Poza tym - jak w każdej książce Janusza Leona Wiśniewskiego - solidna dawka naukowej wiedzy podana w erotyczno-poetyckiej formie.

Marzyłam o tym, żeby zostać aktorką. Ale jest we mnie pewien dysonans. Wygląd, typ urody predestynował mnie do ról heroin, natomiast głos i sposób bycia do komicznych. Na dodatek obawiałam się, że na egzaminie do szkoły teatralnej jest ostre sito i się skompromituję. Prymuska wystraszyła się, że pierwszy raz w życiu może nie być najlepsza. Janina Paradowska

Wiosną 1990 roku zafascynowani twórczością Ingmara Bergmana (ur. 1918) filmowcy i krytycy, Olivier Assayas i Stig Björkman, przeprowadzili z nim trzy rozmowy. Na wyjątkowy klimat tej opowieści wpływ miała wcześniejsza decyzja reżysera, który oficjalnie uznał własne dzieło za dopełnione i zamknięte. Wyprawa w przeszłość, podjęta przez Bergmana z otwartością i dystansem, to okazja do spojrzenia ze szczególnej perspektywy na dokonania wielkiego artysty kina.

?Big Cyc na barykadzie rokędrola? to wywiad rzeka, przeprowadzony przez autora książki z członkami zespołu Big Cyc, wzbogacony o mnóstwo niepublikowanych dotąd zdjęć, dokumentów i innych materiałów z prywatnych archiwów. Muzycy Big Cyca, z właściwą sobie swadą, opowiadają o muzycznych doświadczeniach i przygodach, opisując Polskę od końca lat 80. po czasy obecne. Przytaczają przy tym mnóstwo barwnych anegdot w których przewijają się znane postacie ze świata szeroko rozumianej kultury, polityki i sportu. Wiele z faktów ujawnianych jest w książce po raz pierwszy, a te, które już są znane, zostały wzbogacone o przydatny do ich zrozumienia kontekst historyczny i społeczny. Całość wydawnictwa uzupełnia składankowa płyta zespołu. Znalazły się na niej, specjalnie wyselekcjonowane i ponownie cyfrowo zremasterowane, piosenki o charakterze politycznym. Polityczny komentarz Big Cyca do zmieniającej się w ciągu 20 lat polskiej rzeczywistości sprawia, że książkę z zaciekawieniem przeczytają zarówno ci , którzy szukać w niej będą wspomnień młodzieńczych szaleństw, jak i młodzież, dorastająca i wychowana już w III RP.

Wspomnienia abp. Szczepana Wesołego, zatytułowane: Biskup na walizkach to dokument szczególny. ?Utrzymany w modnej dziś formie wywiadu-rzeki ? pisze w posłowiu ks. prof. Jerzy Myszor ? spełnia dwa podstawowe warunki interesującej książki: po pierwsze ? bohater ma niezwykle barwny życiorys i świetnie opowiada, po drugie ? prowadząca wywiad skrupulatnie go odpytuje, i to nie na kolanach. To niełatwe, jeśli rozmawia się z duchownym, do tego tak ważnym w Kościele jak biskup odpowiedzialny za duszpasterstwo Polonii na całym świecie. Efekt jest zaskakujący: rzadko się zdarza, by duchowny i do tego na tak odpowiedzialnym stanowisku był tak szczery w wypowiadaniu własnych opinii o świecie, Kościele, Rzymie, kolegach, polityce. (...) To biskup o którym mówiło się wśród Polonii, że mieszkał w samolocie i miał dwie walizki; jedną przywoził z podróży, druga już czekała przygotowana, gdyż nazajutrz, najdalej za kilka dni jej właściciel wylatywał w następną podróż w poszukiwaniu Polaków rozproszonych na świecie. To im poświęcił swoje życie.? Abp Szczepan Wesoły, z urodzenia ? Ślązak, z wyboru ? Polak, z kapłańskiej powinności ? Rzymianin. Ten 84-letni duszpasterz Polonii to jedna z najbardziej niezwykłych postaci w polskim Kościele. Urodził się w Katowicach, gdzie jego rodzice trafili w 1922 roku, po powstaniach śląskich. Wybrali Polskę, więc musieli opuścić rodzinne Gliwice, które przypadły Niemcom. Od tego czasu Szczepan Wesoły zawsze już będzie w drodze. Na wojnie, na którą trafił jako siedemnastolatek siłą wciśnięty w obcy mundur. I na emigracji jako robotnik w stalowni i w fabryce cukierków. I jako ksiądz na rozdrożach Australii, pustyniach Libii, na amerykańskiej prowincji i w brazylijskiej dżungli ? wszędzie tam, gdzie los zagnał Polaków. Pieszo, pociągiem lub samolotem. Z nieodłączną walizeczką, lekko pochylony, pod pachą ściskający książkę. Bo ledwie siada, a już, nie zważając na słaby wzrok, otwiera i czyta. Wszystko, co wpadnie mu w ręce. Skromny, łagodny, otwarty. Ludzie go lubią, bo on lubi ludzi. Ma wśród znajomych tysiące zwykłych i niezwykłych emigrantów na całym świecie. Mówi co myśli, a myśli odważnie: o świecie, polityce, Kościele, Polsce ? jej przeszłości i przyszłości. Po co Polakom ideologiczne wojenki? Na jakie choroby cierpią polscy emigranci? Dlaczego Katyń nie może nas ciągle różnić z Rosjanami? Czego z nauczania Jana Pawła II nie rozumieli watykańscy urzędnicy? Dlaczego nigdy się nie dowiemy, w jaki sposób zginął generał Sikorski?

Rozmowy z liderem opozycji demokratycznej, legendą Sierpnia'80 oraz podziemia "Solidarności", pierwowzorem "Człowieka z żelaza".