Katalog wystawy prezentowane w Muzeum Śląskim od 12 sierpnia do 12 października 2008 roku. Ekspozycja to swoista konfrontacja twórczości spokrewnionych ze sobą artystów. Zestawiono grafiki Leona o narracyjnym, romantycznym niemalże wyrazie z grafikami Leszka o charakterze symbolicznym, metafizycznym. Obu jednak mistrzów łączy upodobanie do technik graficznych i inspiracja naturą, widzianą jednakże przez każdego inaczej. Dzieli ich przede wszystkim czas, w którym przyszło im tworzyć oraz sposób postrzegania świata. Leszek Wyczółkowski jest absolwentem ASP w Warszawie. Od 1978 roku mieszka w Kanadzie, uprawia malarstwo sztalugowe i grafikę artystyczną. Jest autorem wielu wystaw indywidualnych. Artysta preferuje twórczość graficzną, w swych pracach wykonanych w technikach akwatinty i akwaforty, które opanował do perfekcji, odszedł od wcześniejszej narracji i obecnie postrzega świat poprzez zgeometryzowane formy o wymowie symbolicznej i metaforycznej. Analityczne myślenie, znakomity warsztat, wyczulenie na najnowsze tendencje w sztuce, świadczą o dużej umiejętności czerpania z uniwersalnych wartości współczesnej kultury. Leon Wyczółkowski (1852-1936) był artystą wszechstronnym, bardzo fascynowały go techniki graficzne, których uprawiał wiele jednak najczęściej wypowiadał się w litografii i w tej technice powstało najwięcej jego prac. Chętnie rysował pejzaże, drzewa (np. dęby w Rogalinie czy w Gościeradzu), Puszczę Białowieską oraz dawną architekturę (m.in. kościoły Krakowa). Prace reprodukowane w katalogu pochodzą ze zbiorów Muzeum Śląskiego w Katowicach.

Kiedy w 1965 roku zorganizowano Warszawskie Spotkanie Teatralne nikt z organizatorów nie zdawał sobie sprawy, że oto powołano do życia jedną z najtrwalszych i najważniejszych instytucji życia teatralnego w Polsce. WST ? dość szybko ? z jeszcze jednego festiwalu stały się właśnie instytucją: ustalały hierarchie, promowały kariery, nobilitowały lub utrącały, kreowały mody. Były świadectwem stanu teatru, ale i go tworzyły, inspirowały. Miały i mają swoją publiczność. Wychowały kilka generacji warszawskiej inteligencji. Stworzyły całe, wcale niemałe, środowisko ludzi wokół teatru. Przez lata cieszyły się opinią najlepiej zorganizowanego polskiego festiwalu teatralnego. Spotkania przechodziły liczne przemiany ? koncepcyjne, ideowe i artystyczne, organizacyjne, ale jedno się nie zmieniało: były i nadal starają się być najważniejszym polskim festiwalem. Kiedy ich zabrakło ? zachwiały się kryteria ocen, zabrakło skali porównawczej, punktu odniesienia, zderzenia estetyk, postaw, osiągnięć i klęsk. Nie żyje już dwóch ludzi, przez cale lata kluczowych dla WST ? Mieczysław Marszycki i Jerzy Koenig. Wiele jednak po nich pozostało i jeszcze wiele można dziś opisać. Pokazać zmiany. Pokazać nowe. Można, po doświadczeniach dwukrotnego reaktywowania Spotkań, spróbować odpowiedzieć na pytanie o sens, możliwość przywracania tego, co było. Spotkania... to ogromny dorobek środowiska teatralnego. Może warto go utrwalić? Fragment książki

Przewodnik przedstawiający najważniejsze postacie świata sztuki. Znajdziecie Państwo wiele wspaniałych reprodukcji dzieł wspomnianych w tekście, a także ilustracje ukazujące artystów przy pracy.

Jak odróżnić Moneta od Mondriana? Dlaczego Leonardo da Vinci pozostawił tak wiele nieukończonych projektów? Jak narodził się francuski manieryzm? Dlaczego Napoleon nakazał malarzom, aby rzadziej sięgali po tematykę starożytnego Rzymu? Oszałamiający korowód obrazów, rzeźb i nazwisk artystów trudnych do przyporządkowania i oceny sprawia, że zwiedzanie galerii niejednego przyprawia o zawrót głowy. 50 krótkich i niezwykle wciągających esejów to doskonałe wprowadzenie do świata sztuki. 50 opisanych tu teorii odkrywa przed czytelnikiem między innymi tajniki złotego wieku, malarstwa holenderskiego i arcydzieł starożytnego Egiptu. Prezentuje też najistotniejsze nurty artystyczne, takie jak: minimalizm, surrealizm, pop-art czy sztukę nowych mediów. Autorka odsłania kulisy powstawania happeningu Bed-In Johna Lennona i Yoko Ono, zdradza tajemnice różnic między malarstwem Picassa i Grisa, objaśnia, co znajduje się na słynnym obrazie Krzyk. Sztuka jest fascynująca! Ta książka pomoże Ci ją interpretować i uniknąć towarzyskich gaf.

Najnowsza książka Piotra Bazylko i Krzysztofa Masiewicza 77 dzieł sztuki z historią. Opowiadania zebrane to efekt kolekcjonowania historii, a nie obiektów sztuki. 77 dzieł sztuki z historią jest książką zarówno dla tych, którzy dopiero zaczynają przygodę ze sztuką współczesną jak i tych, którzy chcieliby poznać unikalne historie zza kulis świata sztuki. Gdzie i kiedy artystyczna niemoc dopadła Wilhelma Sasnala? Jak i dlaczego Zuzanna Janin przygotowywała się do walki z Przemysłwem Saletą? W jaki sposób Wojciech Fangor zarobił na swoje pierwsze mieszkanie? Który z klasyków polskiego malarstwa zatytułował jedną ze swoich prac Gówno trąbi na zakręcie? Przy okazji licytacji jakiej pracy poznali się autorzy tej książki Piotr Bazylko i Krzysztof Masiewicz? Wśród autorów tekstów i omawianych artystów m.in. Magdalena Abakanowicz, Paweł Althamer, Edward Dwurnik, Wojciech Fangor, Wojciech Fibak, Tadeusz Kantor, Józef Robakowski, Wilhelm Sasnal, Andrzej Starmach, Leon Tarasewicz, Andrzej Wróblewski, Jakub Julian Ziółowski.

999 dzieł sztuki które trzeba znać, które wypada znać, które warto znać. Zawiera wspaniały przekrój obrazów, rzeźb i dzieł sztuki, stworzonych przez znanych i ważnych twórców z całego świata, którzy wywarli głęboki wpływ na historię sztuki. Dzieła podzielono na okresy: Od prehistorii do cesarstwa rzymskiego Średniowiecze Renesans Od baroku do oświecenia Od romantyzmu do postimpresjonizmu Sztuka XX wieku Chiny i Japonia Ameryka prekolumbijska Islam Indie i południowo-wschodnia Azja Afryka Oceania

Wysmakowany esej o sztuce współczesnej i miejsca jakie zajmuje sztuka Krzysztofa M. Bednarskiego. ?Jak stymulować to, co uznało się za swój cel, czyli spojrzenie, które systematycznie (z racji umasownienia) jest narkotyzowane spektaklowością coraz silniej dążącą do tego, by ?pasywizować? publiczność?? ?Sztuka [?] walczy z próżnią wytworzoną przez technikę, wprowadzając ruch wertykalizacji i stawiając na indywidualną twórczość i różnicę. Jakość różnicy przeciwko ilości powtarzalności. Ekstaza tworzenia przeciwko ecstasy powtórzenia. Jest to spirala zatoczona wokół własnego imaginarium, naturalny skutek indywidualnej konieczności moralnej odpowiedzialności; nierówna walka między rzemieślniczą samotnością artysty i kolektywizacją (produkcją i konsumpcją) przemysłu.? ?W oczywisty sposób można teraz kłaść nacisk w mniejszym stopniu na przedmiot, a w większym na metodę, ana tworzenie języka odnoszącego zwycięstwo nad powszechną obecnością przedmiotu, nad horyzontalnym chaosem jego czystej obecności. Metoda taka, właśnie z racji kierowania swej uwagi na świat taki, jakim jest, wymaga twórczej zajadłości i zdolnej nie tylko nadać stabilność i wartość formalną dziełu, ale również zasugerować, jak i gdzie ma być ono oglądane.? ?Prace KMB w gruncie rzeczy nawiązują do deklaracji Picassa na temat sztuki zwracającej się ku światu. Sztuka wychodzi od świata i do niego powraca w oryginalnych formach, które zwalczają wszelkie zastane przekonania. W tym sensie te dzieła są emblematyczne ? dekodują również sens śmierci , wynosząc ją ponad niskie i zwierzęce znaczenie i przesuwając ją w duchowy, zbawienny dla ludzkości wymiar. Istotnie, wieloznaczny język KMB, język dekonstrukcji i rekonstrukcji zarazem, zwiększa ciężar właściwy obiektu ? wieloryba bądź łodzi, jak kto woli; potęguje właściwą mu konotację, zwiększając jego nośność i przekształcając go z broni niosącej śmierć w broń posługującą się wrażliwością.? wstęp Anda Rottenberg

Kontynuacja Awangardy w cieniu Jałty. Agoraflia to słowo klucz do analizy kultury artystycznej Europy, jaka się ukształtowała po zimnej wojnie i upadku komunizmu. Autor opisuje procesy artystyczne i konkretne dzieła sztuki twórców, których ambicją było i jest uczestnictwo w tworzeniu demokracji. Analiza prowadzona jest zarówno w perspektywie historycznej, w rodniesieniu do tradycji artystycznej tej części Europy sprzed 1989 roku, jak też w synchronicznym porównaniu doświadczeń kulturowych różnych krajów dawnej Europy Wschodniej. Nie jest to systematyczny wykład historycznoartystyczny, raczej studium konkretnych zjawisk, układające się jednak w zwartą propozycję wizji historii sztuki czasów transformacji. Konkretne analizy takich zagadnień, jak: topografia artystyczna, gender, biopolityka, pamięć, presja nacjonalizmów, cenzura polityczna, nowe muzea itp., poprzedza próba teoretycznego uporządkowania terenu badawczego, skupiona wokół wielowymiarowego rozumienia roku 1989 w badaniach historycznoartystycznych. Piotr PIOTROWSKI, dyrektor Muzeum Narodowego w Warszawie i profesor zwyczajny w Instytucie Historii Sztuki na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, którego w latach 1999-2008 był dyrektorem, a w latach 1996-2009 kierownikiem Zakładu Historii Sztuki Nowoczesnej, a także współredaktorem rocznika Artium Quaestiones (1997-2009). Członek wielu międzynarodowych towarzystw, instytucji badawczych oraz redakcji czasopism naukowych. Autor ok. 300 artykułów publikowanych głównie w Europie i w USA oraz kilkunastu książek, między innymi dwóch poświęconych twórczości Stanisława Ignacego Witkiewicza (1985, 1989), Artysty między rewolucją i reakcją na temat uwikłań awangardy radzieckiej w rozwój systemu totalitarnego w ZSRR (1992), Dekady, za którą otrzymał Nagrodę im. Jerzego Stajudy (1993), nominowanych do Nagrody ?Nike? w roku 2000 Znaczeń modernizmu (REBIS,1999) oraz Awangardy w cieniu Jałty. Sztuka w Europie Środkowo-Wschodniej, 1945-1989 (REBIS, 2005; wyd. brytyjskie: In the Shadow of Yalta. Art and the Avant-garde in Eastern Europe), za którą z kolei w 2006 roku otrzymał m.in. Nagrodę Jana Długosza oraz Premiera RP, a także Sztuki według polityki (Universitas, 2007). Laureat Nagrody im. Igora Zabla za wkład w badania kultury artystycznej Europy Środkowej (2010).

Absolwent krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych od 1975 roku związany na stałe z kanadyjskim Centrum Designu Univeristé du Québec a Montréal, gdzie prowadzi pracę dydaktyczną. Katalog jest przeglądem najlepszych plakatów filmowych, teatralnych i wystawienniczych jakie stworzył Hałasa w Kanadzie. Wersja polsko-angielska

Sztuka wkroczyła do teatru, wnosząc do niego nowe media i środki wyrazu (body-art, performans, video-art czy instalacje). Z drugiej strony sztuka ulega coraz większej teatralizacji. Ta współczesna tendencja do zamazywania granic między sztuką a teatrem i tworzenia swoistych amalgamatów sztuki zainspirowała wybitnych teatrologów i artystów do refleksji na temat teatralności, ikonografii, intermedialności, a także statusu aktora i publiczności w kontekście przedstawienia.

Oto, jak mówił o swej twórczości Hogarth: ?chciałem komponować obrazy na płótnie podobne do przedstawień na scenie?; a dalej: ?mam nadzieję, że będą mierzone tą samą miarą i krytykowane wedle tego samego kryterium [?]. Starałem się traktować mój temat jak pisarz dramatyczny; obraz jest dla mnie sceną, a mężczyźni i kobiety to aktorzy, którzy przez czynności i gesty mają ukazywać pantomimę. Skierowałem więc myśl ku najnowszemu rodzajowi, to jest ku malarstwu i grafice na nowoczesne tematy moralne, dziedzinie, której nie dotykano w żadnym kraju ni czasie [?]. W tych kompozycjach tematy, które dają rozrywkę i zarazem udoskonalają umysł, mogą mieć jak największą użyteczność społeczną i trzeba im przeto przyznać najwyższe miejsce?. Mamy więc do czynienia z pisarzem, reżyserem i dramaturgiem, który wypowiada się poprzez obraz. Istotnie, jego ryciny to odsłony, jego kompozycje to inscenizacje; patrzymy raczej na scenę teatru niż na prawdziwy świat. Hogarth jest przeto malarzem i artystą teatru. Jego sztukę trzeba umiejscowić i odczytać nie tylko od strony plastyki i moralności, lecz także od strony teatru. Jan Białostocki

Al-Andalus - "europejski Orient" - jest tyglem, w którym stopiła się kultura arabska i chrześcijańska, a ich połączenie nadało sztuce andaluzyjskiej niepowtarzalny charakter. Meczet w Kordobie, Alhambra w Grenadzie czy też katedra w Sewilli już od stuleci fascynują przybyszów. Niniejszy przewodnik po sztuce umożliwia szybką orientację w regionie. Ponadto zawiera dokładny opis znaczących zabytków, zdjęcie każdego omawianego dzieła, liczne eseje na tematy kulturalno-historyczne, ilustrowane mapki, plany i szkice. Tablice chronologiczne, opis andaluzyjskich stylów archeologicznych, słowniczek ważniejszych pojęć, noty biograficzne artystów i szczegółowy indeks stanowią niezastąpione źródło wiedzy.

Animowane rzeźby Chrystusa Ukrzyżowanego, zaopatrzone w mechanizmy umożliwiające poruszanie częściami ciała Zbawiciela, stanowiły ciekawszy przejaw kultury religijnej łacińskiego średniowiecza. Wiernie oddające cechy ciała ludzkiego, związane z jego motoryką, wyróżniały się spośród innych rzeźbiarskich przedstawień wyjątkowym stopniem realizmu. Szczególną rolę odgrywały w okresie triduum paschalnego, kiedy uczestniczyły w udramatyzowanych ceremoniach liturgicznych, paraliturgicznych, a także przedstawieniach o charakterze misteryjnym.

Nowa seria syntetycznych encyklopedii dotyczy ikonografii dzieł sztuki, odczytywania ich ukrytych znaczeń, interpretacji zarówno malarstwa mitologicznego, jak i religijnego, martwej natury, portretów, alegorii. Tom ANIOŁOWIE I DEMONY poświęcony jest sztuce podejmującej tematy związane z wiarą chrześcijańską. Omawia chóry anielskie i demony, ich naturę, związki z ludźmi i miejsca, które zamieszkują.

Tom ten proponuje podróż po tekstach Pisma Świętego w poszukiwaniu fragmentów mówiących o aniołach, serafinach, cherubinach i innych stworzeniach niebiańskich. Opowiada o ich powstaniu, wyglądzie i właściwościach opisanych w tekstach biblijnych. Każdy cytat zilustrowano dziełem powstałym między IX wiekiem przed Chrystusem a połową XX wieku - od rzeźb z kości słoniowej z Megiddo po obrazy Marca Chagalla.

Jest to pierwszy przekład dzieła profesor Anyi Peterson Royce na język polski. Praca w przejrzysty sposób sytuuje taniec wśród innych sztuk performatywnych w szeroko pojętym kontekście kulturowym. Autorka, stosując naukowe metody porównawcze, z powodzeniem łączy swoje osobiste doświadczenia baleriny baletu klasycznego z praktyką i wiedzą antropologa oraz etnografa, dzieli się też swoją wiedzą z zakresu współczesnych technik tanecznych. Analizując zagadnienia artyzmu, wirtuozerii i interpretacji w sztukach performatywnych oraz stylu, techniki i wyobraźni, ukazuje wartości poznawcze tańca i przedstawia go jako dziedzinę sztuki, która opiera się na tzw. wiedzy ucieleśnionej. Na polskim rynku nie ma dotąd syntez dotyczących tańca, dlatego książka ta daje czytelnikowi możliwość zdobycia cennego narzędzia do świadomego, konsekwentnego budowania wiedzy o tańcu na rodzimym polu, porządkowania już funkcjonujących oraz wprowadzania nowych terminów z tego zakresu, a w konsekwencji rozwijania myśli naukowej i popularno-naukowej o tej dziedzinie sztuki. Adresowana jest do bardzo szerokiego kręgu odbiorców: studentów szkół artystycznych (teatralnych, filmowych, baletowych, muzycznych) i licznych uniwersyteckich kierunków humanistycznych (antropologia, kulturoznawstwo, etnografia), ponadto może stać się podręcznikiem dla tancerzy, choreografów, szkoleniowców, działających w ogólnopolskim ruchu tanecznym oraz wszystkich osób zainteresowanych piękną sztuką tańca.

Książka jest próbą monograficznego opracowania całej dekoracji rzeżbiarskiej gmachów Uniwerstetu Warszawskiego przy Krakowskim Przedmieściu, inspirowanych dziełami sztuki i literatury antycznej. Opisuje zarówno dzieła zachowane w oryginalnym kształcie, jak i odtworzone (zrekonstruowane), np. znane tylko z fotografii. Poczynając od epoki Wazów, kiedy to wzniesiono willę, nazwaną z czasem Pałacem Kazimierzowskim, poprzez wieki XVIII i XIX, do początków XX wieku w zespole dzisiejszego kampusu powstawały pełnoplastyczne rzeźby, reliefy i tympanony, które inspirowane były antykiem.

Wspaniale ilustrowany przegląd najsłynniejszych budowli świata, stworzonych przez największych architektów w dziejach. Składają się na nie: katedry i siedziby banków, stare sobory i ultranowoczesne lotniska, zamki, centra badawcze i imponujące hale targowe? Oglądamy je w całości i w szczegółach, odkrywając znaczenie detali i poznając ukryte zamysły twórców. Pasjonująca historia architektury Wschodu i Zachodu "w pigułce".

Monografia stanowi trzecią część cyklu poświęconego prezentacji architektury XX w. na terenie Pomorza Zachodniego, ze szczególnym uwzględnieniem Szczecina jako głównego ośrodka miejskiego regionu. Książka składa się z części poświęconej architekturze lat 60. i 70. na Pomorzu Zachodnim, albumu obiektów, kalendarium lat 1960-1975, przeglądu obiektów, które uzyskały tytuł Mistera i Wicemistera Szczecina.

Tom 1 Archiwum Sztuki Polskiej XX wieku zawiera monografie dwóch artystów, których dorobek malarski jest istotnym wkładem do międzywojennej sztuki polskiej. Konrad Winkler i Aleksander Rafałowski należeli do awangardowych grup artystycznych: Winkier do krakowskich Formistów (1917- 1922), zaś Rafalowski do warszawskiego Bloku (1923-1926), a następnie do Praesensu (1926-1929). Twórczość pierwszego z nich wiązała się z ekspresjonizmem, zaś drugiego łączyła się z konstruktywizmem. Opracowania tworzą więc wspólnie przegląd problematyki artystycznej tych czasów.