Antologia ta zawiera szeroką panoramę poezji serbskiej XX wieku, co pozwala poznać klimaty, nastroje, fermenty intelektualne i twórcze, a także prześledzić kierunki poszukiwań tematycznych i formalnych w poezji serbskiej na przestrzeni minionego stulecia. Prezentowani są tu poeci polskiemu Czytelnikowi już znani jak Miloš Crnjanski, Desanka Maksimović, Oskar Davičo, Vasko Popa cyz Stevan Raičković, a także twórcy młodszej generacji, urodzeni po II wojnie, którzy zaznaczyli już swoja obecność w serbskiej poezji. Część I - "W cieniu wojen i totalizmów - Antologia", którą otwiera M. Crnjanski, prezentuje poetów debiutujących w czasie I wojny światowej i później, a urodzonych przed rokiem 1945.

Antologia ta zawiera szeroką panoramę poezji serbskiej XX wieku, co pozwala poznać klimaty, nastroje, fermenty intelektualne i twórcze, a także prześledzić kierunki poszukiwań tematycznych i formalnych w poezji serbskiej na przestrzeni minionego stulecia. Prezentowani są tu poeci polskiemu Czytelnikowi już znani jak Miloš Crnjanski, Desanka Maksimović, Oskar Davičo, Vasko Popa cyz Stevan Raičković, a także twórcy młodszej generacji, urodzeni po II wojnie, którzy zaznaczyli już swoja obecność w serbskiej poezji. Część II - "Z pokolenia na pokolenie - Panorama nowej poezji serbskiej" prezentuje poetów młodszych, urodzonych w latach 1945-1981, którzy zadebiutowali przed rokiem 2000.

Mamy tu do czynienia z czystym, zdecydowanym i delikatnym rysunkiem wiersza jak w poezji Dalekiego Wschodu, bez żadnego fałszywego tonu, żadnego zbędnego słowa. Często to ostatnie, najcelniejsze słowo koronujące wiersz, porusza najbardziej. Zazdroszczę tej szlachetnej prostoty przeżywania chwil najdrobniejszych. Wielka dyscyplina i oszczędność w wyrażaniu wzruszeń gwarantuje trafność metafor. Szczególnie poruszają wiersze o odejściu Matki poety.

Kolejny tomik wierszy członka popularnej krakowskiej grupy poetyckiej "Tylicz" laureata wielu literackich konkursów oraz nagrody im. Stanisława Piętaka (za tom wierszy "Nasz słony rachunek") i nagrody im. Anny Świrszczyńskiej (za wybór wierszy "Dwoje na balkonie"). Dużą popularność przyniosły poecie wiersze śpiewane przez Krzysztofa Myszkowskiego i grupę "Stare Dobre Małżeństwo", a także Elżbietę Adamiak, artystów "Piwnicy pod Baranami" czy "Wolną Grupę Bukowina".

Gdy zbliża się Dzień Babci i Dzień Dziadka, ich imieniny, czy kolejny jubileusz, myśli całej rodziny wędrują ku tym osobom. W takich chwilach uświadamiamy sobie ich rolę w naszym rodzinnym życiu. To właśnie z nimi, Babcią i Dziadkiem, kojarzy się nam przekazywanie rodzinnych tradycji, okazywane wnukom ciepło i czułość, mądrość i doświadczenie. Jednym słowem to, co dla rodziny jest najcenniejszym skarbem. Dlatego Dzień Babci i Dzień Dziadka to jedne z najbardziej rodzinnych i ciepłych świąt, które warto pielęgnować i zawsze o nich pamiętać. Jeżeli czasem zabraknie własnych słów przy składaniu życzeń, można skorzystać ze słów poety, czy błyskotliwej myśli aforysty. Na niniejszy tomik złożyły się utwory polskich poetów, powstałe na przestrzeni kilku stuleci, anonimowe wierszowane powinszowania, które mogą ozdobić dziecięcą laurkę lub pocztówkę z daleka.

"Autor sięga po łagodną ironię, układa rodzaj ballady, poezji śpiewanej. Sięga po gest i figurę pokory wobec wszystkiego, co jest, co się stanie, co składa się na świat widzialny i niewidzialny. Ma skłonność do przyjmowania postawy filozoficznej wobec języka, wobec tradycji, sztuki i klasyki" (Jan Zdzisław Budnicki).

Kobierski odbywa poruszającą, poetycko-ludzką żałobę po śmierci ojca. Słów szuka w kulturze, w tradycjach lamentacyjnych, w cudzym bólu, przekształcając je w język własnej utraty. Do tego służą realistyczne sceny umierania i skrupulatnie policzone oznaki pustki. Mocny rytm, siła obrazów, zaskakująca wymowność tych wierszy? tak mówi człowiek, który z cudzej śmierci zobaczył własną, z głębi rozpaczy, ale już bez złudzeń. Piotr Śliwiński Radosław Kobierski ? ur. w 1971 r. poeta i prozaik. Wydał m.in. tomy ?niedogony?, ?Rzeź winiątek?, ?Południe?, zbiór opowiadań ?Wiek rębny?.

Najmniejsza książeczka nasuwająca piękne myśli i szlachetne uczucia, więcej jest warta od wszystkich mądrości i traktatów naukowych.

Wybór niektórych wierszy:Idę za tobą, Bez słów, Stary człowiek szuka swojej Umarłej, Kołysanka dla mojej żony, Modlitwa do liczb ujemnych, Chciała tylko tańczyć, Sen-mara.

To już trzeci tom wierszy Hugona Laseckiego. Poprzednie ukazały się w 2002 i 2004 roku. Ten ukazuje się w roku 2006. Są to wszakże segmenty tej samej całości.

W najnowszym zbiorze wierszy Tadeusza Dąbrowskiego ton religijnej medytacji splata się z tematyką miłosną. Poezja przeistacza się w czuły aparat, za pomocą którego autor utrwala chwile troskliwej nieobecności Boga i zbliżenia ukochanej kobiety. Czwarty tom wierszy młodego gdańskiego poety przypomina serię artystycznych ujęć łączących dystans wobec świata z radością czerpaną z życia. Rozdzielczość poetyckich fotografii przybliża czytelnikom metafizyczny i zmysłowy wymiar rzeczywistości, pozostawiając w obrębie wersów obszar, który mogą zapełnić własnymi pytaniami.

Jakąkolwiek próbowalibyśmy przykleić etykietkę tej poezji, ustawicznie przekonujemy się, że jest ona dokładnym przeciwieństwem owej etykietki. Zawiera w sobie zachwyt nad pięknem świata, alerównież udręczenie i boleść wynikająca z jego okrucieństwa.

Żyjemy po to, by spełniać marzenia, nie tylko swoje " - Ilona Felicjańska"

Wiersze te powstawały w latach 2003-2005. Sześć sonetów stanowiło początek cyklu "Sonety miłości i zdrady" odwołującego się do postaci dramatów Szekspira. Cykl pozostał jednak niedokończony z powodów równie dla mnie tajemniczych, jak te, dla których został rozpoczęty. "Poemka na retrospektywę Jerzego Nowosielskiego..." została opublikowana w Arcanach w 2006 roku pod pseudonimem Marian Zofin.

"Autoportret niedokończony" Właściwie nie wiem, kim jestem. Moi bliscy już dawno umarli, a kiedy żyli nie wiedziałam, że to takie ważne: wypytać się o wszystko - o kolor włosów pradziada po kądzieli, karnację młodszego stryja zamęczonego w Dachau, oczy starszego, co zginął nad Londynem, zapach łąk nad Wilnem, gdzie dziadkowie moich dziadków spacerowali wiosną i jesienią, i jaki był stamtąd widok na ich miasto w śniegu. No i jak miał na imię tamtem lekarz-oficer z polowego szpitala w Pińsku, stracony później w Katyniu, w którym moja matka potajemnie się kochała. - Była wtedy wojna, ani bandaży, ani środków znieczulających, a oni, ci młodzi żołnierze, prosili o pomoc i umierali na moich rękach - mówiła. Skąd mogłam wiedzieć, że już wtedy, kilka lat przed moim urodzeniem, pękło jej serce. I kiedy rodził się mój brat, ja - prawie sześcioletnia nie mogłam zrozumieć, czemu dokoła jest tyle krwi(...)

Ta książka, co zadziwia w przypadku (wczesnego) debiutu, bez wątpienia mówi bardziej "o mówieniu" tzn. jako tzw. całość, wydaje się raczej unaocznieniem nie do końca skutecznie rugowanych (struganych), z siebie samej, stereotypów w drugiej kolejności dopiero zaś: zbiorem wierszy. Wierszy o wierszach, ale też wierszy nieufnie mapujących systematykę zamkniętego we frazach świata przedsięwziętego. (Marta Podgórnik)

W Posłowiu Marcina Świetlickiego czytamy: "W trzech linijkach można zawrzeć wszechświat z okolicami. I Brzóska to potrafi". Nie można lepiej zarekomendować tej poezji - dowcipnej, refleksyjnej, mądrej i pięknej. Doczekaliśmy się wydania zbiorowego, w którym na prawie 370 stronach lśnią perełki poetyckiej zwięzłości. Jest to pierwsza książka z limitowanej serii Wydawnictwa Nie pytaj (www.niepytaj.pl). Brzóska haiku prezentował światu w małych dawkach niejednokrotnie, między innymi na płycie Haiku Fristajl, z udziałem Stanisława Soyki, Marcela Adamowicza, Wojtka Chołaścińskiego, Roberta Usewicza i Krzysztofa Janika.

"Zamiast wstępu": Czy można rozróżnić wśród tetryków zwykłych satyrów od satyryków? Oczywiście, że można choćby ze względu na wyraźne różnice w sublimacji popędu. "O ilustratorze": Hula w dziełach mistrza Jurka dziurka strojna w pawie piórka. "O fraszce": Fraszka jest jak dama, powinna ułożyć się sama.

"Kamień dla utrudzonego" to kolejna poetycka wypowiedź pisarza o miłości, naturze, historii i przemijaniu.

Od samego początku w wierszach Kamila Sipowicza dokonuje się fascynujący proces. Proces wyzwalania się języka poetyckiego spod supremacji filozofii. Wiersze z tomu "Pieśni Solarne" uzyskują już pełną suwerenność poetycką. Są dobrą poezją. (Henryk Bereza) Niejednoznaczna podróż. Pamięć w obu częściach książki wyznacza drogę. Ale mówi się w niej przecież o cennym doświadczeniu, jakim jest świadomość tego, że "głos nie jest własny". Być może to próba wyjścia poza ego? Do jakiegoś obszaru języka, który jest wspólny roślinom, zwierzętom, ludziom i aniołom?